tag:blogger.com,1999:blog-20257171391907027872011-12-23T17:34:29.551+08:00ပန္းခရမ္းျပာhttp://www.blogger.com/profile/11606085010237265074noreply@blogger.comBlogger1771100tag:blogger.com,1999:blog-2025717139190702787.post-76725276158601318312011-11-15T16:27:00.006+08:002011-12-23T17:34:29.559+08:00<a href="http://2.bp.blogspot.com/-VqtB6w1UrgI/TsIi4PCx5nI/AAAAAAAABJ4/xQphvlSaZpw/s1600/DSC_0107%2B-%2BCopy.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 300px;" src="http://2.bp.blogspot.com/-VqtB6w1UrgI/TsIi4PCx5nI/AAAAAAAABJ4/xQphvlSaZpw/s400/DSC_0107%2B-%2BCopy.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5675136829946455666" /></a>စာေရး စာဖတ္လို႔ မေကာင္းဘူး။ အျမင္ မၾကည္လင္ဘူး။ မႈန္၀ါး၀ါး ျဖစ္ေနတယ္။ လက္ရွိ စာၾကည့္ မ်က္မွန္က မျဖစ္စေလာက္ ဒီဂရီ နည္းနည္းေလးနဲ႔ ဆယ္နွစ္နီးပါး အသံုးေတာ္ခံေနတာ။ မ်က္မွန္ အသစ္ လုပ္ဘို႔ အခ်ိန္ ေရာက္လာၿပီ ထင္ပါရဲ့။<br /><span id="fullpost"><br /><br />အိမ္နားက Shopping Mall မွာ ဆိုင္ေတြ အေတာ္မ်ားမ်ား စံုစမ္းၿပီး သကာလ Better Vision မွာပဲ မ်က္မွန္ အပ္လိုက္တယ္။ အေရာင္း မန္ေနဂ်ာကလည္း အေျပာ ေကာင္းလြန္းတာကိုး။<br /><br />မ်က္စိကို စစ္လိုက္ေတာ့ ဒီဂရီေတြလည္း တိုး ... အနီးၾကည့္၊ အေ၀းၾကည့္ ႏွစ္မ်ိဳး စလံုး လိုအပ္ေနပါသတဲ့။ မွန္တခုထဲမွာပဲ အနီး အေ၀း ေပါင္းထားတဲ့ Progressive lens လုပ္ပါတဲ့ေလ။ <br /><br />ေစ်းမ်ားလြန္းလို႔ ေ၀ခြဲမရ ျဖစ္ေနတုန္း Calculator ကို ဟိုႏိွပ္ ဒီႏွိပ္ၿပီး ေစ်းနဲနဲ ထပ္ေလွ်ာ့ ပါေလေရာ။ ေျပာလိုက္ေသးတယ္ ....<br /><br />"I give you children price. Not because of your age. It’s because of your look." <br /><br />ကဲ ... အေျမွက္ မႀကိဳက္တဲ့ မိန္းမ ဒီကမၻာေပၚမွာ ရွိပါဦးမလား။ <br /><br /><a href="http://3.bp.blogspot.com/-VsDY-go8VvQ/TsIjgY4RQzI/AAAAAAAABKE/4rnjYUTryYM/s1600/DSC_0108%2B-%2BCopy.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 300px;" src="http://3.bp.blogspot.com/-VsDY-go8VvQ/TsIjgY4RQzI/AAAAAAAABKE/4rnjYUTryYM/s400/DSC_0108%2B-%2BCopy.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5675137519781495602" /></a>မ်က္မွန္ သြားယူတဲ့ေန႔မွာေတာ့ မ်က္မွန္ တပ္ၿပီး လမ္းေလွ်ာက္ခိုင္းတယ္။ ေအာင္မယ္ေလး ...ေလး ....ၾကမ္းျပင္က အရမ္း နိမ့္ေနပါေရာလား။ ေျခ မလွမ္းရဲဘူး။ လမ္းေလွ်ာက္နည္း သင္ေပးတယ္။ ေခါင္းငိုက္စိုက္ခ် .... မွန္ အေပၚပိုင္းနဲ႔ ၾကမ္းကိုၾကည့္ ... ဒီေတာ့မွ ပံုမွန္ ျဖစ္သြားေတာ့တယ္။<br /><br />စာပြဲေပၚကို စာရြက္တင္ ... မွန္ ေအာက္ပိုင္းနဲ႔ဖတ္ ... ၾကည္လင္ ျပတ္သားလို႔ ... အဲ မ်က္ေစ့နဲ႔ တတန္းထဲ စာေတြကို ဖတ္ေတာ့ ေကာင္းေကာင္း မျမင္ရေတာ့ဘူး။ ေခါင္းေမာ့ ေမးထိုး မွန္ေအာက္ပိုင္းထဲ ၀င္ေအာင္ထည့္ၿပီး ဖတ္မွ ျမင္ရေတာ့တယ္။<br /><br />ညာဘက္၊ ဘယ္ဘက္ မ်က္လံုးေစြၾကည့္ခိုင္းတယ္။ မျမင္ရဘူး။ မူးလာတယ္။ ညာဘက္ ၾကည့္ဘို႔ ေခါင္းကို လွည့္ ... မ်က္လံုး တည့္တည့္ထား ၾကည့္။ ဘယ္ဘက္ကိုလည္း ဒီ အတိုင္းပဲ ၾကည့္ပါတဲ့။<br /><br />ပထမဆံုး သံုးရက္ ဒီမ်က္မွန္ကို ရံုးခန္းထဲမွာပဲတပ္ မ်က္ေစ့ အသားက်ေအာင္ က်င့္ပါလို႔ ဆိုတယ္။ တျဖည္းျဖည္းနဲ႔ ၾကည့္ရတာ အဆင္ ေျပလာပါ့မယ္တဲ့။<br /><br />ေနာက္တေန႔မွာ မ်က္မွန္ အသစ္နဲ႔ အလုပ္စရႈပ္ၿပီေပါ့။ အေ၀းကို မွန္ အေပၚပိုင္းနဲ႔ၾကည့္၊ အနီးကို မွန္ ေအာက္ပိုင္းနဲ႔ ၾကည့္၊ အဲ ... မနီး မေ၀း ... ကြန္ျပဴတာ စကရင္ႀကီးကို က် ဘာနဲ႔ ၾကည့္ရပါ့။ ၀ါးလိုက္ ၊ ၾကည္လိုက္နဲ႔ အခက္ေတြ႔ေရာ။ <br /><br />ဆိုင္ကိုျပန္သြား စစ္လိုက္ေတာ့ မွန္ေအာက္ပိုင္းနဲ႔ ၾကည့္ရမယ္တဲ့။ မ်က္မွန္ကိုင္းကို ျပန္ခ်ိန္ေပးလိုက္ေတာ့ အဆင္ေျပသြားေရာ။<br /><br />ဒါဆို အားလံုး အိုေကၿပီထင္ေနတာ ေနာက္ျပႆနာတခု ထပ္ေပၚလာျပန္ေရာ။ စားပြဲေပၚမွာ စာရြက္ နွစ္ရြက္ခ် ႏိႈင္းယွဥ္ဘို႔၊ မွန္ မမွန္ စစ္ဘို႔ လုပ္ၿပီဆိုတာနဲ႔ ေစြၾကည့္လို႔ မ၇တဲ့ ဒုကၡ။ <br /><br />ေရွ့တည့္တည့္က စာရြက္ကို ဖတ္လို႔ေကာင္းတယ္။ ေနာက္တရြက္ကို ဖတ္ဘို႔ မ်က္ေစ့ ေရွ့တည့္တည့္ ေရာက္ဘို႔ ေခါင္းလွည့္၇ေတာ့တာေပါ့။ ေခါင္းကို ဘယ္ညာ အခ်က္က်က် လွည့္ေနလိုက္၇တာ သီခ်င္းမ်ားဖြင့္ထားရင္ က ေနတယ္လိုေတာင္ ထင္ခ်င္စရာ။<br /><br />အခု တေလာမွာေတာ့ ၾကည့္စရာ တခုခုေတြ႔ရင္ မွန္အေပၚပိုင္းနဲ႔ ေအာက္ပိုင္းနဲ႔ လား အျမန္ ဆံုးျဖတ္။ စိတ္ဆိုးတိုင္း မ်က္ေစာင္း မထိုးရဲ၊ ေခၚသံၾကားရင္ သမင္လည္ျပန္၊ ဘဲလည္လိမ္ နဲ႔ ဟန္ေရးျပလို႔မရ။ ေရွ့တည့္တည့္ ၾကည့္ ... သတိ ...ျဖစ္ေနရပါတယ္။<br /><br /><br /><br /><br />မခ်ိဳ (ပန္းခရမ္းျပာ)<br /><br />Photo : ပန္းခရမ္းျပာ<br /><br /><br /><br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2025717139190702787-7672527615860131831?l=pan-khayan-pyar.blogspot.com' alt='' /></div>ပန္းခရမ္းျပာhttp://www.blogger.com/profile/11606085010237265074noreply@blogger.com11tag:blogger.com,1999:blog-2025717139190702787.post-26424129187363283832011-11-11T23:55:00.006+08:002011-11-12T00:55:47.257+08:00မနက္ မိုးလင္းသည္ႏွင့္ ဖုန္း မက္ေဆ့မ်ား တတီတီနွင့္ ေရာက္လာသည္။ ၁၁.၁၁.၂၀၁၁ ဆုေတာင္းမ်ားေပကိုး။ ဆယ့္တစ္မိနစ္ အတြင္း လူ ဆယ့္တစ္ေယာက္ကို ပို႔ရမည္ ဆိုသည္လည္းပါ၏။<br /><br />ေဗဒင္၊ ဖုန္းေရႊ၊ ဂဏန္းမ်ားကို နားမလည္ပါ။ သို႔ေသာ္ ဆယ့္တစ္ရက္ေန႔ဖြား ျဖစ္ေသာေၾကာင့္ ဒီေန႔ကို ရင္ မခုန္႔ တခုန္ ျဖစ္သလိုလို ရွိသည္ကေတာ့ အမွန္ …။ ဟိုေရာက္ ဒီေရာက္ ပို႔စ္ တပုဒ္ျဖင့္ စာေရးခ်င္စိတ္ ေပၚလာ၏။ သည္းခံ ဖတ္ၾကပါေလ။<br /><br /><a href="http://2.bp.blogspot.com/-sNsooA_zZBM/Tr1Mbrd4PbI/AAAAAAAABJg/QULDFSmVZ6o/s1600/Lunch.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 300px;" src="http://2.bp.blogspot.com/-sNsooA_zZBM/Tr1Mbrd4PbI/AAAAAAAABJg/QULDFSmVZ6o/s400/Lunch.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5673775143964917170" /></a><br /><span id="fullpost">အိႏၵိယ ဆိုင္မွ ေန႔လည္စာ ျဖစ္သည္။ မိတ္ဆက္ရေသာ္ ၾကက္သားဟင္း၊ ပန္းေဂၚဖီႏွင့္ အားလူး အေရာ၊ ပဲဟင္းရည္၊ သံပုရာသီး သနပ္တို႔ ျဖစ္သည္။ လူထူထူတြင္ ဖုန္းကင္မရာျဖင့္ ရိုက္ေသာေၾကာင့္ ပံုမေကာင္းေခ်။ <br /><br />ရံုးျပန္ေ၇ာက္ေသာ္ ကုမၸဏီ ဒင္နာ တက္ရန္ အတြက္ လက္မွတ္မ်ား ေဝေန၏။ ေနာက္တစ္ပတ္ထဲတြင္ ျဖစ္သည္။ အခုထိ ဘာဝတ္၇မည္ မသိေသး။ ရွိၿပီးေသာ အဝတ္မ်ားကို ညီမေတာ္က ပံုတံုးေတြဟု Reject လုပ္ထား၍ ရံုးပိတ္၇က္ အတြင္း သင့္ေတာ္ရာ ရွာေပရဦးမည္။<br /><br />ညေန ရံုးဆင္းေသာအခါ ပင္နီစူးလားသို႔ သြားသည္။ ေလးထပ္တြင္ လဘက္ အေၾကာ္စံု ဝယ္သည္။ အျခား ဆိုင္မ်ားတြင္ ရႏိႈင္လွ်က္ႏွင့္ ေလးထပ္ အထိ ဘာေၾကာင့္ သြားရသလဲ ေမးစရာ ျဖစ္ေနေပမည္။ <br /><br />လြန္ခဲ့ေသာ တစ္ပတ္က သူတို႕ ဆိုင္ထဲတြင္ စားစရာ အထုပ္ အသစ္ ေတာ္ေတာ္ မ်ားမ်ား ထည့္ေနသည္ကို ေတြ႔ေသာေၾကာင့္ အသစ္ေရာက္ေသာ အေၾကာ္စံု ထုပ္ဝယ္သည္။ အလြန္ၾကြပ္ရြ လတ္ဆတ္ သျဖင့္ တကူးတက ထပ္ဝယ္ရျခင္း ျဖစ္သည္။ <br /><br />မိတ္ေဆြ အန္တီ တစ္ေယာက္နွင့္ ေတြ႔၍ စကားရပ္ေျပာသည္။ မိန္းမပ်ိဳေလးကဲ့သို႔ ျပင္ဆင္ထားေသာ သူ႔ကို လွေၾကာင္း ေျမွက္ပင့္ ေျပာရင္း အက်ီ ၤ ဘယ္က ဝယ္လည္းဟု ေမးမိကာမွ ပို ဆိုးေတာ့သည္။ စပိန္က လာသည္ ဆိုပါလား။<br /><br />လြိဳင္ႏိုင္းသို႔ ေရာက္ေသာ အခါ ထူးထူး ျခားျခား ခံုလြတ္ တခ်ိဳ ႔ ေတြ႔ရ၏။ ရွမ္းေခါက္ဆြဲ စားသည္။ ရွမ္းနွစ္သစ္ကူးပြဲသို႔ မလာေသာေၾကာင့္ စိတ္ေကာက္ေနေသာ ရွမ္း သူငယ္ခ်င္းအား သတိ၇မိသည္။ လွ်မ္းလွ်မ္းေတာက္ ေၾကာ္ၾကားေနသူ အဘို႔ အားေပးသူမ်ား မရွားပါေခ်။ ေလာေလာဆယ္ ခပ္ရွမ္းရွမ္းျဖင့္ စားၿပီး ပိုက္ဆံ မေပးပဲ ထြက္ မသြားမိေစရန္သာ သတိထားေနရသည္။<br /><br /><a href="http://2.bp.blogspot.com/-B9p3Nd-f0Ns/Tr1M3k8IWeI/AAAAAAAABJs/0V0TMSEhOXM/s1600/Cloth.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 300px;" src="http://2.bp.blogspot.com/-B9p3Nd-f0Ns/Tr1M3k8IWeI/AAAAAAAABJs/0V0TMSEhOXM/s400/Cloth.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5673775623249091042" /></a>City Link ထဲတြင္ ဝင္းဒိုး ေရွာ့ပင္း လုပ္သည္။ ဆိုင္အားလံုး ၾကည့္ဖန္မ်ားလြန္း ၍ အလြတ္ ရလုနီးပါးပင္ …. ။လူထူထူၾကားတြင္ ဓါတ္ပံု ရိုက္ရသည္မွာ အဆန္း မဟုတ္ေတာ့။ ေဖ့စ္ဘြတ္ သားေကာင္၊ ဘေလာ့ သားေကာင္မ်ား မ်ားသထက္ မ်ားလာေခ်ၿပီ။<br /><br />ဘေလာ့၏ သားေကာင္ တစ္ေယာက္သည္လည္း အိမ္ျပန္၍ ၁၁.၁၁.၂၀၁၁ အမွီ ပို႔စ္တစ္ပုဒ္ကို တင္ႏိႈင္ရန္ ရထား ဘူတာရံုသို႔ အလွ်င္ အျမန္ သုတ္ေခ်တင္ေလေတာ့သည္။<br /><br /><br /><br />မခ်ဳိ (ပန္းခရမ္းျပာ)<br /><br />Photo : ပန္းခရမ္းျပာ<br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2025717139190702787-2642412918736328383?l=pan-khayan-pyar.blogspot.com' alt='' /></div>ပန္းခရမ္းျပာhttp://www.blogger.com/profile/11606085010237265074noreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-2025717139190702787.post-43436688449591717012011-09-24T17:49:00.003+08:002011-09-24T17:58:04.412+08:00<a href="http://3.bp.blogspot.com/-lw80NtoJW8Q/Tn2n5qXZz-I/AAAAAAAABJY/kIWTYty5jv4/s1600/anonymous_blogger%2B3.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 266px;" src="http://3.bp.blogspot.com/-lw80NtoJW8Q/Tn2n5qXZz-I/AAAAAAAABJY/kIWTYty5jv4/s320/anonymous_blogger%2B3.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5655861316114042850" /></a>လြန္ခဲ့တဲ့ ႏွစ္ရက္ေလာက္ကေပါ့ ….။ ညေနရံုးဆင္းခ်ိန္ ရထားစီးလာတယ္။ အလုပ္သစ္ ဝင္ခါစျဖစ္လို႔ ကား၊ရထား စီးရတာ အသားမက်ေသးဘူး။ တဌာနတည္း အတူ အလုပ္လုပ္တဲ့ ျမန္မာ ေမာင္ေလး တစ္ေယာက္ လညး္ပါလာတယ္။ <br /><br />ရထားတြဲေပၚ ေရာက္တာနဲ႔ သူ႔ သူငယ္ခ်င္းတေယာက္ကို ေတြ႔လို႔ လွမ္းႏႈတ္ဆက္တာကို ၾကည့္လိုက္ေတာ့ ကိုယ့္သူငယ္ခ်င္း ျဖစ္ေနေရာ။ ဝမ္းသာအားရ စကားေတြ ေျပာလာလိုက္ၾကတာ ဆင္းရမဲ့ ဘူတာေတာင္ ေက်ာ္သြားေတာ့မလို႔ …။ သူတို႔ ႏွစ္ေယာက္ကေတာ့ ဆက္စီးသြားၾကေလရဲ့။<br /><span id="fullpost"><br /><br />ေနာက္တေန႔ ရံုးတက္ေတာ့ အဲဒီ ေမာင္ေလးက ထူးထူး ျခားျခား စကားေတြ ေျပာလာတယ္။ ဘေလာ့ အေၾကာင္း၊ ဘယ္ေလာ့ကို ေကာင္းေအာင္ ဘယ္လို ျပင္ရမဲ့ အေၾကာင္း၊ ဟိုဘေလာ့ ဒီဘေလာ့ … ဘေလာ့ ပိုင္ရွင္ေတြ အေၾကာင္း .. အစရွိသျဖင့္ေပါ့ …။<br /><br />သို႔ေပမဲ့လည္း မခ်ိဳတို႔က ဖံုးခ်င္တဲ့ သူ ဆိုေတာ့ သတိ ႀကီးႀကီး ထားၿပီး ေရွာင္တိမ္းပါေသးတယ္။ ေနာက္ဆံုး ဘေလာ့ ေရးတယ္ မဟုတ္လားလို႔ ေျပာင္ဖြင့္ေမးတာေတာင္ ျငင္းပစ္လိုက္တယ္ေလ။ မေက်နပ္ဘူးထင္ပါရဲ့။ တစ္နာရီ အတြင္း ရေအာင္ ရွာျပမယ္တဲ့ … ၿခိမ္းေျခာက္ေနလိုက္တာမ်ားေနာ္။<br /><br />ဒီေတာ့မွ ျဖတ္ကနဲ သတိရမိတယ္။ မေန႔က ရထားေပၚမွာ ေတြ႔ခဲ့တဲ့ သူငယ္ခ်င္း … စာသမား အခ်င္းခ်င္း ဆိုေတာ့ ဘေလာ့ ဖြင့္ကာစမွာ ေျပာခဲ့ဘူးတယ္။ အႀကံဥဏ္ ေတာင္းခဲ့ဘူးတယ္။ မေန႔က သူတို႔ အခ်င္းခ်င္း ရထားေပၚမွာ ေျပာမိၾကတယ္ ထင္ပါ့။<br /><br />ထင္တဲ့ အတိုင္းပဲ ….တစ္နာရီ မၾကာဘူး။ ေရာက္လာတယ္။ ဟိုဘေလာ့၊ ဒီဘေလာ့ အေၾကာင္း စကားစပ္လာတယ္။ သူ႔ အၾကည့္က တမ်ိဳး။ ေန႔တိုင္း ေတြ႔ေနရတဲ့ လူကိုမ်ား ၾကည့္လိုက္တာ ခပ္စိမ္းစိမ္းနဲ႔ … မျမင္ဘူး သလိုလိုနဲ႔ေနာ္… ေအာင္ႏိုင္သူရဲ့ ေလသံမ်ိဳးနဲ႔ … ဒီ ဘေလာ့ကို ေရာက္ဘူးတယ္၊ ဘေလာ့ ပိုင္ရွင္ကိုေတာ့ ခုမွ ေတြ႔ဘူးတယ္ …တဲ့။ <br /><br />အို …စကၤာပူမွာ ဘေလာ္ဂါေတြမွ အမ်ားႀကီး … ေတြ႔ေအာင္ ရွာဘို႔ လြယ္တာမွတ္လို႔ …။<br /><br />ဒီမနက္မွာ ထံုးစံ အတုိင္း ဘေလာ့ဝင္၊ ကြန္မန္႔စစ္၊ အဝင္ အထြက္ေတြ ၾကည့္လိုက္ေတာ့ … ေအာင္မယ္ေလး … ကိုယ့္ Company နာမည္ IP Address နဲ႔ ဝင္ထားတာေတြ ေတြ႔ပါေရာလား။ <br /><br />လာေရာက္ ေမႊေႏွာက္ ဖတ္ရႈ အားေပးသြားတဲ့ အတြက္ အထူး ေက်းဇူးပါ။<br /><br />မေန႔က သူေျပာသြားတာကိုလည္း အမွတ္ရၿပီး အေတြး ဆက္ပြားမိတာက ဒီလို …<br /><br />“ငါ့ အစ္မႀကီးက မထင္ရဘူး” ….တဲ့<br /><br />အင္း … ငါ့စာေတြနဲ႔ ငါ့ ပံုပန္း သ႑န္က အေတာ္ ကြာဟေနပံု ရတယ္ …။<br />ေရးတဲ့ စာေတြက အရမ္းေကာင္းၿပီး … ငါပဲ အရမ္း ရုပ္ဆိုးေနလို႔လား …<br />ဒါမွ မဟုတ္ … စာ အေရးအသား ေတာ္ေတာ္ ညံ့ၿပီး … လူက အရမ္း လွေနလို႔မ်ားလား …။<br /><br />အို … ဘာပဲ ျဖစ္ျဖစ္ တခုမွ အရံႈး မရွိဘူး …<br /><br />စာေရးတာကိုေတာ့ ဆင္ျခင္ဘို႔ လိုအပ္လာၿပီ …။ <br />ကေလာင္ မရမ္းပါနဲ႔ …<br />အဲ … ကီးဘုတ္ေပၚမွာ လက္ မသရမ္းပါနဲ႔ …. မပန္းခရမ္းျပာ ….<br /><br /><br /><br />မခ်ိဳ (ပန္းခရမ္းျပာ)<br /><br />Photo : Google<br /><br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2025717139190702787-4343668844959171701?l=pan-khayan-pyar.blogspot.com' alt='' /></div>ပန္းခရမ္းျပာhttp://www.blogger.com/profile/11606085010237265074noreply@blogger.com21tag:blogger.com,1999:blog-2025717139190702787.post-4845030741881212522011-09-03T16:57:00.007+08:002011-09-03T17:16:15.244+08:00<a href="http://1.bp.blogspot.com/-eSU-dvpynMY/TmHsaksX0xI/AAAAAAAABIw/vOEJM_oViQY/s1600/angrybirds%2B1-1.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 214px;" src="http://1.bp.blogspot.com/-eSU-dvpynMY/TmHsaksX0xI/AAAAAAAABIw/vOEJM_oViQY/s320/angrybirds%2B1-1.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5648055348969853714" /></a>လူႀကိဳက္မ်ားတဲ့ Angry Birds ကစားၾကည့္ရင္း တျဖည္းျဖည္း စြဲလာတယ္။ ၿငိမ္ၿငိမ္ေလး ထိုင္ေနတဲ့ ဝက္ကေလးေတြကို အရွိန္နဲ႔ ေျပးတုိက္ၿပီး သတ္ပစ္ၾကတဲ့ ငွက္ကေလးေတြေပါ့။ <br /> <br />ေဒါသ ႀကီးလိုက္တာလည္း လြန္ပါေရာ။ “ဂါး …………” ကနဲ အသံနက္ႀကီးနဲ႔ ေအာ္ၿပီး အရွိန္ျပင္းျပင္းနဲ႔ ပ်ံ … ေျပးတိုက္လိုက္ၾကတာ …. ဝက္လည္းေသ …. ငွက္လည္းေသ .... ရန္သူကို အေသခံတိုက္တဲ့ သူရဲေကာင္းေတြလို႔ေတာင္ အထင္ႀကီးမိေသးတယ္။ <br /><span id="fullpost"> <br /> <br /><a href="http://4.bp.blogspot.com/--NBh2yANnUc/TmHs1fyfnPI/AAAAAAAABI4/qpgI1lXIQUg/s1600/Angry%2BBirds%2B3-1.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 214px;" src="http://4.bp.blogspot.com/--NBh2yANnUc/TmHs1fyfnPI/AAAAAAAABI4/qpgI1lXIQUg/s320/Angry%2BBirds%2B3-1.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5648055811509820658" /></a>ကာတြန္းရုပ္ ဝက္ကေလးေတြ ခမ်ာ …. ငွက္ေတြ ပ်ံလာၿပီဆို မ်က္လံုး ျပဴးေၾကာင္ေၾကာင္နဲ႔ ေၾကာက္ေနၾကရွာတယ္။ သနားစရာေတာ့ ေကာင္းသား။ ဒါေပမဲ့လည္း အားတက္သေရာ သတ္ျဖတ္လာလိုက္တာ Level 5 ေရာက္လာၿပီးမွ Game Update လုပ္ရင္း မေတာ္တဆ ဖ်က္လိုက္မိေရာ။ <br /> <br />Install လုပ္ဘို႔ ရွာေတာ့ Angry Bird ေနာက္တမ်ိဳး ထပ္ေတြ႔တယ္။ ပံုေတြ ပိုေကာင္း … ပို အသက္ဝင္ … တကယ့္ ရုပ္လံုးၾကြ ကာတြန္း ရုပ္ရွင္ ၾကည့္ေနရတဲ့ အတိုင္းပဲ။ <br /> <br /><a href="http://4.bp.blogspot.com/-GFibOQF8N9o/TmHuIXNzdWI/AAAAAAAABJI/t1IPf1F64i4/s1600/Angry%2BBirds%2B4.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 192px;" src="http://4.bp.blogspot.com/-GFibOQF8N9o/TmHuIXNzdWI/AAAAAAAABJI/t1IPf1F64i4/s320/Angry%2BBirds%2B4.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5648057235137590626" /></a>ပထမဆံုး Level က Smuggling Den ….. ငွက္မ်ိဳးစံုကို ဖမ္း … ေလွင္အိမ္ထဲထည့္ … ဂိုေဒါင္ အပ်က္ႀကီး ထဲမွာ စုထားတယ္။ ဒါကို Angry Bird ေတြက အရွိန္ျပင္းျပင္းနဲ႔ ပ်ံ … ကိုယ္လံုးနဲ႔ ေလွင္အိမ္ကို ေျပးတိုက္ …. အဖမ္း ခံထားရတဲ့ ငွက္ေတြ လြတ္သြား … Angry Bird ကေတာ့ ေသေရာ …။ <br /> <br />ဒီတခါေတာ့ ကိုယ့္ အမ်ိဳးကို အသက္စြန္႔ ကယ္တင္တဲ့ ဟီရိုးေတြဆိုၿပီး ဝမ္းသာ အားရေတာင္ ျဖစ္ေနမိတာ။ <br /> <br /><a href="http://3.bp.blogspot.com/-GyzEWNizkQg/TmHuZVf-2EI/AAAAAAAABJQ/OuiXLc0vAPg/s1600/angrybirds%2B10-1.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 204px;" src="http://3.bp.blogspot.com/-GyzEWNizkQg/TmHuZVf-2EI/AAAAAAAABJQ/OuiXLc0vAPg/s320/angrybirds%2B10-1.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5648057526734739522" /></a>Level 3 ေရာက္ေတာ့ ပစ္မွတ္က ေမ်ာက္ေတြ ျဖစ္သြားၿပီ။ အလိုလိုမွ ေမ်ာက္ကို အျမင္ကပ္ေနတာ … အားပါးတရ သတ္ျဖတ္ ပစ္လိုက္တာေပါ့။ <br /> <br />အသတ္ခံရခါနီးဆို ေမ်ာက္ေတြ ေၾကာက္လြန္းလို႔ တုန္ေနလိုက္တာ။ ရုပ္ပံုေတြက အသက္ ဝင္လြန္းလို႔ေလ။ ဝက္တုန္းက ကာတြန္းရုပ္ သက္သက္ႀကီး ဆိုေတာ့ မသိသာဘူးေပါ့။ ခုေတာ့ ေမ်ာက္ေတြကိုမ်ား ထိသြားရင္ ငယ္သံပါေအာင္ ေအာ္ၿပီး ကား ကနဲ ေသကုန္ၾကေရာ။ <br /> <br />ေနာက္ဆံုး ေမ်ာက္ႏွစ္ေကာင္တည္း က်န္ေတာ့ တေကာင္နဲ႔ တေကာင္ အားကိုး တႀကီး ၾကည့္ၿပီး တဆတ္ဆတ္ တုန္ေနရွာတယ္။ ရင္ထဲမွာ ဆို႔နင့္နင့္ လိုလို … အားတင္းၿပီး ငွက္တေကာင္ လႊတ္လိုက္တယ္။ <br /> <br />ေမ်ာက္တေကာင္ ေသသြားတယ္။ ေနာက္ဆံုးေမ်ာက္ကို ကာထားတဲ့ ေခါင္မိုးလည္း ပြင့္သြားၿပီ။ ႏိႈင္ဘို႔ ေသခ်ာေပါက္ပဲ။ ေနာက္ထပ္ ငွက္တေကာင္ ေျပးတိုက္တာနဲ႔ ေနာက္ဆံုး ေမ်ာက္ေသၿပီ။ <br /> <br />ဒီေကာင္ကလည္း သူ႔ကို ကာထားတဲ့ အမိုး ပြင့္သြားကတည္းက ေၾကာက္လြန္းလို႔ … တဆတ္ဆတ္ တုန္ေနလိုက္တာ။ ငွက္ကို အသနားခံတဲ့ အၾကည့္နဲ႔ ၾကည့္လို႔ …. <br /> <br />ကဲ … ဘာလုပ္ရမွာလည္း … သတ္ပစ္လိုက္ရမွလား .. . အရႈံး ခံလိုက္ရမွာလား Angry Bird ေရ …. <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br />မခ်ဳိ (ပန္းခရမ္းျပာ) <br /> <br />Photo : www.google.com <br /> <br /> <br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2025717139190702787-484503074188121252?l=pan-khayan-pyar.blogspot.com' alt='' /></div>ပန္းခရမ္းျပာhttp://www.blogger.com/profile/11606085010237265074noreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-2025717139190702787.post-48568480151291105192011-08-28T18:49:00.006+08:002011-08-28T19:01:30.243+08:00စာ မေရးျဖစ္တဲ့ အေၾကာင္း၊ ဘေလာ့ကို ပစ္ထားမိတဲ့ အေၾကာင္းေတြနဲ႔ နိဒါန္း ခ်ီမေနေတာ့ပါဘူး ….။ <br /> <br />မေန႔က Polling Day စကၤာပူ သမၼတ ေရြးေကာက္ပြဲေန႔ …. အားလံုး ရံုးပိတ္ၾကတယ္။ လူစုၾကတယ္။ ေပ်ာ္စရာေန႔ေလး အေၾကာင္းနဲ႔ပဲ စာ စေရးလိုက္ပါေတာ့မယ္။ <br /> <br />လြန္ခဲ့တဲ့ ရက္အနည္းငယ္ကေပါ့။ ပင္နီစူးလားကို ေရာက္သြားတယ္။ ရွမ္းေခါက္ဆြဲ စားဘို႔ လြိဳင္ႏိုင္းကို သြားလိုက္တာ… လူအျပည့္ … ခံုေနရာလြတ္ မရွိဘူး။ မစားခဲ့ရဘူး ဆိုပါေတာ့။ အဲဒီကတည္းက ရွမ္းေခါက္ဆြဲကို စားခ်င္ေနလိုက္တာေလ။ <br /><span id="fullpost"> <br /> <br />သူေတာ္ေကာင္းေတြကို မိုးနတ္မင္းႀကီးက ပစ္မထားပါဘူး။ SMS ရလာတယ္။ စေန ညေနမွာ လူစုမယ္။ Histori ရဲ့ Boss ကိုစိုင္း ကိုယ္တိုင္ ရွမ္းေခါက္ဆြဲ ခ်က္မယ္ ဆိုပါလား …။ စားရခ်ည္ေသးရဲ့ ….။ <br /> <br />ေနာက္တေန႔မွာေတာ့ ေက်ာင္းေနဖက္ သူငယ္ခ်င္း ရွမ္းမေလးက ဖုန္းဆက္တယ္။ စေန မနက္ သူ႔သမီးေလး ေမြးေန႔ ကို လာပါ။ ရွမ္းေခါက္ဆြဲ ေကၽႊးမယ္တဲ့ေလ။ ကဲ … စားခ်င္ဦးဟဲ့ ရွမ္းေခါက္ဆြဲ ….။ <br /> <br />စေနေန႔ မွာေတာ့ မဲေပးတဲ့ သူေတြ ဘယ္ေလာက္ အလုပ္ ရႈပ္ၾကမလဲမသိ။ ဒီမွာေတာ့ ေမြးေန႔လက္ေဆာင္ တစ္ထုပ္၊ ညေန ပါတီ အတြက္ တစ္ထုပ္၊ အဝတ္အစား အပို တစ္စံု ျပင္ဆင္ၿပီး မနက္ကတည္းက စထြက္ရၿပီ။ <br /> <br /><a href="http://2.bp.blogspot.com/-EUSaxWkvLuE/Tlodrzt2NDI/AAAAAAAABIY/ol78Q1pSzQs/s1600/DSC_0084.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 240px;" src="http://2.bp.blogspot.com/-EUSaxWkvLuE/Tlodrzt2NDI/AAAAAAAABIY/ol78Q1pSzQs/s320/DSC_0084.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5645857721316422706" /></a>ေမြးေန႔ ဆုေတာင္း ….. ကင္မရာ မယူသြားမိလို႔ ဟန္းဖုန္းနဲ႔ပဲ ရိုက္လိုက္ရတယ္။ ရွမ္းေခါက္ဆြဲကိုေတာ့ ဓါတ္ပံု မရိုက္ျဖစ္လိုက္ဘူး။ <br /> <br />စားေသာက္ၿပီးတာနဲ႔ သူငယ္ခ်င္းတစ္စု အနီးဆံုး NTUC ဝင္ …ညေန ေနာက္တစ္ပြဲ အတြက္ စီစဥ္နဲ႔ … နာမည္ေက်ာ္ Chef အတြက္ အဆင္သင့္ ျပင္ထားေပးရတယ္ေလ။ <br /> <br /><a href="http://2.bp.blogspot.com/-8T_JzhGTKhg/Tlod_GBZd9I/AAAAAAAABIg/FHLpx88H700/s1600/DSC_0089.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 240px;" src="http://2.bp.blogspot.com/-8T_JzhGTKhg/Tlod_GBZd9I/AAAAAAAABIg/FHLpx88H700/s320/DSC_0089.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5645858052647778258" /></a>ရွမ္းေခါက္ဆြဲ၊ တိုးဟူးေၾကာ္၊ ဝက္ေခါက္ေၾကာ္ …. မိုးလင္းကတည္းက ရွမ္းစာေတြနဲ႔ စလာလိုက္တာ ညေနအထိ၊ ရွမ္းကိုးမီးကလည္း ေတာက္ေလာင္ေနလိုက္တာမွ ေတာ္ေတာ္နဲ႔ မၿငိမ္းႏိႈင္ေတာ့ဘူး။ <br /> <br />အိမ္ျပန္ေရာက္တာနဲ႔ TV ဖြင့္ … မဲေရတာကို ခဏ ေစာင့္ၾကည့္လိုက္ေသးတယ္။ ထင္တဲ့ အတိုင္း တိုနီ ပါပဲ ... <br /> <br /><a href="http://4.bp.blogspot.com/-mlV_5R2HA9w/TloeOmmBj3I/AAAAAAAABIo/SQKHbfvL8Lo/s1600/P8280636.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 240px;" src="http://4.bp.blogspot.com/-mlV_5R2HA9w/TloeOmmBj3I/AAAAAAAABIo/SQKHbfvL8Lo/s320/P8280636.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5645858319089373042" /></a>ထံုစံ အတိုင္းပဲေပါ့။ ဒီေန႔ တနဂၤေႏြ အိပ္ယာထ ေနာက္က်တယ္။ Breakfast, Lunch, Dinner အားလံုး အတြက္ ဒံေပါက္ တပြဲ ….။ ဒီလိုမ်ိဳး တနပ္စား ဥာဏ္ေတြ လုပ္ေနတာ ၾကာၿပီ ….။ <br /> <br /> <br /> <br />မခ်ဳိ (ပန္းခရမ္းျပာ) <br /> <br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2025717139190702787-4856848015129110519?l=pan-khayan-pyar.blogspot.com' alt='' /></div>ပန္းခရမ္းျပာhttp://www.blogger.com/profile/11606085010237265074noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-2025717139190702787.post-55357023586244320422011-06-20T13:30:00.013+08:002011-06-20T14:10:01.727+08:00ကံဆိုးခ်င္ေတာ့ ICA ရံုးကိစၥနဲ႔ ေဖေဖ ျပန္ဘို႔ရက္ ေနာက္က်သြားတယ္။ ကံေကာင္းခ်င္ေတာ့ ေလယာဥ္ပ်ံ လက္မွတ္ကို ေစ်းသက္သက္သာသာနဲ႔ သက္တမ္းတိုးလို႔ ရသြားတယ္။ <br /><br />ကံ ထပ္ေကာင္းခ်င္ေတာ့ ICA မွာ ရက္ခ်ိန္း ေစာယူလို႔ ရသြားတယ္။ ကံဆိုးခ်င္ေတာ့ ေလယဥ္ပ်ံ လက္မွတ္ဘိုး ပိုက္ဆံ ေခ်ၿပီးသြားၿပီ။ လက္မွတ္ဘိုး တန္ေအာင္ ဆက္ေနရင္းနဲ႔ပဲ မေန႔က ေပ်ာ္ရႊင္စရာ Father's Day ျဖစ္သြားပါေတာ့တယ္။<br /><span id="fullpost"><br /><br />အေဖႏွင့္ သမီးမ်ားရဲ့ Father's Day ေန႔လည္စာ .....<br /><a href="http://2.bp.blogspot.com/-064zJZPl7oQ/Tf7bVQwY_GI/AAAAAAAABHo/594hJJ1rneA/s1600/DSC_0057.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 234px;" src="http://2.bp.blogspot.com/-064zJZPl7oQ/Tf7bVQwY_GI/AAAAAAAABHo/594hJJ1rneA/s320/DSC_0057.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5620170543326624866" /></a><br /><br />ေရာက္လာကတည္းက ေကြၽးတဲ့ အစားအစာေတြက တျဖည္းျဖည္း အဆင့္ အတန္း ျမင့္လာတယ္။ ပထမဆံုး ပန္းကန္ထဲမွာ ...။ ေနာက္ေတာ့ ေျမအိုးထဲမွာ၊ ဒန္အိုးထဲမွာ၊ သံျပား အပူေပၚမွာ ...။ အခုတခါေတာ့ စားပြဲမွာ ပံုစားတာ ျဖစ္သြားပါၿပီ။<br /><a href="http://2.bp.blogspot.com/-x9_jqiF_eqY/Tf7bnH-JwUI/AAAAAAAABHw/724Hm5kGut8/s1600/DSC_0060.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 240px;" src="http://2.bp.blogspot.com/-x9_jqiF_eqY/Tf7bnH-JwUI/AAAAAAAABHw/724Hm5kGut8/s320/DSC_0060.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5620170850206073154" /></a><br /><br />စားၿပီး Bugis ကို ဆက္သြားၾကတယ္။ အၿမဲတမ္း လိုအပ္သမွ် ၀ယ္ေပးေနေပမဲ့ ဒီေန႔ အတြက္ အမွတ္တရ လက္ေဆာင္ ေပးရဦးမယ္ေလ။ <br /><a href="http://2.bp.blogspot.com/-T9pgyw8y-Xk/Tf7ho3r6BtI/AAAAAAAABH4/3tnIeerEzHc/s1600/DSC_0069.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 240px;" src="http://2.bp.blogspot.com/-T9pgyw8y-Xk/Tf7ho3r6BtI/AAAAAAAABH4/3tnIeerEzHc/s320/DSC_0069.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5620177477264082642" /></a><br /><br />OG နဲ႔ BHG မွာ အထပ္ထပ္ ေလွ်ာက္ ... ေရြး ..ခ်ယ္.. ဖြ ... သမီးႏွစ္ေယာက္ ဆင္သမွ် ေၾကာင္ၾကာင္ က်ားက်ား အဆင္ေတြကို ေဖေဖ သေဘာက် တၿပံဳးၿပံဳးနဲ႔ ေပါ့ ....<br /><a href="http://3.bp.blogspot.com/-1KXCS5GA7nY/Tf7iDWzlSzI/AAAAAAAABIA/33MIK-RAY38/s1600/DSC_0068.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 240px;" src="http://3.bp.blogspot.com/-1KXCS5GA7nY/Tf7iDWzlSzI/AAAAAAAABIA/33MIK-RAY38/s320/DSC_0068.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5620177932294376242" /></a><br /><br />ဒါက သမီးေတြက ကိုယ့္ကိုယ္ကို ၀ယ္ေပးတဲ့ လက္ေဆာင္ ...<br /><a href="http://2.bp.blogspot.com/-7NWrGr501p0/Tf7iUZUozBI/AAAAAAAABII/rIVefmbw3dQ/s1600/DSC_0064.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 233px;" src="http://2.bp.blogspot.com/-7NWrGr501p0/Tf7iUZUozBI/AAAAAAAABII/rIVefmbw3dQ/s320/DSC_0064.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5620178225027664914" /></a><br /><br />ေကာင္တာမွာ ေငြရွင္းၿပီးတာနဲ႔ အားလံုး Fitting Room ထဲသြား အ၀တ္ အသစ္ေတြ လဲ၀တ္ ၾကတယ္။ ဒါေၾကာင္း ရန္ကုန္ အိမ္က လူေတြ ေျပာတာ ဒီသားအဖေတြ ဆံုရင္ ကဲကို ကဲပါတယ္ဆို ....<br /><br />ေတာ္ေတာ္ ေျခေညာင္း ပင္ပန္းေနၾကလို႔ မူလ အစီစဥ္ အတိုင္း Marina Bay Sands အထိ ဆက္ မသြားႏိုင္ၾကေတာ့ဘူး။ Bugis က QQ Noddles House မွာပဲ ညစာစား ျဖစ္တယ္။<br /><a href="http://4.bp.blogspot.com/-fKqkIK324Vg/Tf7itNPb6jI/AAAAAAAABIQ/sx8P-SeZ51c/s1600/P6190623.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 240px;" src="http://4.bp.blogspot.com/-fKqkIK324Vg/Tf7itNPb6jI/AAAAAAAABIQ/sx8P-SeZ51c/s320/P6190623.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5620178651281353266" /></a><br /><br />Menu ထဲက နံပါတ္စဥ္ တစ္က ရန္ကုန္ ဆီခ်က္ ေခါက္ဆြဲ အရသာ အတိုင္း ... ဖက္ထုပ္ေၾကာ္ ... ျပည္ႀကီးငါး အၾကြပ္ေက်ာ္ လည္း ေကာင္းတယ္။ ဆာဆာနဲ႔ စားလိုက္ၾကတာ ဓါတ္ပံု ရိုက္ဘို႔ေတာင္ မမွီေတာ့ဘူး။ <br /><br />ဆိုင္က အထြက္က်မွပဲ ဆိုင္းဘုတ္ကို မေမ့ မေလ်ာ့ ဓါတ္ပံု ရိုက္ခဲ့ရတယ္။ ဘေလာ့ပို႔စ္ ထဲမွာ ထည့္ဘို႔ေလ ... Father's Day မွာ အတူ ရွိေနတဲ့ အတြက္ ေက်းဇူး အထူးပါ ေဖေဖ ...<br /><br /><br /><br /><br /><br />မခ်ိဳ (ပန္းခရမ္းျပာ)<br /><br /><br />Photo: ပန္းခရမ္းျပာ<br /><br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2025717139190702787-5535702358624432042?l=pan-khayan-pyar.blogspot.com' alt='' /></div>ပန္းခရမ္းျပာhttp://www.blogger.com/profile/11606085010237265074noreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-2025717139190702787.post-51718404439693764792011-06-16T22:39:00.005+08:002011-06-16T22:52:38.940+08:00တရြာ မေျပာင္း သူေကာင္း မျဖစ္တာလား။ ေသခ်င္တဲ့ က်ား ေတာ ေျပာင္းတာလားေတာ့ မသိ….။ အလုပ္ ေျပာင္းပါေတာ့မယ္။ <br /><br />လက္ရွိ အလုပ္မွာ စီးပြားေရးက်လို႔ အေျခအေန အေတာ္ ဆိုးေနပါၿပီ။ တိုက္ဆိုင္ လြန္းလွတယ္။ လြန္ခဲ့တဲ့ တစ္ႏွစ္ေလာက္က အင္တာဗ်ဴး သြားဘူးခဲ့တဲ့ Company ခပ္ႀကီးႀကီး တခုက ဆက္သြယ္လာတယ္။ တျခား Position အတြက္ အင္တာဗ်ဴး လာခဲ့ပါ ဆိုပဲ။ <br /><br />သူတို႔ကလည္း အင္မတန္ ႀကီးက်ယ္ၿပီး ဇီဇာ ေၾကာင္လြန္းလွတဲ့ သူေတြပါ။ အရင္တခါ သြားေျဖတုန္းက ပထမ အႀကိမ္မွာ တစ္နာရီ ၾကာတယ္။ ဒုတိယ အႀကိမ္ ထပ္လာဘို႔ ေခၚေတာ့ အေတာ္ အားတက္သြားတာေပါ့။ အဲဒီမွာလညး္ ႏွစ္နာရီေက်ာ္ ၾကာေအာင္ ဗ်ဴးေနၿပီး ေနာက္ဆံုးက်မွ မေရြးေတာ့ဘူးလို႔ အေၾကာင္းျပန္တယ္ေလ။<br /><span id="fullpost"><br /><br />ဒါေၾကာင့္ ခုတေခါက္လည္း အေပ်ာ္ သေဘာပဲ သြားေျဖမယ္ေပါ့။ အလည္ အပတ္ ေရာက္ေနတဲ့ အေဖကိုလည္း Industrial Park ေတြထဲ ေရာက္ဘူးေအာင္ ေခၚသြားတယ္ … <br /><br />ရံုး အေဆာက္အဦး လွလွေတြ ေရွ႔မွာ တေယာက္ တလွည့္ ဓါတ္ပံု ရိုက္လိုက္ၾက။ ရႈခင္းေတြ ေနာက္ခံထား ရိုက္လိုက္ၾကနဲ႔ ေနာက္ဆံုး သြားရမဲ့ ရံုးေရွ ႔ လဘက္ရည္ဆိုင္မွာ ထိုင္ … အခ်ိန္က်မွပဲ ဝင္သြားလိုက္ေတာ့တယ္။ <br /><br />ဌာန ႏွစ္ခုက လူေလးေယာက္နဲ႔ နာရီဝက္ၾကာ ထိုင္ စကားေျပာ .. ေပါ့ေပါ့ ပါးပါး အင္တာဗ်ဴး တစ္ခုၿပီးသြားတယ္။ စိတ္ထဲေတာ့ တယ္ မထင္ပါဘူး …။ သူတို႔ အေၾကာင္း သိေနၿပီးသားကိုး။ <br /><br />ေနာက္တစ္ပတ္ၾကာေတာ့ အဲဒီရံုးက HR က ဖုန္းဆက္လာေရာ ….။ ဌာန ႏွစ္ခုစလံုးက အလုပ္ ခန္႔ခ်င္တယ္။ ကိုယ္ႀကိဳက္ရာ တစ္ခုကို ေရြးပါတဲ့ေလ….။ အံ့ေရာပဲ …။ ဒုတိယ အႀကိမ္ အင္တာဗ်ဴးလဲ လာစရာ မလိုေတာ့ဘူး … တခါတည္း အလုပ္ခန္႔လိုက္ၿပီတဲ့ … သူတို႔မွာ အရင္က မွတ္တမ္းေတြ ရွိၿပီးသား ဆိုပဲ။ <br /><br />ေနာက္တစ္ပတ္မွာ ဖုန္းထပ္ ေခၚျပန္ေရာ။ အလုပ္ခန္႔ စာခ်ဳပ္ မွာ လက္မွတ္ လာထိုးပါတဲ့ ေလ …။ <br /><br />တဲတဲေလး က်န္တဲ့ အလုပ္ေဟာင္းကို သံေယာဇဥ္ျဖတ္ … သူေကာင္း ျဖစ္ေတာ့မဲ့ က်ားေလး ေတာ ေျပာင္းရပါေတာ့မယ္။ ေနရာ ေဟာင္းဆိုေတာ့လည္း သတိရစရာ၊ တြယ္တာစရာေတြကလည္း အမ်ားသား …။ <br /><br />အားလံုးထဲမွာ သတိရစရာ တခုက ဒီေကာင္ႀကီးပါ … <br /><br /><a href="http://3.bp.blogspot.com/-TMChPf2jaF4/TfoWZAfqW5I/AAAAAAAABHQ/iPGsStB0_8o/s1600/Copy%2Bof%2BImage009.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 240px; height: 320px;" src="http://3.bp.blogspot.com/-TMChPf2jaF4/TfoWZAfqW5I/AAAAAAAABHQ/iPGsStB0_8o/s320/Copy%2Bof%2BImage009.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5618828103983455122" /></a>လက္ရွိ အလုပ္က ရံုးခန္းေတြ အမ်ားႀကီး ရွိတဲ့ Industrial Building ပါ။ ေန႔လည္စာ စားခ်ိန္မွာဆို ဓါတ္ေလွခါးက အၿမဲ လူျပည့္ေနတယ္။ ဒီေကာင္က သူ႔ပိုင္ရွင္ေတြနဲ႔ အတူ ဓါတ္ေလွခါး လူၾကပ္ၾကပ္ထဲမွာ လိုက္လာတတ္တယ္။ <br /><br /><a href="http://2.bp.blogspot.com/-3q1Z8sVZ3Fg/TfoWo-9GfhI/AAAAAAAABHY/FHsTeZ9zoyk/s1600/Copy%2Bof%2BImage001.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 240px; height: 320px;" src="http://2.bp.blogspot.com/-3q1Z8sVZ3Fg/TfoWo-9GfhI/AAAAAAAABHY/FHsTeZ9zoyk/s320/Copy%2Bof%2BImage001.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5618828378447969810" /></a>ျပန္တက္ရင္ေတာ့ သူ တေကာင္တည္း … ထြက္တဲ့ သူေတြ ကုန္ေအာင္ ေစာင့္ၿပီးမွ ဝင္တယ္။ <br /><br /><a href="http://3.bp.blogspot.com/-JV1pt7ZOKIA/TfoW8eQhJfI/AAAAAAAABHg/K2PPuf0VAKw/s1600/Copy%2Bof%2BImage002.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 240px; height: 320px;" src="http://3.bp.blogspot.com/-JV1pt7ZOKIA/TfoW8eQhJfI/AAAAAAAABHg/K2PPuf0VAKw/s320/Copy%2Bof%2BImage002.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5618828713268422130" /></a>ဓါတ္ေလွခါးထဲမွာလည္း အဲလို အိေျႏၵ ရရ လိုက္တာ … သူ ဆင္းခ်င္တဲ့ အထပ္ေရာက္မွ ဆင္းသြားေရာ … လြမ္းေနမယ္ ေဟ့ေကာင္ႀကီးေရ ..<br /><br /><br /><br /><br />မခ်ိဳ(ပန္းခရမ္းျပာ)<br /><br />Photo : ပန္းခရမ္းျပာ<br /><br /><br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2025717139190702787-5171840443969376479?l=pan-khayan-pyar.blogspot.com' alt='' /></div>ပန္းခရမ္းျပာhttp://www.blogger.com/profile/11606085010237265074noreply@blogger.com11tag:blogger.com,1999:blog-2025717139190702787.post-56289428498995247562011-06-07T16:04:00.008+08:002011-06-07T16:15:13.981+08:00စာ ျပန္ေရးေတာ့မယ္ ဆိုေတာ့ အေၾကြးဆပ္ဘို႔ အရင္ဆံုး သတိရတယ္။ မသက္ေ၀နဲ႔ ညီမေလး ရႊန္းမီတို႔ တဂ္ထားတဲ့ ေန႔စဥ္ အႀကိဳက္ Daily Like ပါတဲ့။ မွတ္မိၾကပါဦး မလား မသိ။ အေတာ္ ၾကာခဲ့ၿပီကိုး။<br /><br />ဒီမွာ ေန႔စဥ္ ႀကံဳေတြ႔ ေနရတာေတြထက္ ... ရန္ကုန္ျပန္တုန္းက ေန႔စဥ္ အႀကိဳက္ေလးေတြကိုပဲ ပို ႀကိဳက္ေနမိတယ္။ တေန႔တာ ႀကံဳခဲ့ရတဲ့ အႀကိဳက္ေလးေတြ ေ၀မွ်ပါရေစဦး။<br /><br /><a href="http://3.bp.blogspot.com/-34x9lahLXmQ/Te3b5q6pESI/AAAAAAAABGY/FnU7jrfANeI/s1600/Copy%2Bof%2BP2180397.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 300px;" src="http://3.bp.blogspot.com/-34x9lahLXmQ/Te3b5q6pESI/AAAAAAAABGY/FnU7jrfANeI/s400/Copy%2Bof%2BP2180397.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5615386094220153122" /></a><br /><span id="fullpost"><br />မုန္႔ဟင္းခါးနဲ႔ လဖက္ရည္။ ရွစ္မိုင္ Lucky Seven မွာ စားတဲ့ ဘရိတ္ဖတ္ပါ။ မုန္႔ဟင္းခါး ေလးရာက်ပ္၊ လဘက္ရည္ သံုးရာက်ပ္။ တေနကုန္ သြားရေတာ့မယ္ဆိုေတာ့ ေစာေစာစီးစီး ႀကိဳက္တာေလး ဗိုက္ျဖည့္ထားရတာေပါ့။<br /><br />အျပင္ မထြက္ျဖစ္တဲ့ ေန႔ေတြဆိုရင္ အိပ္ယာထတာနဲ႔ ဘိန္းမုန္႔နဲ႔ လဘက္ရည္က အသင့္။ ဘယ္ေလာက္ ေက်နပ္စရာ ေကာင္းသလဲေနာ္။ စကၤာပူမွာ မနက္မိုးလင္း ကိုယ္တိုင္ေဖ်ာ္ မိုင္လိုတခြက္ အျမန္ေသာက္ၿပီး ရံုးေျပးရတာေတြ ေမ့ထားလိုက္ဦး။<br /><br /><a href="http://3.bp.blogspot.com/-_kRqJwhVrmE/Te3ceWoiuaI/AAAAAAAABGg/6zpVyl6GbAk/s1600/Copy%2Bof%2BP2060325.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 300px;" src="http://3.bp.blogspot.com/-_kRqJwhVrmE/Te3ceWoiuaI/AAAAAAAABGg/6zpVyl6GbAk/s400/Copy%2Bof%2BP2060325.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5615386724430690722" /></a>ၿမိဳ ႔ထဲေရာက္ေတာ့ သိမ္ႀကီးေစ်းက Wonderful မွာ ေန႔လည္စာ စားၾကတယ္။ ဒီက Food Court ေတြလို မ်ိဳးပဲ။ ပင္လယ္စာ ထမင္းေပါင္းတဲ့။ ၁၇၀၀ က်ပ္။ ႀကိဳက္လြန္းလို႔ ေရာက္တိုင္း စားျဖစ္တယ္။<br /><br />စေကာ့ေစ်း ၀င္တယ္။ ၀င္းဒိုး ေရွာ့ပင္းေရာ၊ လက္ေဆာင္ပစၥည္း ၀ယ္ဘို႔ေရာေပါ့။ ေစ်းေတြကေတာ့ ထံုးစံ အတိုင္း ဆစ္ႏိႈင္မွ ေတာ္ကာၾကမည္ခ်ည္းပဲ။<br /><br />ထူးထူးဆန္းဆန္း ေစ်းဆစ္ဘို႔ မလိုတဲ့ ဆိုင္ကို ေတြ႔တယ္။ အပိုစကား မေၿပာရတာကို ႀကိဳက္ ... ေစ်းဆစ္ရတာကို မုန္းလြန္းလို႔ သူ႔ဆိုင္မွာပဲ အၿမဲ ၀ယ္ျဖစ္ေရာ။<br /><br /><a href="http://1.bp.blogspot.com/-OjrT5lH1MWE/Te3crfH4dfI/AAAAAAAABGo/6fdZ2LG41yM/s1600/Copy%2Bof%2BP2180398.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 300px;" src="http://1.bp.blogspot.com/-OjrT5lH1MWE/Te3crfH4dfI/AAAAAAAABGo/6fdZ2LG41yM/s400/Copy%2Bof%2BP2180398.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5615386950047921650" /></a>ေက်ာက္စိမ္း လက္ေကာက္ သံုးေထာင္၊ ဟန္းခ်ိန္း ႀကိဳး အေပ်ာ့ ေလးရာ၊ ျမန္မာေငြလားလို႔ ေသခ်ာေအာင္ ေမးရေသးတယ္။ တျခားေသာ ေက်ာက္စိမ္း အထည္ လက္ေဆာင္ မ်ားလည္း ထိုနည္း၄င္း ....<br /><br /><a href="http://3.bp.blogspot.com/-CCdfp5Msdr8/Te3c6ysEpTI/AAAAAAAABGw/9rrULoZttgo/s1600/Copy%2Bof%2BP2180400.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 300px;" src="http://3.bp.blogspot.com/-CCdfp5Msdr8/Te3c6ysEpTI/AAAAAAAABGw/9rrULoZttgo/s400/Copy%2Bof%2BP2180400.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5615387212998026546" /></a>ဆိုင္ရွင္ကို ခြင့္ေတာင္း၊ ဘေလာ့ေပၚ တင္ခ်င္လို႔ပါ ဆိုၿပီး ဓါတ္ပံု ရိုက္လာခဲ့တယ္။ စကၤာပူျပန္ လက္ေဆာင္မ်ား အတြက္ ဦးေႏွာက္စား သူမ်ား အလြယ္တကူ သြားႏိႈင္ရန္ ...။<br /><br /><a href="http://3.bp.blogspot.com/-ZEoYPNlUAx4/Te3dJpAZ2kI/AAAAAAAABG4/FEbRTIC7Xr0/s1600/Copy%2Bof%2BP2220417.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 300px;" src="http://3.bp.blogspot.com/-ZEoYPNlUAx4/Te3dJpAZ2kI/AAAAAAAABG4/FEbRTIC7Xr0/s400/Copy%2Bof%2BP2220417.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5615387468096985666" /></a>City Mart ဆက္သြား ... စားစရာေတြ ၀ယ္လာတယ္။ အေျခာက္အျခမ္းပဲ အားကိုးရဘို႔ အခ်ိန္နီးလာၿပီေလ။<br /><br /><a href="http://2.bp.blogspot.com/-wUCDzF4O-0U/Te3dTqbYBAI/AAAAAAAABHA/-Ly099JPNr4/s1600/Copy%2Bof%2BP2270428.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 300px; height: 400px;" src="http://2.bp.blogspot.com/-wUCDzF4O-0U/Te3dTqbYBAI/AAAAAAAABHA/-Ly099JPNr4/s400/Copy%2Bof%2BP2270428.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5615387640277238786" /></a>City Mart မွာ၀ယ္ ... စကၤာပူကို သယ္လာတဲ့ ၀က္၀ံႀကီး။ ကိုးေထာင္က်ပ္။ ပရင္တာေပၚမွာ ေနရာယူ ... အားလံုးကို ၿပံဳးစစနဲ႔ ၾကည့္လို႔ ....။<br /><br />တရုတ္ကား ကိုးရီးယားကား ဇာတ္လမ္းတြဲရွည္ေတြလိုေပါ့။ ေနာက္ဆံုး အခန္းမွာ အကုန္ သတ္ပစ္လိုက္တာနဲ႔ ဇာတ္သိမ္းသြားေရာ။ အခုလဲ အျမန္ နိဂံုး ခ်ဳပ္ပါေတာ့မယ္။ <br /><br />သတ္စရာေတာ့ မရွိ။ သို႔ေသာ္ လိုလိုမယ္မယ္ သြားရည္သိမ္းဘို႔ တစ္ရႈး ေဆာင္ထားၾကပါ။ စကၤာပူ ျပန္ေရာက္တဲ့အခန္း ကို ခုန္ေက်ာ္သြားပါၿပီ။<br /><br /><a href="http://1.bp.blogspot.com/-eDTA1CWwfMQ/Te3dlHAZIOI/AAAAAAAABHI/VUywjUPWE7s/s1600/Copy%2Bof%2BP2270429.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 300px;" src="http://1.bp.blogspot.com/-eDTA1CWwfMQ/Te3dlHAZIOI/AAAAAAAABHI/VUywjUPWE7s/s400/Copy%2Bof%2BP2270429.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5615387940006469858" /></a>Duty Free က တစ္လီတာ ေရေမႊး ပုလင္း။ ျမန္မာျပည္က သယ္လာတဲ့ မရမ္းသီးကို သုပ္ ... City Mart က ဆတ္သားေျခာက္ကို ဆီဆမ္း ... စကၤာပူ အေနာက္ အရပ္မွ သူငယ္ခ်င္း တအုပ္စု .... အဲဒါေတြကိုလည္း ၾကိဳက္ပါတယ္။<br /><br /><br /><br /><br /><br />မခ်ိဳ (ပန္းခရမ္းျပာ)<br />Photo : ပန္းခရမ္းျပာ<br /><br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2025717139190702787-5628942849899524756?l=pan-khayan-pyar.blogspot.com' alt='' /></div>ပန္းခရမ္းျပာhttp://www.blogger.com/profile/11606085010237265074noreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-2025717139190702787.post-43701504377156882352011-06-06T19:34:00.003+08:002011-06-06T19:40:32.254+08:00အလုပ္မ်ားေနလို႔၊ ခရိးသြားေနလို႔ မဟုတ္ရပါ။ အလြန္႔ အလြန္ အားလပ္ေနပါတယ္။ အားေနေတာ့ စာမ်ားမ်ား ဖတ္ျဖစ္တယ္။ ဘေလာ့ေတြ အေတာ္ မ်ားမ်ား ဖတ္ျဖစ္တယ္။ ဒီလိုနဲ႔ပဲ စာဖတ္သူ ဘ၀ကို ႀကိဳက္သြားေရာ။ စာေရး ပ်င္းေနတာလည္း ပါတာေပါ့။<br /><br />ေရးစရာ အေၾကာင္းေတြ တပံုႀကီး ရွိေနေပမဲ့ ေရးဘို႔ အာရံု စုစည္းလို႔ မရႏိႈင္ဘူး။ ေရးျပန္ေတာ့လည္း ရံုးမွာ။ ထံုးစံ အတိုင္း စာရြက္ေပၚမွာ မွင္နီနဲ႔ အရင္ ေရးတယ္။ <br /><br />ဖ်က္ရာ ျပင္ရာေတြ ဗလပြ၊ မွ်ားေတြ ေကြ႔ေကြ႔ ေကာက္ေကာက္ လမ္းေပ်ာက္ မတတ္ ျဖစ္ၿပီးမွသာ ကီးဘုတ္နဲ႔ စာရိုက္ ပို႔စ္ ျဖစ္ေတာ့တာ။ ပို႔စ္တိုင္းကို မွင္နီနဲ႔ ေရးလိုက္ရမွလို႔ စိတ္စြဲေနတာကလည္း တဒုကၡ ...။ <br /><span id="fullpost"><br /><br /><a href="http://1.bp.blogspot.com/-tAnUETTffxo/Tey7ts2QOAI/AAAAAAAABGI/ldAgm4J5rlM/s1600/Copy%2Bof%2BDSC_0054.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 240px;" src="http://1.bp.blogspot.com/-tAnUETTffxo/Tey7ts2QOAI/AAAAAAAABGI/ldAgm4J5rlM/s320/Copy%2Bof%2BDSC_0054.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5615069229231388674" /></a><br /><br />ဘယ္သူကမွ အတင္း အၾကပ္ ေရးခိုင္းတာမဟုတ္။ ကိုယ္ေရးခ်င္လို႔ ေရးရတာ။ တပုဒ္ကို ဆယ္မိနစ္ေလာက္ အတြင္း ခ်ေရးျဖစ္ရမွာေပါ့။ အရင္က အဲလို ေရးခဲ့ဘူးတဲ့ ကိုယ့္ပို႔စ္ေတြ ျပန္ဖတ္ရင္း “ေရးအား” ျပန္ေမြးေနရတယ္။ <br /><br />စိတ္ထဲ ရွိသမွ် အဆင္ေျပေျပ ေရးတတ္တဲ့ ဘေလာ္ဂါေတြရဲ့ စာမ်က္ႏွာမွာ နည္းနာ ယူေနရတယ္။ ခုေတာ့ စာမေရးျဖစ္တဲ့ အေၾကာင္း ေရးလိုက္တာ စာတပုဒ္ ျဖစ္သြားၿပီ။ ဖုန္း ကင္မရာနဲ႔လည္း အေရးေပၚ ဓါတ္ပံုေတြ ရိုက္ၿပီးသြားၿပီ။<br /><br /><a href="http://3.bp.blogspot.com/-hHrHL0MM7OU/Tey7_7U5DLI/AAAAAAAABGQ/3DdwFwZQGkY/s1600/Copy%2Bof%2BDSC_0050.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 240px;" src="http://3.bp.blogspot.com/-hHrHL0MM7OU/Tey7_7U5DLI/AAAAAAAABGQ/3DdwFwZQGkY/s320/Copy%2Bof%2BDSC_0050.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5615069542355635378" /></a><br /><br />ဒီေန႔ ေကာက္ညွင္းထုတ္ ပြဲေတာ္ေန႔။ ဒီစာ ေရးေနတုန္းမွာပဲ သူေဌးက ေကာက္ညွင္းထုတ္ လာေပးသြားတယ္။ စားၿပီးမွသာ စာရိုက္ ပို႔စ္တင္ပါေတာ့မယ္။ <br /><br />ဟို သီခ်င္းထဲကလို အမုန္းခြန္အားကို မေတာင္းဆိုခ်င္ပါဘူး။ စာေရးဘို႔ ခြန္အားကိုသာ နည္းမ်ား မဆို ေပးသနားေတာ္မူၾကဘို႔ ေတာင္းဆိုရင္း ….။<br /><br /><br /><br />မခ်ိဳ (ပန္းခရမ္းျပာ)<br />Photo : ပန္းခရမ္းျပာ<br /><br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2025717139190702787-4370150437715688235?l=pan-khayan-pyar.blogspot.com' alt='' /></div>ပန္းခရမ္းျပာhttp://www.blogger.com/profile/11606085010237265074noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-2025717139190702787.post-52783102121093544022011-04-19T13:35:00.017+08:002011-04-19T17:33:54.442+08:00<a href="http://3.bp.blogspot.com/-j47B0ZgKcGw/Ta0f8QCO3DI/AAAAAAAABEk/S7R8-SeAu2g/s1600/P4100471.JPG"><img style="float:left; margin:0 10px 10px 0;cursor:pointer; cursor:hand;width: 200px; height: 150px;" src="http://3.bp.blogspot.com/-j47B0ZgKcGw/Ta0f8QCO3DI/AAAAAAAABEk/S7R8-SeAu2g/s200/P4100471.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5597165031848336434" /></a><a href="http://3.bp.blogspot.com/-SxS63sTxxXg/Ta0f8MhnBhI/AAAAAAAABEc/NUsm6KfLI8A/s1600/P4090460.JPG"><img style="float:left; margin:0 10px 10px 0;cursor:pointer; cursor:hand;width: 200px; height: 150px;" src="http://3.bp.blogspot.com/-SxS63sTxxXg/Ta0f8MhnBhI/AAAAAAAABEc/NUsm6KfLI8A/s200/P4090460.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5597165030906201618" /></a><a href="http://4.bp.blogspot.com/-EzRDjq-IWNU/Ta0f74OxM1I/AAAAAAAABEU/07GNWnshiZM/s1600/P4090455.JPG"><img style="float:left; margin:0 10px 10px 0;cursor:pointer; cursor:hand;width: 200px; height: 150px;" src="http://4.bp.blogspot.com/-EzRDjq-IWNU/Ta0f74OxM1I/AAAAAAAABEU/07GNWnshiZM/s200/P4090455.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5597165025458467666" /></a>ဆင္ဘာ၀မ္း သႀကၤန္ကပဲ စလိုက္ၾကပါစို႔။ <br /><br />စေနေန႔ ည ကတည္းက ေရာက္သြားတယ္။ စတုဒီသာ အတြက္ ခ်က္ေနလိုက္ၾကတာမ်ား လူစု လူေ၀းနဲ႔ ေပ်ာ္စရာ။ <br /><br />ဒါေၾကာင့္ပဲလားမသိ။ ရဲကားေတြေတာင္ ေရာက္လာတယ္။ တာ၀န္ ရွိသူေတြကို ေမးျမန္းၿပီး ျပန္သြား ၾကေလရဲ့။<br /><span id="fullpost"><br /><br /><br /><br /><a href="http://4.bp.blogspot.com/-gqYKJ0-v0go/Ta0gRYKrfEI/AAAAAAAABEs/Nvw_6Z5lZ-s/s1600/P4090459.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 240px;" src="http://4.bp.blogspot.com/-gqYKJ0-v0go/Ta0gRYKrfEI/AAAAAAAABEs/Nvw_6Z5lZ-s/s320/P4090459.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5597165394808503362" /></a>အရိုးကို အရြက္ မဖံုးေစနဲ႔ ... သို႔ေသာ္ ဘီယာကို ေရခဲ ဖံုးပါေစ။ ဟင္းခ်က္ေနသူမ်ား အတြက္ အားျဖည့္ အခ်ိဳရည္။<br /><br /><a href="http://2.bp.blogspot.com/-xDOwkZUe2Vw/Ta0gfrrsr8I/AAAAAAAABE0/vnl-Ta4xgWY/s1600/P4170477.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 240px;" src="http://2.bp.blogspot.com/-xDOwkZUe2Vw/Ta0gfrrsr8I/AAAAAAAABE0/vnl-Ta4xgWY/s320/P4170477.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5597165640565436354" /></a>ႏွစ္ဆန္း တစ္ရက္ေန႔မွာ ငါးလႊတ္ဘို႔ စီစဥ္ၾကတယ္။ အလွေမြး ငါးေတြ ေရာင္းတဲ့ ဆိုင္မွာ ငါးႀကီးေတြ အစာ အျဖစ္ ငါး အေသးေလးေတြ ေရာင္းတယ္။ တစ္ထုပ္ကို $2 ... တိုက္တိုက္ ဆိုင္ဆိုင္ တနဂၤေႏြေန႔ ဆိုေတာ့ မထင္မွတ္ပဲ လူအုပ္ ေတာင့္သြားတာေပါ့။ <br /><br /><a href="http://3.bp.blogspot.com/-pFttw57ImuA/Ta1UxEvrD3I/AAAAAAAABFk/aAA3b_WsQrs/s1600/Jetty.JPG"><img style="float:left; margin:0 10px 10px 0;cursor:pointer; cursor:hand;width: 200px; height: 150px;" src="http://3.bp.blogspot.com/-pFttw57ImuA/Ta1UxEvrD3I/AAAAAAAABFk/aAA3b_WsQrs/s200/Jetty.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5597223113955413874" /></a><a href="http://1.bp.blogspot.com/-sTEmmczvmsQ/Ta1UxLGVpmI/AAAAAAAABFc/tuztP5vrcQU/s1600/P4170490.JPG"><img style="float:left; margin:0 10px 10px 0;cursor:pointer; cursor:hand;width: 200px; height: 150px;" src="http://1.bp.blogspot.com/-sTEmmczvmsQ/Ta1UxLGVpmI/AAAAAAAABFc/tuztP5vrcQU/s200/P4170490.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5597223115661092450" /></a><a href="http://1.bp.blogspot.com/-GD85BvLe7mo/Ta1UwybC3SI/AAAAAAAABFU/ibUCjPbbtDE/s1600/P4170494.JPG"><img style="float:left; margin:0 10px 10px 0;cursor:pointer; cursor:hand;width: 200px; height: 154px;" src="http://1.bp.blogspot.com/-GD85BvLe7mo/Ta1UwybC3SI/AAAAAAAABFU/ibUCjPbbtDE/s200/P4170494.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5597223109037055266" /></a>Khatib MRT နားက Lower Seletar Reservior Park ကို သြားၾကတယ္။ ေရနက္ထဲကို လႊတ္လိုက္ရင္ ငါးႀကီးေတြ ခ်က္ခ်င္းေရာက္လာၿပီး စားသြားတတ္လို႔ ေရတိမ္ဘက္ ဆင္းၿပီး ငါးေလးေတြကို လႊတ္လိုက္တယ္။ <br /><br />ေရစပ္နားမွာ ကူးေနၾကတဲ့ ငါးေလးေတြ ၊ ေရေမွာ္ စားေနၾကတဲ့ ငါးေလးေတြ ... ခဏ ၾကာေတာ့ ခင္ရာ မင္ရာ အုပ္စုဖြဲ႔ ... တစုၿပီး တစု ေရနက္ဘက္ကို ကူးသြားၾကေရာ။ ေဘးရန္ ကင္းၾကပါေစ။ ဆက္လက္ အသက္ ရွင္သန္ႏိႈင္ေအာင္ ႀကိဳးစားၾကပါ။<br /><br />ျမန္မာ နွစ္ဆန္း တစ္ရက္ေန႔မို႔ ျမန္မာ လဘက္ရည္ ေကာင္းေကာင္း ေသာက္ၾကရေအာင္လို႔ အဆိုျပဳၾက၊ မဲခြဲ ဆံုးျဖတ္ၾကနဲ႔ ေနာက္ဆံုး ပင္နီစူးလားကို ေရာက္လာၾကတယ္။ ျမန္မာ လဘက္ရည္ စစ္စစ္၊ ပဲျပဳပ္ ဆီထမင္း၊ စမူဆာ၊ စမူဆာသုတ္၊ ကတက္ခ်ဥ္သုတ္၊ ဆိတ္ကလီဇာ၊ စားတာေတြ ဓါတ္ပံု မရိုက္ခဲ့ရဘူး။ ရိုက္ေနရင္ ကိုယ့္ ေ၀စု ကုန္သြားမွာကိုး။<br /><br /><a href="http://4.bp.blogspot.com/-K0J0h8-xidI/Ta1VLosKaDI/AAAAAAAABFs/YDQm4P5abq4/s1600/P4170499.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 240px;" src="http://4.bp.blogspot.com/-K0J0h8-xidI/Ta1VLosKaDI/AAAAAAAABFs/YDQm4P5abq4/s320/P4170499.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5597223570280966194" /></a>အခ်ိန္ေတြ ရွိေသးတယ္။ Esplanade ဘက္ ဆက္ၾကဦးမယ္။ ျမန္မာေတြ စုေ၀းရာ ၿမိဳ ႔ေတာ္ ခန္းမေရွ ႔က ျမက္ခင္းျပင္။<br /><br /><a href="http://2.bp.blogspot.com/-sG9uUIjdEvs/Ta1VgkwIFVI/AAAAAAAABF0/EvWGmOrfZzQ/s1600/P4170512.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 240px;" src="http://2.bp.blogspot.com/-sG9uUIjdEvs/Ta1VgkwIFVI/AAAAAAAABF0/EvWGmOrfZzQ/s320/P4170512.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5597223930001102162" /></a>အဲဒီကေန တဆင့္ Esplanade... ျပီးေတာ့ တံတား အလိမ္ကို ျဖတ္ ... Marina Bay Sand ဆီသို႔။<br /><br /><a href="http://1.bp.blogspot.com/-6mjmqPCD4xY/Ta1Vu02KDgI/AAAAAAAABF8/4XIZds3cIvY/s1600/P4170524.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 240px;" src="http://1.bp.blogspot.com/-6mjmqPCD4xY/Ta1Vu02KDgI/AAAAAAAABF8/4XIZds3cIvY/s320/P4170524.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5597224174839533058" /></a>အေမာ ေျဖရင္း ... ေလဆာ ေရပန္း အက ၾကည့္ရင္း ... ကိုယ့္ရဲ့ ၂၀၁၁ သၾကန္ ကာလ ေပ်ာ္စရာမ်ားကိုု မွတ္တမ္းတင္ရင္း ...<br /><br />စာရႈသူ အားလံုး ႏွစ္သစ္မွာ မဂၤလာ အေပါင္းနဲ႔ ျပည့္စံုၾကပါေစ။<br /><br /><br /><br />မခ်ိဳ (ပန္းခရမ္းျပာ)<br />Photo: ပန္းခရမ္းျပာ<br /><br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2025717139190702787-5278310212109354402?l=pan-khayan-pyar.blogspot.com' alt='' /></div>ပန္းခရမ္းျပာhttp://www.blogger.com/profile/11606085010237265074noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-2025717139190702787.post-76947216558943261392011-04-04T20:56:00.016+08:002011-04-04T23:09:46.716+08:00<a href="http://3.bp.blogspot.com/-8bcDUP-K1Ng/TZnAQ2g0f2I/AAAAAAAABDk/CfxczApg3Fc/s1600/Changi%2BAirport.jpg"><img style="float:left; margin:0 10px 10px 0;cursor:pointer; cursor:hand;width: 200px; height: 130px;" src="http://3.bp.blogspot.com/-8bcDUP-K1Ng/TZnAQ2g0f2I/AAAAAAAABDk/CfxczApg3Fc/s200/Changi%2BAirport.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5591711808100794210" /></a>ခ်န္ဂီ ေလဆိပ္ထဲတြင္ သူ ေရာက္ေနသည္။ ရန္ကုန္မွ ညီငယ္ တစ္ေယာက္ ေရာက္လာမည္ဆို၍ လာႀကိဳျခင္း ျဖစ္သည္။ အခ်ိန္ ေစာေနေသးသျဖင့္ ခံုတစ္လံုးမွာ ၀င္ထိုင္ရင္း လႈပ္ရွား သြားလာေနသူမ်ားကို ေငးေမာေနမိ၏။ <br /><br />Arrival ဆိုေတာ့လည္း ကြဲကြာေနေသာ မိသားစု၊ ေဆြမ်ိဳး၊ မိတ္ေဆြ၊ ခ်စ္သူတို႔ ျပန္ဆံုၾကသည္ဆိုေတာ့ ေတြ႔ရသမွ် ၾကည္ႏူးဖြယ္ရာ ျမင္ကြင္း ေတြခ်ည္းသာ ...။<br /><br />ဟိုး ... လြန္ခဲ့ေသာ ဆယ္ႏွစ္ေက်ာ္က အျဖစ္ကို သူ သတိရမိသည္။ ထိုစဥ္က တစံုတေယာက္ကို သူ ေစာင့္ႀကိဳေနသည္။ ၀မ္းသာ၊ ရင္ခုန္၊ လိႈက္ေမာ၊ စိုးရိမ္ ပူပန္စြာျဖင့္ ...။ <br /><span id="fullpost"><br /><br />ဤသို႔ဆိုလွ်င္ သူ႔ အတြက္ အေရးႀကီး ပုဂၢိဳလ္တေယာက္ ျဖစ္ရမည္မွာ မလြဲ။ အေရးႀကီး ပါေသာ္ေကာ။ လက္ထပ္ၿပီးကာစ ထားရစ္ခဲ့ရေသာ ခ်စ္ဇနီး။ အခုေတာ့ သူႏွင့္အတူ ေနရန္ လာေနေခ်ၿပီ။<br /><br />ေယာက္ယက္ခပ္ေနေသာ စိတ္အစဥ္ႏွင့္ အတူ သူ႔လည္ပင္းကိုလည္း မၾကာခဏ စမ္းၾကည့္ေနမိသည္။ ဆြဲႀကိဳးတစ္ကံုး ... ဇနီးသည္ အတြက္ ေရႊဆြဲႀကိဳးေလး ....။ ဘာေၾကာင့္ သူဆြဲထားလဲဟု ေမးလာေသာ သူငယ္ခ်င္းမ်ားကို အၿပံဳး ျဖင့္သာ တုန္႔ျပန္ရင္း ရွင္းမျပေတာ့။ <br /><br />သူ အလြန္ နေမာ္နမဲ့ ႏိုင္၍ ပစၥည္းမ်ား မၾကာခဏ ေပ်ာက္တတ္ လြန္းလွသည္။ လည္ပင္းမွာ ဆြဲထားလိုက္ေသာ အခါ ဘယ္ေတာ့မွ ေပ်ာက္ေတာ့မည္ မဟုတ္။<br /><br />အျပင္ေရာက္လာေသာ ဇနီးသည္အား ဆီးႀကိဳ ေပြ႔ဖက္ၿပီး ဆြဲႀကိဳးေလးကို အလွ်င္စလို ဆြဲေပးလိုက္မိသည္။ ထိုျမင္ကြင္းကို အတူပါလာေသာ သူငယ္ခ်င္းက ဓါတ္ပံုရိုိက္ မွတ္တမ္းတင္ဘို႔ မေမ့ေခ်။<br /><br /><a href="http://2.bp.blogspot.com/-leb2lgANGaY/TZnBDkIkT6I/AAAAAAAABD8/o3cjeazTSnU/s1600/Delifrance.jpg"><img style="float:left; margin:0 10px 10px 0;cursor:pointer; cursor:hand;width: 200px; height: 105px;" src="http://2.bp.blogspot.com/-leb2lgANGaY/TZnBDkIkT6I/AAAAAAAABD8/o3cjeazTSnU/s200/Delifrance.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5591712679340560290" /></a>ေနာက္တေန႔တြင္ ဇနီးသည္ အတြက္ မွီခို ေနထိုင္ခြင့္ ထုတ္ရန္ လူ၀င္မႈ ႀကီးၾကပ္ေရးရံုး ICA သို႔ သြားၾကသည္။ <br /><br />ထိုစဥ္က ICA ရံုး အေဟာင္း ေနရာမွာပဲ ရွိေသးသည္။ Raffles Place MRT မွ ဆင္း၍ အေတာ္ လမ္းေလွ်ာက္သြားရေသးသည္။ <br /><br />MRT မွ ထြက္၊ OUB Centre ကိုျဖတ္ၿပီး၊ ကားလမ္းသြယ္ေလး အတိုင္း ခ်ိဳးေကြးလိုက္သည္ႏွင့္ ေတြ႔ရေသာ Delifrance ဆိုင္ထဲသို႔ ၀င္လိုက္သည္။ သူ ဒီဆိုင္ေရွ ႔မွ မၾကာခဏ ျဖတ္သြားေနေသာ္လည္း ခ်စ္ဇနီးႏွင့္မွ အတူတူစားမည္ဟု ေတးထားသည္မွာ ၾကာလွၿပီပဲ။<br /><br /><br /><a href="http://3.bp.blogspot.com/-uEG_kB-mvek/TZnBR48sBgI/AAAAAAAABEE/FT87sM_SayA/s1600/Singapore_Overview.jpg"><img style="float:left; margin:0 10px 10px 0;cursor:pointer; cursor:hand;width: 200px; height: 134px;" src="http://3.bp.blogspot.com/-uEG_kB-mvek/TZnBR48sBgI/AAAAAAAABEE/FT87sM_SayA/s200/Singapore_Overview.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5591712925446047234" /></a>ေဟာ ... Belt ေပၚမွာ အိတ္မ်ား ခ်ေနၿပီ။ သူ႔ညီကို ေတြ႔လိုက္ရ၍ လက္ျပ ႏႈတ္ဆက္လိုက္သျဖင့္ အေတြးစမ်ား ျပတ္သြား၏။<br /><br />ေၾသာ္ .... ဘာလိုလိုႏွင့္ Anniversary ေတာင္ ေရာက္ေတာ့မွာပါလား။ အဲဒီေန႔ကိုေတာ့ သူမေမ့ရဲ ... ေမ့သည္ႏွင့္ အဆူ အပူ ခံရေတာ့မည္။ <br /><br />ဒီႏွစ္ေတာ့ မိန္းမနဲ႔ သေဘာတူညီခ်က္ ရၿပီးသား။ ထူးထူး ေထြေထြ မစီစဥ္ေတာ့။ လင္မယား ႏွစ္ေယာက္ ပင္နီစူးလားမွာပဲ ညစာ စားၿပီး Boat Quay ဘက္ ေအးေအး ေဆးေဆး လမ္းေလွ်ာက္ ထြက္ၾကမည္။ အိမ္ေထာင္သက္ပဲ ၾကာျမင့္ခဲ့ၿပီကိုး။ <br /><br />သို႔ေသာ္လည္း စကားလံုးေလး ႏွစ္လံုးတည္းေပမင့္ ဘေလာ္ဂါေတြ အားလံုး ၀ိုင္းေရးလို႔ မၿပီးႏိႈင္ေသးေသာ “အခ်စ္” အေၾကာင္းကို သူ ေရးခဲ့ၿပီး၊ ေရးေနဆဲ၊ ထပ္ေရးေနဦးမည္သာ ျဖစ္ေပေတာ့သည္။ <br /><br /><br /><br /><br /><br />မခ်ိဳ (ပန္းခရမ္းျပာ)<br /><br /><br /><br />Photo: Google<br />မသက္ေ၀ တဂ္ ေသာေၾကာင့္ ေရးပါသည္။<br /><br /><br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2025717139190702787-7694721655894326139?l=pan-khayan-pyar.blogspot.com' alt='' /></div>ပန္းခရမ္းျပာhttp://www.blogger.com/profile/11606085010237265074noreply@blogger.com16tag:blogger.com,1999:blog-2025717139190702787.post-44230438883112323322011-03-25T13:40:00.003+08:002011-03-25T13:51:16.061+08:00<a href="http://3.bp.blogspot.com/-Z94IRW6lER0/TYwtQW47AoI/AAAAAAAABDc/wQK6q7NoSgk/s1600/Hotel%2B2.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 240px;" src="http://3.bp.blogspot.com/-Z94IRW6lER0/TYwtQW47AoI/AAAAAAAABDc/wQK6q7NoSgk/s320/Hotel%2B2.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5587890996705428098" /></a>စည္ပင္ ရိပ္သာကို ျပန္ေရာက္ေတာ့ ရန္ကုန္ ျပန္ဘို႔ ျပင္ဆင္ရၿပီ။ တည္းတဲ့ အခန္းနဲ႔ အနီးဆံုး ထင္းရူးရိပ္ စားေသာက္ဆိုင္မွာ ေမးၾကည့္ေတာ့ သူတို႔ဆိုင္မွာ ကားလက္မွတ္၀ယ္လို႔ ရပါသတဲ့။ ညဆယ္နာရီ ထြက္မဲ့ကား။ ရန္ကုန္ေစ်းနဲ႔ အတူတူ ေျခာက္ေထာင္က်ပ္ပါ။<br /><span id="fullpost"><br /><br /><a href="http://4.bp.blogspot.com/-gjBDgMq7EB4/TYwrhIVlMXI/AAAAAAAABDU/5JGPWR-kgp8/s1600/Menu.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5587889085833621874" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 300px; CURSOR: hand; HEIGHT: 400px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/-gjBDgMq7EB4/TYwrhIVlMXI/AAAAAAAABDU/5JGPWR-kgp8/s400/Menu.JPG" border="0" /></a>စည္ပင္ ရိပ္သာ၀င္းထဲမွာ စားေသာက္ဆိုင္တန္းေလးေတြ အစီအရီ။ အနီးဆံုး ထင္းရူးရိပ္မွာပဲ စားျဖစ္တာ မ်ားတယ္။ ထမင္းေပါင္း တစ္ေထာင့္ ခုႏွစ္ရာက်ပ္၊ မုန္႔ဟင္းခါး သံုးရာ ....။ ဆိုင္တစ္ဆိုင္ကေတာ့ ေစ်းနႈန္းေတြကို ပိုစတာႀကီးနဲ႔ ျပထားတာ။<br /><br />ကားစီးဘို႔ အတြက္ ဂိတ္အစကို သြားစရာမလိုဘူး။ စည္ပင္ရိပ္သာ ၀င္းထိပ္မွာ ေစာင့္ေန လိုက္ရံုပဲ။ ကိုယ့္လို သြားမဲ့သူေတြမွ အမ်ားႀကီးရယ္။ ကားတစီးၿပိး တစီးဆိုက္ ... အုပ္စုလိုက္ တက္သြား လိုက္ၾကနဲ႔ေပါ့။<br /><br />ကားေပၚေရာက္တာနဲ႔ ကားဆရာက လူနဲ႔ မွတ္ပံုတင္ တြဲစစ္တယ္။ လည္ပင္းမွာ ဆြဲဘို႔ ID ကဒ္လို ဟာမ်ိုဳး လည္းေပးတယ္။ ကဒ္မွာ ေရးထားတာကေတာ့ ဒီလူကို စစ္ေဆးၿပီးေၾကာင္းပါတဲ့။<br /><br />ေနျပည္ေတာ္ အထြက္ စစ္ေဆးေရးဂိတ္မွာ ကားခဏရပ္တယ္။ ကဒ္ျပားေလးေတြ ဆြဲထားဘို႔ ကားဆရာက သတိေပးတယ္။ ကားေအာက္ ဆင္းစရာ မလိုဘူး။ တယ္ဟုတ္ပါလား ရန္ကုန္ေရာက္တဲ့ အထိ အိပ္ရေတာ့မယ္ေပါ့။<br /><br />ညေမွာင္ေမွာင္မွာ နိုးတ၀က္ အိပ္ တ၀က္နဲ႔ပဲ ရန္ကုန္ အ၀င္သို႔ ေရာက္ပါၿပီ။ ကားရပ္သြားတယ္။ ေရွ ႔မွာ လူေတြ ကားေတြ တန္းစီလို႔ပါလား။ အသြားတုန္းက ေနျပည္ေတာ္ အ၀င္မွာ တန္းစီရတာ ဘာ ဟုတ္ေသးလို႔တုန္း။ အခုေတာ့ စည္ကားေနလို္က္တာ ပြဲေတာ္ႀကီး တမွ်ပါပဲ။<br /><br />ဒီတခါ တန္းစီရတာ နွစ္ႀကိမ္။ လက္ကိုင္အိတ္ စလင္းဘက္ေတြ ဖြင့္စစ္တဲ့ ေနရာမွာ အရင္ တန္းစီ။ ၿပီးေတာ့မွ မွတ္ပံုတင္ စစ္တဲ့ေနရာမွာ ထပ္တန္းစီ။ “အိတ္ေတြ ဇစ္ဖြင့္ထား .... အိတ္ေတြ ဇစ္ဖြင့္ထား” .... လို႔ ေအာ္ေငါက္သံေတြ ၾကားမွာပဲ ၾကည္ျဖဴစြာ အစစ္အေဆး ခံခဲ့ရပါသည္။<br /><br />ရာႏွင့္ခ်ီ တန္းစီေနတဲ့ လူေတြမွာ စစ္ေဆးသူ အရာရွိက ႏွစ္ေယာက္။ မွတ္ပံုတင္ကို လက္နဲ႔ ကိုင္ၾကည့္ ... မ်က္နွာကိုၾကည့္ ... ၿပီး ေနာက္တေယာက္ အလွည့္ ...။ မ်က္ေစ့နဲ႔ Scan ဖတ္တဲ့ အတတ္ပညာမ်ား ဆည္းပူးေလ့လာ ထားၾကေလေရာ့သလား။ မွတ္ပံုတင္က ဓါတ္ပံုကေတာ့ ဆယ္ေက်ာ္သက္ အရြယ္က ပံု ...။<br /><br />ရန္ကုန္ၿမိဳ႔ထဲ ၀င္လာေတာ့ လြတ္ၿပီ ကြၽတ္ၿပီေပါ့။ ေအာင္မဂၤလာ အေ၀းေျပးဂိတ္ကို ေရာက္ေတာ့ တျခား တေနရာမွာ သြားရပ္ျပန္ေရာ။ ကားကိုလည္းစစ္၊ မွတ္ပံုတင္ကိုလည္း စစ္ဦးမယ္တဲ့ေလ ... ။ အေတာ္ၾကာ ဘယ္လို ညိွလိုက္လည္း မသိ။ ကားကိုပဲစစ္ၿပီး လူေတြ ဆင္းစရာ မလိုေတာ့ဘူး။<br /><br />ကိုယ့္မိဘအိမ္ ၀င္ဘို႔ေတာ့ မွတ္ပံုတင္ ထုတ္ျပစရာ မလိုဘူး။ နွစ္ညတာ ေ၀းေနရတဲ့ အိပ္ယာေလးကို ဖိုက္စတား ဟိုတယ္နဲ႔ မလဲနိႈင္ေပါင္။ အိပ္ပ်က္သမွ် အတိုးခ် အိပ္လိုက္တယ္။ အကာလ ေဆာင္းတြင္းညႀကီးမွာ စီတန္းေနတဲ့ လူေတြကို ျပန္ ျမင္ေယာင္ရင္း .... သင့္လံုၿခံဳေရးကို တာ၀န္ယူတဲ့ အတြက္ အထူး ေက်းဇူးပါ။<br /><br /><br /><br />(အလားတူ အျဖစ္မ်ိဳးကို <a href="http://pan-khayan-pyar.blogspot.com/2010/06/blog-post_15.html">“ဒီမွာ”</a> လည္း ဖတ္ႏိႈင္ပါတယ္။)<br /><br /><br /><br />မခ်ိဳ (ပန္းခရမ္းျပာ)<br />Photo : ပန္းခရမ္းျပာ<br /><br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2025717139190702787-4423043888311232332?l=pan-khayan-pyar.blogspot.com' alt='' /></div>ပန္းခရမ္းျပာhttp://www.blogger.com/profile/11606085010237265074noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-2025717139190702787.post-45135693043473007532011-03-22T23:09:00.001+08:002011-03-22T23:21:36.214+08:00<a href="http://1.bp.blogspot.com/-dbV6Khlvvao/TYi-ADXKRLI/AAAAAAAABDE/kAu5WQLLeVE/s1600/Water%2Bfountain.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 300px;" src="http://1.bp.blogspot.com/-dbV6Khlvvao/TYi-ADXKRLI/AAAAAAAABDE/kAu5WQLLeVE/s400/Water%2Bfountain.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5586924245864826034" /></a>ေနာက္ တေန႔မွာေတာ့ ရံုးကိစၥ ရွိတဲ့သူေတြ အျပင္သြားဘို႔ ျပင္ၾကတယ္။ Taxi ငွားလို႔ရတာနဲ႔ပဲ အျပင္ လိုက္သြားျဖစ္တယ္။ ကားခကေတာ့ တစ္နာရီ က်ပ္တစ္ေသာင္းခြဲ တိတိပဲ။ ေရပန္းဥယ်ာဥ္ ေရွ ႔ မွာ ကားေကြ႔ဘို႔ ခဏ ရပ္ေနတုန္း အမွီ ရိုက္လိုက္ရတဲ့ ပံုေပါ့။ <br /><span id="fullpost"><br /><br />ၿမိဳ ႔ေတာ္ ခန္းမ ရွိတဲ့ ရံုး၀င္းႀကီးက အစၿပဳလို႔ ဘယ္ရံုး ဝင္ဝင္ … မွတ္ပံုတင္ ထားခဲ့ ဆိုတာခ်ည္းပဲ။ ၿမိဳ ႔ေတာ္ ခန္းမကို ဓါတ္ပံု ရိုက္မယ္ဆိုေတာ့ အတူ ပါလာတဲ့ သူေတြက မ်က္ႏွာ ပ်က္ေနၾကၿပီေလ။ ထားလိုက္ပါေတာ့။<br /><br />အလြန္တရာ ရင္းႏွီးခဲ့ဘူးတဲ့ စက္မႈ(၁) ဆိုတာေတာ့ မွတ္ပံုတင္ အျပင္ တယ္လီဖုန္းပါ ထားခဲ့ရမယ္တဲ့ေလ။ ေတာ္ေသးရဲ့ အိတ္ထဲက ကင္မရာကို တျပျပ မလုပ္မိေပလို႔။ <br /><br />ရံုးထဲ ေရာက္ေတာ့ ဖတ္စရာ မွတ္စရာေတြ မ်ားလွခ်ည္ကလား။ ေဆာင္ရန္ ေရွာင္ရန္ စာတို စာရွည္ေတြ ေနရာ အႏွံ႔ ကပ္ထား လိုက္တာမ်ား စကၤာပူက အိမ္သူႀကီးေတြ ထက္ေတာင္ ဆိုးေသး။ <br /><br />တယ္လီဖုန္းေတာင္ အထဲ မယူရတာ ဓါတ္ပံုရိုက္ဘို႔ ေဝးေရာ။ စိတ္ထိန္းပါ ဘေလာ္ဂါ။<br /><br />သို႔ေသာ္လည္း အႀကိမ္ႀကိိမ္ မဖတ္ရလို႔ တားျမစ္ထားတာ မေတြ႔ေတာ့ ဖတ္မိေပသေပါ့။ ေနရာ အႏွံ႔မွာ ေတြ႔ေနရာကိုး။ <br /><br />ႀကိဳက္လြန္းလို႔ စိတ္ထဲက အလြတ္က်က္လာတဲ့ စာတမ္း တခ်ိဳ႔က ဒီလို ….<br /><br />“ မိမိနွင့္ မဆိုင္သည္ကို မသိခ်င္နွင့္<br />သိရန္ မၾကိဳးစားႏွင့္<br />သိဘို႔ လိုလွ်င္ လာေျပာမည္ ” ….<br /><br />“ မသမာ သူမ်ားသည္ <br />မိမိတို႔၏ သတင္းမ်ားကို <br />စံုစမ္းေနသည္ ” …. <br /><br /><br /><br />(အပိုင္း-၃ မွာ ရန္ကုန္ ျပန္ေရာက္ပါေတာ့မယ္။ လမ္းခရီး တေလွ်ာက္ ရင္သပ္ ရႈေမာ အံ့ၾသဘြယ္ အေတြ႔ အႀကံဳမ်ားကို ဆက္လက္ အားေပးၾကပါဦး။)<br /><br /><br /><br />မခ်ိဳ (ပန္းခရမ္းျပာ)<br />Photo : ပန္းခရမ္းျပာ<br /><br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2025717139190702787-4513569304347300753?l=pan-khayan-pyar.blogspot.com' alt='' /></div>ပန္းခရမ္းျပာhttp://www.blogger.com/profile/11606085010237265074noreply@blogger.com10tag:blogger.com,1999:blog-2025717139190702787.post-11656469579760826402011-03-19T14:40:00.008+08:002011-03-23T08:38:53.077+08:00အေၾကာင္း တိုက္ဆိုင္လို႔ ေနျပည္ေတာ္ကို ေရာက္ခဲ့ရေသးတယ္။ လူေတြ ခရီးသြားလိုက္ၾကတာ ရန္ကုန္ ေအာင္မဂၤလာ အေ၀းေျပးဂိတ္မွာ ရႈတ္ရွက္ခပ္ေနတာပါပဲ။ <br /><br />ကားခက တစ္ေယာက္ ေျခာက္ေထာင္က်ပ္၊ ည ၉နာရီ ထြက္မယ္တဲ့။ မွန္လံု အဲကြန္းကားဆိုေတာ့လည္း တယ္ ဇိမ္ရွိသကိုး။<br /><br />၁၁၅မိုင္မွာ ခဏ ရပ္ၿပီးတာနဲ႔ ကားေပၚမွာ အိပ္ေပ်ာ္သြားလိုက္၊ ႏိုးလာရင္ လမ္းေဘးက မႈန္၀ါး၀ါး ေမွာင္မိုက္မိုက္ ရႈခင္းေတြ ၾကည့္လိုက္နဲ႔ ေနျပည္ေတာ္နဲ႔ နီးလာၿပီ။<br /><br />ကားရပ္ၿပီး အားလံုးကို ေအာက္ဆင္းခိုင္းေတာ့ ကားပ်က္သလားလို႔ ထင္မိတာေပါ့။ အိုး .. နည္းတဲ့ လူေတြ မဟုတ္ဘူး။ ကားေတြလည္း စီတန္းလို႔။ မွတ္ပံုတင္ စစ္တာပါတဲ့။ <br /><br />ဆိုင္းဘုတ္ကိုလည္း ျမင္ျဖစ္ေအာင္ ျမင္လိုက္ေသးတယ္။ "သင့္လံုၿခံဳေရး အတြက္ တာ၀န္ယူေနသည္။ ၾကည္ျဖဴစြာ စစ္ေဆး ခံပါရန္ " ... တဲ့။ ၾကည္ျဖဴပါတယ္ ရွင္ရယ္ ...။<br /><br /><span id="fullpost"><br /><br /><a href="http://4.bp.blogspot.com/-F_PCRpv8Ob4/TYRQjgFPxqI/AAAAAAAABCc/K_ZAxqY0ChE/s1600/Hotel%2B1.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 240px;" src="http://4.bp.blogspot.com/-F_PCRpv8Ob4/TYRQjgFPxqI/AAAAAAAABCc/K_ZAxqY0ChE/s320/Hotel%2B1.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5585678008683841186" /></a>ေနျပည္ေတာ္ ေရာက္ေတာ့ စည္ပင္၀င္းထဲမွာ တည္းတယ္။ တ၀င္းလံုး တိုက္တန္းလွ်ားေလးေတြြ အမ်ားႀကီး။ တစ္ခန္းကို တစ္ေန႔စာ ေလးေထာင့္ ငါးရာက်ပ္။ <br /><br />လူသံုးေယာက္စာ က်ယ္က်ယ္၀န္း၀န္း ေနလို႔ရတယ္။ အခန္း အျပင္ အဆင္ၾကည့္ၿပီး one star hotel အဆင့္ေလာက္ ေပးသင့္တယ္လို႔ မွတ္ခ်က္ ခ်မိၾကတယ္။ <br /><br />ေစ်းေပါတယ္ ဆိုၿပီး အထင္ေသးလို႔ မရေပဘူး။ အဲဒီတုန္းက လႊတ္ေတာ္ ရွိေနတဲ့ အခ်ိန္ဆိုေတာ့ ကိုယ္စားလွယ္ေတြကို အဲဒီမွာပဲ ထားတာ။ သူတို႔ရွိေတာ့ အေစာင့္ အေရွာက္ မ်ားေပသေပါ့။<br /><br />အႀကီးဆံုး ျပသနာက သယ္ယူ ပို႔ေဆာင္ေရး ... ဆိုင္ကယ္ ကယ္ရီေတြပဲ ရွိတယ္။ မစီးရဲေတာ့ အခက္ေတြ႔ေရာ။ ညဘက္ အျပင္ ထြက္လည္ၾကမယ္ စီစဥ္ၾကတယ္။ <br /><br />Taxi on call ေခၚမယ္ဆိုလို႔ ၀ိုင္းရယ္လိုက္ၾကတာေလ။ မိတ္ေဆြ တစ္ေယာက္ ဆက္သြယ္ေပးလို႔ Taxi တစ္စီး ရလာတယ္။ ကားခ ႏႈန္းထားက တစ္နာရီကို က်ပ္ တစ္ေသာင္းခြဲပါတဲ့ ...။<br /><br /><a href="http://4.bp.blogspot.com/-4QrjW71QzA8/TYRQzcREOyI/AAAAAAAABCk/7qH9M1KEPeQ/s1600/Pagoda.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 240px;" src="http://4.bp.blogspot.com/-4QrjW71QzA8/TYRQzcREOyI/AAAAAAAABCk/7qH9M1KEPeQ/s320/Pagoda.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5585678282537581346" /></a>မေရာက္ဘူးတဲ့ ေဒသျဖစ္လို႔ ၿမိဳ ႔ထဲ လွည့္ပတ္ ေမာင္းၿပီး ဘုရားေပၚ တက္ ဒီေလာက္ပါပဲ။ တိုးဂိုက္ တျဖစ္လဲ ကားဆရာက လႊတ္ေတာ္ကို ျမင္ရတဲ့ ေနရာက ျဖတ္ေမာင္းျပတယ္။ <br /><br />မီးေရာင္ေတြ ထိန္ထိန္ၿငီးလို႔ေပါ့။ မါတ္ပံု မရိုက္ဘို႔ေတာ့ အတန္တန္ သတိေပးရွာတယ္။ ေနရာတကာ ကင္မရာ တျပင္ျပင္နဲ႔ ဆိုေတာ့ သူခမ်ာ မ်က္ခံုး လႈပ္တယ္ ထင္ပါရဲ ႔။<br /><br /><a href="http://1.bp.blogspot.com/--y0iXzjOe7s/TYRRYplsN7I/AAAAAAAABC0/UtWO35WFYZU/s1600/Dinner%2B3.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 240px;" src="http://1.bp.blogspot.com/--y0iXzjOe7s/TYRRYplsN7I/AAAAAAAABC0/UtWO35WFYZU/s320/Dinner%2B3.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5585678921768908722" /></a><br /><a href="http://1.bp.blogspot.com/-MWQMAJKzi3Q/TYRRhJICTuI/AAAAAAAABC8/n9ijGO5l4ro/s1600/Dinner%2B2.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 240px;" src="http://1.bp.blogspot.com/-MWQMAJKzi3Q/TYRRhJICTuI/AAAAAAAABC8/n9ijGO5l4ro/s320/Dinner%2B2.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5585679067673415394" /></a>သြားစရာ ကုန္ေတာ့မွ ပ်ဥ္းမနားၿမိဳ ႔ထဲမွာ ညစာ စားတယ္။ အခန္းကို ျပန္ေရာက္ေတာ့ ညသန္းေကာင္။ <br /><br /><br />(ဆက္ေရးပါဦးမယ္)<br /><br /><br /><br />မခ်ိဳ (ပန္းခရမ္းျပာ)<br /><br />Photo : ပန္းခရမ္းျပာ<br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2025717139190702787-1165646957976082640?l=pan-khayan-pyar.blogspot.com' alt='' /></div>ပန္းခရမ္းျပာhttp://www.blogger.com/profile/11606085010237265074noreply@blogger.com11tag:blogger.com,1999:blog-2025717139190702787.post-48900481975796595822011-03-15T22:22:00.008+08:002011-03-15T22:36:12.610+08:00<a href="http://2.bp.blogspot.com/-jSXXpYF2uL4/TX92ofQH5vI/AAAAAAAABB0/oxWZNbvDhRE/s1600/DSC_0137.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 240px;" src="http://2.bp.blogspot.com/-jSXXpYF2uL4/TX92ofQH5vI/AAAAAAAABB0/oxWZNbvDhRE/s320/DSC_0137.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5584312500918675186" /></a>တနဂၤေႏြေန႔က Suntec City ကို သြားတယ္။ IT Show ေနာက္ဆံုးေန႔ ျဖစ္ေနၿပီ။ ရန္ကုန္ကို ပို႔ဘို႔ ကြန္ျပဴတာ ၀ယ္ခ်င္တာရယ္ ... ညီမေတာ္က ကင္မရာ လိုခ်င္တာရယ္ေၾကာင့္ပါ။ ထင္တဲ့ အတိုင္းပါပဲ။ မ်ားလိုက္တဲ့ လူေတြ .... လူေတြ ။ အေပၚထပ္ေတြမွာ လူသိပ္မ်ားလြန္းလို႔ စက္ေလွခါးတိုင္း မွာ ရဲေတြ ေစာင့္ေနရတယ္။<br /><span id="fullpost"><br /><br />ေလးထပ္ကို ေရာက္ေတာ့ ပိုေမာသြားတယ္။ ေစာေစာကထက္ ပိုမ်ားတဲ့ လူအုပ္ႀကီး။ အသံခ်ဲ့စက္နဲ႔ ေအာ္ေနတာေတြလည္း ေနရာအႏွံ႔ ။ ေၾကာ္ျငာေတြလည္း လက္ထဲမွာ ၿပည့္ေနၿပီ။ <br /><br />ဟိုေနရာက ေစ်းခ်ေနတာကို တိုးေ၀ွ႔ နားေထာင္လိုက္။ ဒီေနရာက ေအာ္ဟစ္ ေၾကာ္ျငာေနတာမ်ား ပိုေကာင္းမလား သြားၾကည့္လိုက္နဲ႔ .... အေတာ္ ေျခေညာင္း ေခါင္းကိုက္လာေရာ။<br /><br />၀ယ္ဘို႔ အစီစဥ္ကို လက္ေလွ်ာ့ ... ထြက္ေပါက္ကို ေရာက္ေအာင္ ႀကိဳးစားၿပီး ျပန္ဆင္းမယ္ေပါ့။ ေလွခါး ေရာက္ေတာ့လည္း စုၿပံဳ တိုးရျပန္ေရာ တခါ။<br /><br />သံုးထပ္ေရာက္ေတာ့လည္း ဆိုင္းဘုတ္ႀကီးေတြက ဆြဲေဆာင္အား ေကာင္းလြန္းတယ္။ Branded Slaes ေတြ ပါတဲ့။ ေရာက္မွေတာ့ ၀င္ၾကတာေပါ့။ <br /><br /><a href="http://2.bp.blogspot.com/-bj4OhJYQ18s/TX93ZDlQXNI/AAAAAAAABB8/klKTg3mmnwg/s1600/P3150451.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 240px; height: 320px;" src="http://2.bp.blogspot.com/-bj4OhJYQ18s/TX93ZDlQXNI/AAAAAAAABB8/klKTg3mmnwg/s320/P3150451.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5584313335304707282" /></a>IT Show သြားၿပီး လက္ခ်ည္းပဲ ျပန္လာတယ္ မထင္ပါနဲ႔။ ၀ယ္ခဲ့ပါေသးတယ္။ ေရဗူးနဲ႔ ေျခအိတ္။<br /><br /><a href="http://1.bp.blogspot.com/-mRPd-xHZH3w/TX93mTdKDKI/AAAAAAAABCE/SPIF0uzx2H4/s1600/DSC_0138.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 240px;" src="http://1.bp.blogspot.com/-mRPd-xHZH3w/TX93mTdKDKI/AAAAAAAABCE/SPIF0uzx2H4/s320/DSC_0138.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5584313562904005794" /></a>ေအာက္ဆံုးထပ္ ေရာက္ေတာ့ ေျခေထာက္ေတြ ေတာင့္ေနၿပီ။ အနီးဆံုး ထြက္ေပါက္ကေန အျပင္ထြက္ ပလက္ေဖါင္းလို ေနရာမွာ ထိုင္ အေမာေျဖမိတယ္။ အႀကံတူသူေတြမွ အမ်ားႀကီး။ ႏွစ္ေနရာစာ ရဘို႔ေတာင္ မနည္းလုေနရေသးတယ္။<br /><br /><a href="http://3.bp.blogspot.com/-0RWyYPPoxI8/TX93zqTPiTI/AAAAAAAABCM/-a73EfQCwYg/s1600/DSC_0139.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 240px;" src="http://3.bp.blogspot.com/-0RWyYPPoxI8/TX93zqTPiTI/AAAAAAAABCM/-a73EfQCwYg/s320/DSC_0139.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5584313792374737202" /></a>အေညာင္းေျပေတာ့ ညစာ စားခ်ိန္ေတာင္ ေရာက္ေနပါေပါ့လား။ ဒီအတြက္လည္း အဆင္သင့္ ... Fish & Co က $20 ေဘာက္ခ်ာ ႏွစ္ေစာင္ ရထားတာ ရွိတယ္။ ႏွစ္ေယာက္တည္းဆို ပိုေတာင္ ပိုေနဦးမယ္ေပါ့။ <br /><br /><a href="http://3.bp.blogspot.com/-DM4YGoPs_h0/TX94Imfn_cI/AAAAAAAABCU/LosFeO9lA18/s1600/DSC_0141.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 240px;" src="http://3.bp.blogspot.com/-DM4YGoPs_h0/TX94Imfn_cI/AAAAAAAABCU/LosFeO9lA18/s320/DSC_0141.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5584314152130182594" /></a>စားခ်င္တာေတြကပဲ မ်ားေနလို႔လားမသိ။ Bill ရွင္းေတာ့ ေနာက္ထပ္ $14 ထပ္ေပးေရာက္ပါေရာ။<br /><br />MRT ကို အသြား City Link ကိုေရာက္ေတာ့ ၉ နာရီေလာက္ ရွိေနၿပီ။ ရထားေပၚမွာ မ်က္ေစ့ မဖြင့္ႏိႈင္ေတာ့ဘူး။ Fish & Co က စားထားတာေတြက သတၱိျပလာၿပီးကိုး ... ။ <br /><br />မခ်ိဳ (ပန္းခရမ္းျပာ)<br /><br />Photo: ပန္းခရမ္းျပာ<br /><br /><br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2025717139190702787-4890048197579659582?l=pan-khayan-pyar.blogspot.com' alt='' /></div>ပန္းခရမ္းျပာhttp://www.blogger.com/profile/11606085010237265074noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-2025717139190702787.post-39339606909389826092011-03-07T22:04:00.006+08:002011-03-19T14:53:08.489+08:00ေခါင္းစဥ္ ေတြ႔လိုက္တာနဲ႔ NTUC က အစိမ္းေရာင္ ဗူးရွည္ႀကီးေတြ ျမင္မိၾကမွာပဲ .. ။ ရန္ကုန္အိမ္က ေၾကာင္ေလးေတြ အေၾကာင္း ေရးမလို႔ပါ။ တျခားအိမ္က ေၾကာင္မႀကီးတစ္ေကာင္ အိမ္မွာ မၾကာခဏ လာစားေနရင္းနဲ႔ ေၾကာင္သားေပါက္ေလးေတြ မ်ားလာေတာ့တာပါပဲ။<br /><br />ဒီတေခါက္ အိမ္ျပန္သြားတဲ့ အခ်ိန္မွာ အေတာ္ ႀကီးေနၾကၿပီ။ သူတို႔ ေက်းဇူးနဲ႔ ႀကြက္၊ ပိုးဟပ္၊ အိမ္ေျမွာင္ မရွိ။ ယင္ေကာင္ကိုေတာင္ ရေအာင္ လိုက္ဖမ္းေနၾကေသးတယ္။ အလြန္ အစြမ္းထက္တဲ့ Insect Killer ေလးေတြေပါ့။ အဲ ... အစား အစာေတြကိုေတာ့ ေသျခာ လံုေအာင္ ဖံုးထားဘို႔ လိုတယ္။ ငါးေၾကာ္လိုမ်ိဳးေတာ့ နဲနဲေလး လစ္တာနဲ႔ ပါသြားၿပီပဲ။<br /><span id="fullpost"><br /><br /><a href="http://1.bp.blogspot.com/-TuiYsPz_5CY/TXTmkU8tajI/AAAAAAAABBU/NFCpMVNnK7g/s1600/Shwe%2BWar.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 240px;" src="http://1.bp.blogspot.com/-TuiYsPz_5CY/TXTmkU8tajI/AAAAAAAABBU/NFCpMVNnK7g/s320/Shwe%2BWar.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5581339349991909938" /></a>သူ႔နာမည္က ေရႊ၀ါ ... ေန႔လည္ခင္းဆို ၿခံထဲက အုတ္ေရကန္ေဘးမွာ အိပ္တတ္တယ္။ အငယ္ဆံုး၊ အကဲဆံုး ...ေဆာ့လိုက္တာမွ လက္လက္ထလို႔။ ေဆာ့စရာ ကုန္သြားရင္ ၿခံထဲက ကိုက္ခ်ီလာတဲ့ သစ္ရြက္ေျခာက္ တစ္ရြက္နဲ႔ အိမ္ထဲမွာ လိွမ့္ေနတတ္တယ္။<br /><br /><a href="http://1.bp.blogspot.com/-zpMhmlsyeUY/TXTmy0djqmI/AAAAAAAABBc/MKDgMdD1ayo/s1600/Kyar%2BPauk.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 240px;" src="http://1.bp.blogspot.com/-zpMhmlsyeUY/TXTmy0djqmI/AAAAAAAABBc/MKDgMdD1ayo/s320/Kyar%2BPauk.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5581339598969350754" /></a>ဒါက က်ားေပါက္ ... ဒီေကာင္ေလးကလည္း ေၾကာင္ျဖစ္ေနလို႔သာေပါ့။ လူသာဆိုရင္ ရဲစခန္း ခဏခဏ ေရာက္ေနမွာ။ ရုပ္ကေလး ေခ်ာရက္နဲ႔ ၊ စြာလိုက္တာမွ ကက္ကက္လန္လို႔။ <br /><br />အစာေကြၽးခ်ိန္၊ ေၾကာင္ေတြ အားလံုး ဆံုၿပီဆို သူ႔လုပ္ငန္း စၿပီ။ ေၾကာင္တရပ္ေလာက္ အျမင့္ေပၚကိုတက္။ လက္လွမ္းမီသမွ် ေၾကာင္ႀကီးေတြကို ေခါင္းပုတ္၊ ပါးရိုက္ လုပ္ေတာ့တာပဲ။ သည္းမခံႏိႈင္တဲ့ အကိုေတြနဲ႔ ရန္ျဖစ္ကုန္ၾကေရာ။<br /><br />အ၀တ္ေလွ်ာ္စက္ေပၚမွာ ပုဆိုးတစ္ထည္ ခင္းေပးထားရတယ္။ သူ႔ရဲ့ 5 Stars ဟိုတယ္ အိပ္ခန္းေလ။ အိမ္ျပန္ေရာက္ခါစ အေၾကာင္း မသိလို႔ အဲဒီ အေပၚမွာ ပလပ္စတစ္ ပံုးအလြတ္ေတြ တင္မိပါတယ္။ ခ်က္ျခင္းေရာက္လာၿပီး ေျခေထာက္နဲ႔ ကန္ခ်ပစ္တာ။<br /><br /><a href="http://3.bp.blogspot.com/-uZOz6QwafsQ/TXTnETQfO9I/AAAAAAAABBk/GxIZEoZ9hlY/s1600/Htee%2BKyan.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 240px;" src="http://3.bp.blogspot.com/-uZOz6QwafsQ/TXTnETQfO9I/AAAAAAAABBk/GxIZEoZ9hlY/s320/Htee%2BKyan.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5581339899293809618" /></a>အိပ္ေမာက်ေနတဲ့ေကာင္ … ေမြးခ်င္း ၅ေကာင္မွာ သူတစ္ေကာင္ပဲ အဖတ္တင္ က်န္ခဲ့လို႔ သူ႔နာမည္ “ထီးက်န္” ပါတဲ့ … ခ်စ္စႏိုးနဲ႔ “ေမာင္ထီး၊ ဗိုလ္ထီး “ အမည္တြင္ေနတာေပါ့။ စိုင္းထီးဆိုင္ ခ်စ္ပရိတ္သတ္မ်ား ခြင့္လႊတ္ၾကပါကုန္။<br /><br />ထီးက်န္ ဆိုေပမဲ့ ရဲရင့္တဲ့ ေနရာမွာ နွစ္ေကာင္ မရွိ။ အင္းဆက္ အေသးစားေလးေတြ မဆိုထားတဲ႔ အိမ္ထဲ လမ္းမွားဝင္လာတဲ့ လင္းႏို႔ကိုေတာင္ေလ … လူေတြ ဝိုင္းတားေနတဲ့ၾကားက မိေအာင္ ဖမ္းႏိႈင္ေသးတယ္။ <br /><br />သို႔ေပမဲ့ သူကလည္း အခၽႊဲသား … ေဖေဖ့ရင္ဘတ္ေပၚအထိ တက္ … လက္ႏွစ္ဖက္ကို ေမးေစ့ထိေအာင္ ဆန္႔ထုတ္ … အသံတိုးတိုးေလး … “အယ့္ အယ့္ အယ့္” နဲ႔ စကား လာေျပာေနတတ္တယ္။<br /><br /><a href="http://1.bp.blogspot.com/-TAg9yRmI3jk/TXTnPb05UWI/AAAAAAAABBs/zvGIjCfs5ms/s1600/Kyar%2BLay.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 234px;" src="http://1.bp.blogspot.com/-TAg9yRmI3jk/TXTnPb05UWI/AAAAAAAABBs/zvGIjCfs5ms/s320/Kyar%2BLay.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5581340090572558690" /></a>ဒါက က်ားေလး … အားလံုးထဲမွာ အလည္ဆံုး။ ေမ့ေမ့ အခ်စ္ေတာ္ ဆိုေတာ့ လိုင္စင္ရ လူမိုက္ … အဲ … ေၾကာင္မိုက္ေပါ့။ ခၽႊဲတတ္လိုက္တာလည္း အလြန္ ။ “ေညာင္” လို႔ေတာင္ ပီေအာင္ မေအာ္ႏိႈင္ဘူး … <br /><br />တညလံုး ထြက္လည္။ မနက္ျပန္ေရာက္တာနဲ႔ ေအာ္ၿပီး တအိမ္လံုး အႏွံ႔ လမ္းေလွ်ာက္ေနေတာ့တာပဲ .. “ကၽႊန္ေတာ္ ျပန္ေရာက္ၿပီဗ်ိဳ ႔ … Breakfast ေကၽႊးပါေတာ့ “ … လို႔မ်ား ေျပာေနသလား မသိဘူး။<br /><br />သူ႔ထက္ အႀကီး တစ္ေကာင္ကေတာ့ အိမ္ေထာင္က်ၿပီး မယား ေၾကာက္၇တယ္ ထင္ပါ့။ ေယာကၡမအိမ္ လိုက္ေနရရွာတယ္။ ေၾကာင္ အေမႀကီးနဲ႔ ေနာက္ေၾကာင္ အပ်ိဳမေလး တစ္ေကာင္ကေတာ့ ေအးေအး ေဆးေဆး ေနၾကသူေတြေလ။ ျပသနာ မရွာတတ္ၾကဘူး။ <br /><br />ဒီတခါ အိမ္လြမ္းရတဲ့ စာရင္းထဲမွာ သူတို႔လဲပါတယ္။ “အေမွာင္ထုထဲက အလင္းစက္မ်ား ဘေလာ့ “ ကို သြားသြားၿပီး အလြမ္းေျပ ေၾကာင္ေလးေတြပံု ၾကည့္ေန၇တယ္။ <br /><br /><br />ေၾကာင္ေတြကို ဓါတ္ပံု ရိုက္ရတာလည္း တယ္မလြယ္ဘူး။ ကင္မရာ ခ်ိန္လိုက္တာနဲ႔ မ်က္ႏွာ လႊဲပစ္ၾကေရာ … ရိုက္ထားသမွ်ထဲက အေကာင္းဆံုးေတြ ေရြးတင္ထား၇တာေလ။ ေၾကာင္ မခ်စ္တတ္တဲ့သူ … ခုေတာ့ ေၾကာင္လြမ္းေနရၿပီ။ <br /><br />မခ်ိဳ (ပန္းခရမ္းျပာ)<br /><br />Photo: ပန္းခရမ္းျပာ<br /><br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2025717139190702787-3933960690938982609?l=pan-khayan-pyar.blogspot.com' alt='' /></div>ပန္းခရမ္းျပာhttp://www.blogger.com/profile/11606085010237265074noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-2025717139190702787.post-55663339529403601412011-02-23T13:05:00.007+08:002011-03-19T14:53:45.514+08:00<a href="http://3.bp.blogspot.com/-_7F4mmxpHAU/TWSWFffbHgI/AAAAAAAABBA/r7CqwuKJkXI/s1600/Airport.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 300px;" src="http://3.bp.blogspot.com/-_7F4mmxpHAU/TWSWFffbHgI/AAAAAAAABBA/r7CqwuKJkXI/s400/Airport.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5576747259688328706" /></a>ရန္ကုန္ ျပန္ျဖစ္တယ္။ ေဖေဖၚ၀ါရီလဆို ေလယာဥ္လက္မွတ္ ခက္လြန္းလို႔ သံုးလ ႀကိဳတင္ ဘြတ္ကင္း လုပ္ထားရတာ။ မျပန္ခင္ တစ္ပတ္ လံုးလံုး မိုးေတြ ရြာလိုက္တာ ေန႔စဥ္ ရက္ဆက္ပဲ။ <br /><span id="fullpost"><br />ျပန္မဲ့ ေန႔မွာ မိုးလြတ္ေကာင္းရဲ့လို႔ ထင္တာ မွားပါေလေရာ ။ သည္းလိုက္တဲ့မိုး ...။ ခက္ခက္ ခဲခဲ ဘြတ္ကင္း လုပ္ရတဲ့ တက္စီနဲ႔ပဲ ေလဆိပ္ ေရာက္သြားတယ္။ ျပန္ခ်င္ေဇာ ကပ္ေနေတာ့ ေမာရမွန္း မသိဘူးေပါ့။<br /><br />ရန္ကုန္အိမ္မွာ အင္တာနက္ မရွိ၊ TV အစီစဥ္ေတြ မေကာင္းနဲ႔ ပ်င္းစရာႀကီး ထင္ေနတာလည္း မွားပါေပါ့ တခါ။ ေန႔လည္ခင္း ခဏ အိပ္ဘို႔ အခ်ိန္ေလးေတာင္ မနည္း လုေနရတယ္ေလ။<br /><br />အေဖနဲ႔ အေမ ႏွစ္ေယာက္ထဲ ေနတဲ့ အိမ္မွာ ေမာင္ႏွမေတြ ဆံု ..တရုန္းရုန္း ၀င္လိုက္၊ ထြက္လိုက္ ... စားလိုက္ၾက၊ ေသာက္လိုက္ၾက၊ ရယ္လိုက္ၾကနဲ႔ ...။ ေၾကာင္ ၆ ေကာင္လည္း ရွိေသး။ <br /><br />လူတေယာက္ ေျခႏွစ္ေခ်ာင္း၊ ေၾကာင္တေကာင္ ေျခေလးေခ်ာင္း၊ .... ဘယ္ေလာက္ေတာင္ ေျခခ်င္း လိမ္ေနမလဲဆိုတာသာ ျမင္ေယာင္ ၾကည့္ပါေတာ့။<br /><br />ခုေတာ့ ဒီ အေပ်ာ္ေတြကို ခဏ ထားခဲ့ရၿပီ။ စကၤာပူ ျပန္ေရာက္၊ ဘေလာ့ဖြင့္၊ စာေတြ လိုက္ဖတ္ရင္းနဲ႔ ဘာမွန္း မသိ၊ နားမလည္တာ တခု ေတြ႔တယ္။ ဘေလာ့ ၀ဲစြဲတယ္တဲ့ ။ <br /><br />Wesheme side bar က ပန္ဒိုရာရဲ့ ပို႔စ္ကို ေတြ႔မွ အလန္႔တၾကား ျဖစ္ေရာ။ Malware ေတြ ရွိေနတယ္ ဆိုပါလား။ ညႊန္းထားတဲ့ အတိုင္း စစ္ၾကည့္ ၊ ေရာဂါ မရွိဆိုမွ စိတ္ေအးရေတာ့တယ္။ ေက်းဇူးပါ ပန္ဒိုရာ။ <br /><br /><a href="http://1.bp.blogspot.com/-AWkzrVtEQjI/TWSWWMyilzI/AAAAAAAABBI/yzifLP5ngOA/s1600/Malware.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 300px;" src="http://1.bp.blogspot.com/-AWkzrVtEQjI/TWSWWMyilzI/AAAAAAAABBI/yzifLP5ngOA/s400/Malware.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5576747546726012722" /></a><br /><br />ရန္ကုန္ ခရီး အေၾကာင္း ဆက္ေရးပါဦးမယ္။ <br /><br /><br /><br />မခ်ိဳ (ပန္းခရမ္းျပာ)<br /><br /><br />Photo: ပန္းခရမ္းျပာ<br /><br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2025717139190702787-5566333952940360141?l=pan-khayan-pyar.blogspot.com' alt='' /></div>ပန္းခရမ္းျပာhttp://www.blogger.com/profile/11606085010237265074noreply@blogger.com14tag:blogger.com,1999:blog-2025717139190702787.post-26911465629994636742011-01-26T15:28:00.004+08:002011-01-26T22:33:57.769+08:00<a href="http://3.bp.blogspot.com/_LKveBigMDWQ/TT_NS8_qg7I/AAAAAAAABA0/I6IlA2YNELc/s1600/My%2BStall%2B1.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5566393389947716530" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; CURSOR: hand; HEIGHT: 300px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_LKveBigMDWQ/TT_NS8_qg7I/AAAAAAAABA0/I6IlA2YNELc/s400/My%2BStall%2B1.JPG" border="0" /></a>စိတ္ညစ္ ပါရဲ့ ေနာ္ ....။ Facebook မွာ <a href="http://pan-khayan-pyar.blogspot.com/2009/07/blog-post.html">လယ္စိုက္ </a>၊ အေကာင္ေမြး၊ <a href="http://pan-khayan-pyar.blogspot.com/2009/09/blog-post.html">ဓားျပတိုက္ </a> ရတာ ေျခကုန္ လက္ပန္းက်သြားလို႔ နားမယ္ ႀကံခါ ရွိေသး ... ။ ခုတမ်ိဳး ေရာက္လာျပန္ၿပီ။<br /><span id="fullpost"><br /><br />Android Market မွာ Restaurant Story ေတြ႔လို႔ Download လုပ္မိပါတယ္ ... အစပိုင္းမွာေတာ့ သိပ္ စိတ္မပါဘူး။ စားေသာက္ဆိုင္ေလး ဖြင့္ ... လူေျခာက္ေယာက္ထိုင္ စားပြဲေလးနဲ႔ ... မီးဖို ႏွစ္ဖိုနဲ႔ ခ်က္လိုက္ .... Customer ေတြ ၀င္စားလိုက္နဲ႔ .... ေအးေအး ေဆးေဆး ပဲေပါ့ ...။<br /><br />တရက္ေလာက္ ၾကာေတာ့ Level တက္လာၿပီ ... ပိုက္ဆံလည္း အနည္းငယ္ စုမိၿပီ။ စားပြဲ ကုလားထိုင္ေတြ ထပ္၀ယ္၊ ဆိုင္ခ်ဲ ႔ ၊ မီးဖို အသစ္၀ယ္နဲ႔ အခုေတာ့ ၁၄ေယာက္ တၿပိဳင္ထဲ စားလို႔ ရသြားၿပီ ...။<br /><br />သူတို႔ စားၿပီးလို႔ ၿပံဳးၿပံဳးေလး ထြက္သြားရင္ စိတ္ခ်မ္းသာလို႔ ... ။ မက်က္ေသးလို႔ ေစာင့္ရတာ ၾကာလို႔မ်ားေတာ့ မ်က္နွာႀကီးေတြ နီ ... စိတ္ဆိုးၿပီး ထြက္သြားၾကရင္ စိတ္ေမာလို႔ ... ။ အလွ်င္မီေအာင္ ခ်က္လိုက္ရတာေလ။ အျမန္ဆံုး က်က္တဲ့ ေပၚင္မုန္႔ မီးကင္ကို မီးဖို တခုမွာ အဆက္ မျပတ္ တင္ထားရတာ။ <br /><br />လာစားတဲ့ သူေတြကလည္း အရင္ကထက္ ပို ပိုမ်ားလာတယ္။ ခ်က္ထားၿပီးသား အဆင္သင့္ မရွိရင္ကိုပဲ စိတ္ပူ လိုက္ရတာေလ။ တျခား ကိစၥေတြ ေဘးဖယ္ထား၊ အလွ်င္မီေအာင္ အခ်ိန္ကိုက္ ခ်က္ေနရတယ္။<br /><br />၀င္လာတဲ့ သူေတြကလည္း မစဲပဲ တသဲသဲ ... စားစရာေတြမ်ား အသင့္ က်က္ၿပီးသားရွိလို႔ကေတာ့ ... စားေနလိုက္ၾကတာမ်ား အားရပါးရနဲ႔ ... "စားၾက၊ စားၾကဟဲ့ ... အမ်ားႀကီး ရွိေသးတယ္" ... လို႔ေတာင္ ေျပာမိေနပါလား ... ငါ့နဲ႔ေနာ္ ....<br /><br />သြားေလရာ ပါေနတဲ့ Hand Phone ထဲမွာ ဒီဆိုင္ ရွိေနသ၍ ... ရံုးက Wi-Fi ခိုးသံုးလို႔ ရေနသ၍ ... ဆိုင္ရွင္ခမ်ာ သနားစရာ ... ။ ေဟာ ... အခု ဒီစာ ေရးေနတဲ့ အခ်ိန္မွာတင္ သူတို႔ ေဒါသထြက္ၿပီး ျပန္ကုန္ၾကၿပီ။ စားစရာ ျပတ္သြားတာကိုး ... အျမန္ ေျပးခ်က္ဦးမယ္ .... ေနာက္မွ ဆက္ေရးပါရေစေတာ့ ...။<br /><br /><br /><br />မခ်ိဳ (ပန္းခရမ္းျပာ)<br /><br />Photo : ပန္းခရမ္းျပာ<br /><br /><br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2025717139190702787-2691146562999463674?l=pan-khayan-pyar.blogspot.com' alt='' /></div>ပန္းခရမ္းျပာhttp://www.blogger.com/profile/11606085010237265074noreply@blogger.com14tag:blogger.com,1999:blog-2025717139190702787.post-17303049047048325602011-01-23T12:41:00.007+08:002011-01-23T12:52:29.179+08:00<a href="http://1.bp.blogspot.com/_LKveBigMDWQ/TTuxvPonJ6I/AAAAAAAAA_s/oWwuZnMWUvU/s1600/Kranji%2B2.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 300px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_LKveBigMDWQ/TTuxvPonJ6I/AAAAAAAAA_s/oWwuZnMWUvU/s400/Kranji%2B2.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5565237189755217826" /></a>Kranji Reservoir Park ကို ဒုတိယ အႀကိမ္ ထပ္သြားဘို႔ စီစဥ္ေနတာ ၾကာၿပီ။ ညေနဘက္မွာ မၾကာခဏ မိုးရြာေနတာေရာ၊ ဟိုဟို ဒီဒီ အေၾကာင္းေတြေၾကာင့္ေရာ ေတာ္ေတာ္နဲ႔ မေရာက္ျဖစ္ဘူး။ <br /><span id="fullpost"><br /><br />တကယ္တမ္း သြားျဖစ္တဲ့ အခါမွာေတာ့ ညေန ရနာရီေလာက္ ရွိေနၿပီ။ ကင္မရာ မယူလာမိဘူး။ ထံုးစံ အတိုင္း စကၤာပူ ေနေရာင္ကေတာ့ ရွိေနဆဲ …. အလင္းေရာင္ ပ်ပ်မွာ ဖုန္းကင္မရာနဲ႔ပဲ မႈန္ဝါးဝါး မွတ္တမ္း တင္ခဲ့ရတယ္။<br /><br /><a href="http://1.bp.blogspot.com/_LKveBigMDWQ/TTuyAErzn8I/AAAAAAAAA_0/5F02a4T8V-4/s1600/Kranji%2B1.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 300px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_LKveBigMDWQ/TTuyAErzn8I/AAAAAAAAA_0/5F02a4T8V-4/s400/Kranji%2B1.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5565237478873604034" /></a>Reservoir သို႔ အဝင္လမ္း ….. တံတား က်ဥ္းေလးေပၚမွာ ကားေတြ အဆက္ မၿပတ္ သြားေနတယ္။ ပံုေကာင္းေကာင္း ရေအာင္ ပလက္ေဖါင္း အစြန္းမွာရပ္ ကားလမ္းကို ေက်ာေပး … ေနာက္ တေယာက္က ကားအလာ ေစာင့့့္ၾကည့္ နဲ႔ …. ရိုက္လာတဲ့ပံု။<br /><br /><a href="http://2.bp.blogspot.com/_LKveBigMDWQ/TTuyKQ4znWI/AAAAAAAAA_8/pitSLI1-l_U/s1600/Kranji%2B3.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 300px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_LKveBigMDWQ/TTuyKQ4znWI/AAAAAAAAA_8/pitSLI1-l_U/s400/Kranji%2B3.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5565237653948046690" /></a>ပန္းၿခံထဲကို ေရာက္သြားၿပီ။ ကမ္းစပ္ကို ဆင္းဘို႔ လမ္း မေတြ႔ေသးဘူး။ ေရအတက္အက် ျမန္တယ္လို႔ သတိေပး ဆိုင္းဘုတ္ရဲ့ ေဘးမွာ လူတကိုယ္စာ လြတ္ေနတယ္။ သစ္ကိုင္း သစ္ျမစ္ေတြ ရႈပ္ရွက္ခတ္ေနတဲ့ ၾကားကပဲ လူသြားလမ္းေလး တေလွ်ာက္ ဆင္းလိုက္တယ္။<br /><br /><a href="http://4.bp.blogspot.com/_LKveBigMDWQ/TTuyXYitG9I/AAAAAAAABAE/lwwq4mSK5rs/s1600/Kranji%2B4.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 300px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_LKveBigMDWQ/TTuyXYitG9I/AAAAAAAABAE/lwwq4mSK5rs/s400/Kranji%2B4.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5565237879341128658" /></a>လတာျပင္လို႔ ေခၚရမလား မသိ … ရႊံ ႔ နဲ႔ သဲ ေရာေနတဲ့ ေသာင္ျပင္ …. ေရက်ခ်ိန္ ျဖစ္ေနလို႔ သစ္ငုတ္ေတြ ထိုးထိုး ေထာင္ေထာင္နဲ႔ ….။<br /><br /><a href="http://1.bp.blogspot.com/_LKveBigMDWQ/TTuyieIGpdI/AAAAAAAABAM/kX5QX-EYlKY/s1600/Kranji%2B5.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 300px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_LKveBigMDWQ/TTuyieIGpdI/AAAAAAAABAM/kX5QX-EYlKY/s400/Kranji%2B5.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5565238069818729938" /></a>ေသာင္ျပင္က်ယ္ႀကီး …. ေရက်ခ်ိန္ ဆိုေတာ့ ဟိုး … ခပ္ေဝးေဝး အထိ လမ္္္းေလွ်ာက္လို႔ ရေသးတယ္။ <br /><br /><a href="http://1.bp.blogspot.com/_LKveBigMDWQ/TTuytYRiMQI/AAAAAAAABAU/jZVwzXB5MeE/s1600/Kranji%2B6.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 300px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_LKveBigMDWQ/TTuytYRiMQI/AAAAAAAABAU/jZVwzXB5MeE/s400/Kranji%2B6.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5565238257226232066" /></a>ခရု ေကာက္ေနၾက သူေတြ …. ပလပ္ စတစ္ လက္ဆြဲ ေရပံုး အျပည့္နဲ႔ သယ္သယ္ သြားေနလို္က္ၾကတာ။ <br /><br />ညေနေစာင္း အလင္းေရာင္ အားနည္းခ်ိန္မွာမွ ဖုန္းကင္မရာနဲ႔ ရိုက္တာ ဆိုေတာ့ ကမ္းေျခရဲ့ အလွ သိပ္မေပၚလြင္ဘူး။ ပထမ အႀကိမ္ သြားတုန္းက ပံုႏွစ္ပံုနဲ႔ ယွဥ္ၾကည့္ပါဦး။<br /><br /><a href="http://4.bp.blogspot.com/_LKveBigMDWQ/TTuzF1IT8aI/AAAAAAAABAc/lU9JxsWPSF4/s1600/Copy%2Bof%2BPB090112.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 300px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_LKveBigMDWQ/TTuzF1IT8aI/AAAAAAAABAc/lU9JxsWPSF4/s400/Copy%2Bof%2BPB090112.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5565238677289038242" /></a>အေပၚက ေသာင္ျပင္က်ယ္ကိုပဲ ရိုက္ထားတာပါ။ ေရတက္ခ်ိန္ မွာေပါ့။ ခရု ေကာက္သူေတြ ရပ္ေနတဲ့ ေနရာမွာပဲ သူတို႔ ေရကူးေနၾကတယ္။ တဖက္ကမ္းက မေလးရွား…။ <br /><br /><a href="http://3.bp.blogspot.com/_LKveBigMDWQ/TTuzge7YJ_I/AAAAAAAABAk/w8-NRY7-pvE/s1600/Copy%2Bof%2BPB090124.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 300px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_LKveBigMDWQ/TTuzge7YJ_I/AAAAAAAABAk/w8-NRY7-pvE/s400/Copy%2Bof%2BPB090124.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5565239135185676274" /></a>သေဘၤာေလး ရွိတဲ့ ေနရာက စကၤာပူနဲ႔ မေလးရွားကို ကူးတဲ့ တံတား။ ေခါင္းတိုင္ အနီရစ္ေတြ ရွိတဲ့ ဘက္က စကၤာပူ ….။<br /><br />ဓါတ္ပံုေတြ ရိုက္ၿပီးခ်ိန္မွာေတာ့ အေတာ္ ေမွာင္လာၿပီ။ ခရု ေကာက္သူေတြလည္း ျပန္ကုန္ၿပီ။ ၿပိဳင္ဘီး ကိုယ္စီနဲ႔ အုပ္စုလိုက္ ေတြ႔ရတယ္။ အနီးအနား စက္ရံု ေတြမွာ ေနၾကတဲ့ အလုပ္သမားေတြ လမ္းေလွ်ာက္ ထြက္ေနၾကတယ္။ <br /><br /><a href="http://2.bp.blogspot.com/_LKveBigMDWQ/TTuzvwWtBeI/AAAAAAAABAs/Bh0N03NnUJk/s1600/Copy%2Bof%2BSDC11204.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 300px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_LKveBigMDWQ/TTuzvwWtBeI/AAAAAAAABAs/Bh0N03NnUJk/s400/Copy%2Bof%2BSDC11204.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5565239397561730530" /></a>Kranji ျပန္ နွစ္ေယာက္ရဲ့ ညစာ …. နာနတ္သီး ထမင္းေၾကာ္နဲ႔ ဆာေတး …..။<br /><br /><br /><br />မခ်ိဳ (ပန္းခရမ္းျပာ)<br /><br />Photo : ပန္းခရမ္းျပာ<br /><br />Map to Kranji Reservoir Park<br />http://www.streetdirectory.com/asia_travel/travel/travel_id_19583/travel_site_1/<br /><br /><br /><br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2025717139190702787-1730304904704832560?l=pan-khayan-pyar.blogspot.com' alt='' /></div>ပန္းခရမ္းျပာhttp://www.blogger.com/profile/11606085010237265074noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-2025717139190702787.post-49784004319830472162011-01-19T15:31:00.003+08:002011-01-19T22:49:00.047+08:00<a href="http://2.bp.blogspot.com/_LKveBigMDWQ/TTaTo9cSfsI/AAAAAAAAA_k/VTj_bZ48tgU/s1600/fish_bones_food_clip_art_23082.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 159px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_LKveBigMDWQ/TTaTo9cSfsI/AAAAAAAAA_k/VTj_bZ48tgU/s320/fish_bones_food_clip_art_23082.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5563796721560092354" /></a>ကြၽႏ္ုပ္တို႔ အသက္ရွင္ရန္ အတြက္ ေန႔စဥ္ အစာ စားၾကသည္။ ေကာင္းႏိုး ရာရာကိုသာ ေရြးခ်ယ္ စားေသာက္တတ္ၾကသည္မွာ လူ႕သဘာ၀ပင္ … ။<br /><br />ငါးဟင္းကို စားလွ်င္ အရိုးကို ဖယ္၍ အသားကိုသာ စားတတ္ၾက၏။ အရိုးစူးမည္ကို လူတိုင္း ေၾကာက္ၾကေပသည္။<br /><span id="fullpost"><br /><br />ကြၽႏ္ုပ္သည္ကား လူတမ်ိဳး၊ တဘာသာ၊ တယူသန္၊ တဇြတ္ထိုး၊ တေဇာက္ကန္း ျဖစ္ေခ်ေတာ့သည္။ ထမင္းလုပ္တြင္ ငါးအရိုး ရွိေနသည္ကို သိလွ်က္ႏွင့္ အတင့္ရဲစြာ မ်ိဳခ်ေန၏။ <br /><br />ကိုယ့္ကိုယ္ကို ယံုၾကည္ခ်က္ ျပင္းထန္ လြန္းလွသည္လား .... ၊ ငါးအရိုးကို တမင္သက္သက္ ထည့္ေပးသူတို႔အား မထီမဲ့ျမင္ ျပဳလို၍လား .... ၊ ငါမွ ငါ ဆိုသည့္ တလြဲ မာနေၾကာင့္လား ....၊ ကြၽႏ္ုပ္ ကိုယ္တိုင္ မသိႏိုင္ပါေခ်။<br /><br />ငါး အရိုးကို မ်ိဳျခင္းသည္ မွားယြင္းေၾကာင္း လူသား အားလံုး သိသလို ကြၽႏ္ုပ္လည္း သိသည္။ မည္မွ် အႏၲရယ္ ႀကီးမားသည္ကို လူသား အားလံုး သိသလို ကြၽႏ္ုပ္လည္း သိသည္။<br /><br />ထိုထက္ ပို၍ အရိုးပါမွန္း သိလွ်က္ႏွင့္ မ်ိဳခ်ေနသူ ကြၽႏု္ပ္ကို အဘယ္သို႔ အမည္ နာမ ဂုဏ္ပုဒ္ တပ္သင့္ပါသနည္း။<br /><br />မည္သို႔ပင္ျဖစ္ေစ ကြၽႏု္ပ္သည္ ငါး အရိုးမ်ားကို ဆက္လက္ မ်ိဳေနဦးမည္သာ ျဖစ္ေခ်ေတာ့သည္။<br /><br /><br /><br />မခ်ိဳ (ပန္းခရမ္းျပာ)<br /><br />Photo : Google<br /><br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2025717139190702787-4978400431983047216?l=pan-khayan-pyar.blogspot.com' alt='' /></div>ပန္းခရမ္းျပာhttp://www.blogger.com/profile/11606085010237265074noreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-2025717139190702787.post-65633685447491735712011-01-13T17:20:00.005+08:002011-01-13T17:27:06.335+08:00<a href="http://4.bp.blogspot.com/_LKveBigMDWQ/TS7EIeFiw0I/AAAAAAAAA_E/-TEYtxp3fmQ/s1600/P1120311.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 300px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_LKveBigMDWQ/TS7EIeFiw0I/AAAAAAAAA_E/-TEYtxp3fmQ/s400/P1120311.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5561598239643452226" /></a>ဒီ ပစၥည္းေတြကို အရင္းအႏွီး ၿပဳၿပီး လုပ္ငန္းတခု လုပ္လိုက္တယ္။ မလုပ္လို႔လဲ မရေတာ့ဘူးေလ။ အသက္က စကားေျပာလာၿပီ။ လူ႔သက္တမ္း တ၀က္ ေက်ာ္လာၿပီလို႔ေတာ့ မဆိုႏိႈင္ေသးဘူး။ ငယ္ေသးလို႔ေတာ့ မဟုတ္။ အသက္ရွည္တဲ့ မ်ိဳးရိုး ျဖစ္ေနတာကိုး။<br /><span id="fullpost"><br /><br />တေန႔ တျခား အ၀တ္ အစားေတြ ရွားပါးလာၿပီ။ ပိန္ေသာ္ လွ၏ ...ဆိုတဲ့ အယူမွား လည္း ၀င္လာလိုက္တာ ခဏ ခဏ ...၊ ဘတ္စကား မွီဘို႔ေလာက္မ်ား နည္းနည္းေလး ေျပးလိုက္ရရင္ပဲ အေမာဆို႔လို႔ကို မဆံုး ....။ သက္ရွည္၊ က်န္းမာ၊ အရြယ္တင္ ႏုပ်ိဳ ... အစရွိတဲ့ ေခါင္းစဥ္ေတြနဲ႔ပဲ တခါမွ မလုပ္ဘူးတာကို စခဲ့ရတယ္ ဆိုပါေတာ့။<br /><br /><a href="http://3.bp.blogspot.com/_LKveBigMDWQ/TS7Eey2zm5I/AAAAAAAAA_M/PfLUvSOh1VM/s1600/DSC_0080.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 300px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_LKveBigMDWQ/TS7Eey2zm5I/AAAAAAAAA_M/PfLUvSOh1VM/s400/DSC_0080.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5561598623175908242" /></a>အဆီနဲ႔ ၾကြက္သားကို ယွဥ္ျပထားတဲ့ပံု ....။ အရြယ္အစား ခန္႔မွန္းလို႔ရေအာင္ တခါသံုး ပလပ္စတစ္ ေရခြက္နဲ႔ အတူ ရိုက္လိုက္တယ္။<br /><br />နည္းျပေတြကုိ ဒုကၡ အေပးဆံုး သင္တန္းသား တေယာက္ေပါ့။ အစပိုင္းမွာ အၿမဲတမ္း ခိုလို ညဥ္းေနၿပီး ေမာတတ္လိုက္တာလည္း လြန္ပါေရာ ...။<br /><br /><a href="http://1.bp.blogspot.com/_LKveBigMDWQ/TS7ErtPqJQI/AAAAAAAAA_U/DJvFjsQVucs/s1600/P1120313.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 300px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_LKveBigMDWQ/TS7ErtPqJQI/AAAAAAAAA_U/DJvFjsQVucs/s400/P1120313.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5561598845007832322" /></a>မိတ္ေဆြေကာင္းေတြ။ အၿမဲ ေဆာင္ထားရတယ္။ နဲနဲေလး နာတာနဲ႔ ခ်က္ခ်င္း လိမ္းပဲ။ <br /><br />ဘယ္သူ႔မွ အသိမေပးပဲ သင္တန္း သြားေနတာ။ တစ္လေက်ာ္ေလာက္လဲ ၾကာေရာ ရံုးက တေယာက္က တိုးတိုးလာေမးတယ္။ ဘာပိန္ေဆးေတြ စားသလဲတဲ့ေလ ... အားတက္လာၿပီ ...အားတက္လာၿပီ ...။<br /><br /><a href="http://4.bp.blogspot.com/_LKveBigMDWQ/TS7E3OgPT6I/AAAAAAAAA_c/x7k0eiHpjsk/s1600/DSC_0081.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 300px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_LKveBigMDWQ/TS7E3OgPT6I/AAAAAAAAA_c/x7k0eiHpjsk/s400/DSC_0081.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5561599042914308002" /></a>နည္းျပ ဆရာမရဲ့ လက္ေပၚက တစ္ေပါင္ အဆီတံုး ပံုစံ ....။<br /><br />မေန႔က ႏွစ္လၿပည့္တယ္။ <br />အရႈံး အျမတ္ ရွင္းတမ္းထုတ္တယ္။<br /><br />Weight ………. ( - 1.8 Kg )<br /><br />Arms …………. ( 0 cm )<br /><br />Bust ………….. ( - 6 cm )<br /><br />Waist …………. ( - 7 cm ) <br /><br />Hips …………. ( - 4.5 cm )<br /><br />Thighs ……… ( - 1.5 cm )<br /><br />BMI ………….. ( - 0.8 )<br /><br />Total body water ……………….. ( + 4.6% )<br /><br />Fat weight ………………………… ( - 5.1 Kg ) (ပံုထဲက တစ္ေပါင္ အဆီ ဆယ့္တစ္တံုး ပမာဏ)<br /><br />Lean (Fat-free) weight ………. ( + 3.3 Kg )<br /><br /><br />ကဲ ... အႏႈတ္ လကၡဏာ တိုင္းဟာ မေကာင္းဘူးလို႔ ဘယ္သူ ေျပာဦးမွာလဲ ...။<br /><br /><br /><br /><br />မခ်ိဳ (ပန္းခရမ္းျပာ)<br /><br /><br />Photo : ပန္းခရမ္းျပာ<br />Data မ်ားကို မွတ္တမ္း တင္လို၍ ဤပို႔စ္ကို ေရးသည္။<br /><br /><br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2025717139190702787-6563368544749173571?l=pan-khayan-pyar.blogspot.com' alt='' /></div>ပန္းခရမ္းျပာhttp://www.blogger.com/profile/11606085010237265074noreply@blogger.com19tag:blogger.com,1999:blog-2025717139190702787.post-9758261223477405182011-01-05T17:25:00.004+08:002011-01-05T17:31:17.610+08:00<a href="http://1.bp.blogspot.com/_LKveBigMDWQ/TSQ5H1sPmtI/AAAAAAAAA-U/S7AAhk0hXKw/s1600/DSC_0055.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 240px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_LKveBigMDWQ/TSQ5H1sPmtI/AAAAAAAAA-U/S7AAhk0hXKw/s320/DSC_0055.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5558630646916553426" /></a>ဖေယာင္းတိုင္ မီးနဲ႔ နွစ္သစ္ကို ႀကိဳၾကတယ္။ ဓါတ္ပံုေတြ အားလံုး ဖုန္းကင္မရာနဲ႔ ရိုက္တာဆိုေတာ့ တုန္ျခင္း မႈန္ျခင္း သည္းခံပါ။<br /><span id="fullpost"><br /><br /><a href="http://1.bp.blogspot.com/_LKveBigMDWQ/TSQ5VPhOPmI/AAAAAAAAA-c/WX_rgjGOSYA/s1600/DSC_0037.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 240px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_LKveBigMDWQ/TSQ5VPhOPmI/AAAAAAAAA-c/WX_rgjGOSYA/s320/DSC_0037.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5558630877187948130" /></a>အဲဒီ ဖေယာင္းတိုင္ မီးကိုပဲ တျခား တဖက္ကေန ထပ္ရိုက္ျပန္တယ္။<br /><br /><a href="http://1.bp.blogspot.com/_LKveBigMDWQ/TSQ5ffnhmNI/AAAAAAAAA-k/vap8oe7BGG0/s1600/DSC_0040.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 246px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_LKveBigMDWQ/TSQ5ffnhmNI/AAAAAAAAA-k/vap8oe7BGG0/s320/DSC_0040.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5558631053308041426" /></a>အားလံုး အတြက္ ရွန္ပိန္ ..... ည ၁၂နာရီ Count Down ရင္းနဲ႔ ဖြင့္လိုက္တဲ့ ပုလင္း .... ၁၂နာရီ မထိုးခင္ကလည္း ေသာက္ေသာက္လဲ ၾကတာပါပဲ ....<br /><br /><a href="http://3.bp.blogspot.com/_LKveBigMDWQ/TSQ5ttKGasI/AAAAAAAAA-s/5eeMs-2doks/s1600/DSC_0048.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 240px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_LKveBigMDWQ/TSQ5ttKGasI/AAAAAAAAA-s/5eeMs-2doks/s320/DSC_0048.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5558631297460890306" /></a>ဒီတိုက္ဂါးက ပိုႀကီးေနတယ္။ ဘယ္လို ဖြင့္ရပါ့ ...<br /><br /><a href="http://3.bp.blogspot.com/_LKveBigMDWQ/TSQ54ZpT5dI/AAAAAAAAA-0/XLvRy7Fowds/s1600/DSC_0050.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 240px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_LKveBigMDWQ/TSQ54ZpT5dI/AAAAAAAAA-0/XLvRy7Fowds/s320/DSC_0050.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5558631481201649106" /></a>ဗူးကို ခြဲလိုက္ေတာ့ ထြက္လာတာက ... ဖဲထုပ္ ႏွစ္ထုပ္ ....<br /><br /><a href="http://2.bp.blogspot.com/_LKveBigMDWQ/TSQ6DkgZHFI/AAAAAAAAA-8/f-vYAV--vbg/s1600/P1020304.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 240px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_LKveBigMDWQ/TSQ6DkgZHFI/AAAAAAAAA-8/f-vYAV--vbg/s320/P1020304.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5558631673095593042" /></a>မိမိ အတြက္ မိမိကိုယ္တိုင္ ၀ယ္ထားေသာ လက္ေဆာင္မ်ား ... (ပံု - ေဒၚမိမိ)<br /><br /><br /><br />အားလံုး အတြက္ မဂၤလာ ႏွစ္သစ္ ျဖစ္ပါေစ ....<br /><br /><br /><br />မခ်ိဳ (ပန္းခရမ္းျပာ)<br /><br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2025717139190702787-975826122347740518?l=pan-khayan-pyar.blogspot.com' alt='' /></div>ပန္းခရမ္းျပာhttp://www.blogger.com/profile/11606085010237265074noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-2025717139190702787.post-31845175406350920452010-12-26T14:46:00.006+08:002010-12-26T14:56:25.253+08:00ဒီႏွစ္ ခရစ္စမတ္ ရံုးပိတ္ရက္ကေတာ့ ပ်င္းစရာ။ လူစု လူေဝး ျဖစ္ေအာင္ စည္းရံုးေနက် ေခါင္းေဆာင္ႀကီးက ရြာခဏ ျပန္သြားေလေတာ့ ငယ္သားေတြလည္း ဟိုဒီ တစု ျပန္႔ႀကဲလို႔ေပါ့။ <br /><br />ေအာခ်တ္ကို ေကာင့္ေဒါင္း သြားပါလား ဆိုျပန္ရင္လည္း ေခါင္းခါ မိျပန္ေရာ … အရင့္ အရင္ နွစ္ေတြ မ်ားစြာ ႀကံဳခဲ့ ၿပီးၿပီေလ။ ဒါေၾကာင့္ ၿမိဳ ႔လည္ေခါင္ လူစည္ကားတဲ့ အရပ္နဲ႔ လမ္းေၾကာင္း ေျပာင္းျပန္ကိုပဲ ေရြးၾကတယ္။ <br /><br />အေနာက္စြန္းစြန္း မွာရွိတဲ့ Jurong point မွာပဲ သူငယ္ခ်င္း တခ်ိဳ ႔နဲ႔ ဆံု … ညစာ စားျဖစ္တယ္။ ေရွာ့ပင္း ထြက္ၾကတယ္။ ကိုယ့္ကိုယ္ကို ခရစ္စမတ္ လက္ေဆာင္ ဝယ္ေပးၾကတယ္။ တိုက္တိုက္ ဆိုင္ဆိုင္ သူငယ္ခ်င္းသံုးေယာက္ စကဒ္ ဆင္တူ ဝယ္ျဖစ္ၾကတယ္။ အဲ …. ဆိုက္ေတြေတာ့ မတူၾကဘူးေလ။ <br /><span id="fullpost"><br /><br /><a href="http://1.bp.blogspot.com/_LKveBigMDWQ/TRblMDTAzfI/AAAAAAAAA90/siy7SAX3rAE/s1600/Pork.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 300px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_LKveBigMDWQ/TRblMDTAzfI/AAAAAAAAA90/siy7SAX3rAE/s400/Pork.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5554879185614327282" /></a>ေနာက္တေန႔မွာေတာ့ အိမ္မွာ နားနားေနေန မယ္ေပါ့။ ႔တေနကုန္ စားဘို႔ ရည္ရြယ္ၿပီး ခ်က္ထားတဲ့ ဝက္သားဟင္း …။<br /><br /><a href="http://3.bp.blogspot.com/_LKveBigMDWQ/TRblXyCPS2I/AAAAAAAAA98/wetYnMYNA0w/s1600/Salad.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 300px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_LKveBigMDWQ/TRblXyCPS2I/AAAAAAAAA98/wetYnMYNA0w/s400/Salad.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5554879387139001186" /></a>TV ၾကည့္ရင္း စားဘို႔ ဂ်င္းသုတ္ ။<br /><br />အဲ … ဂ်င္းသုတ္ ပန္းကန္ေတာင္ မတို႔ရေသးဘူး။ တယ္လီဖုန္း ဝင္လာပါ ေရာ့လား။ တေနကုန္ မေတြ႔ရေသးလို႔ ေနမထိ ထိုင္မသာ ျဖစ္ေနၾကတဲ့ ခ်စ္သူငယ္ခ်င္းေတြေလ …။ ကိုယ့္ အိမ္နား တေနရာရာ မွာ ညစာ စားၾကဘို႔ လာေနၾကၿပီတဲ့။ ခြင့္လႊတ္ပါ Channel 8 TV ဇတ္လမ္းထဲက “ရွဳဟြာ”…<br /><br /><a href="http://4.bp.blogspot.com/_LKveBigMDWQ/TRbllvax13I/AAAAAAAAA-E/pbt_oHR1Aig/s1600/Fish.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 300px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_LKveBigMDWQ/TRbllvax13I/AAAAAAAAA-E/pbt_oHR1Aig/s400/Fish.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5554879626954790770" /></a>စားလိုက္ၾက၊ ေျပာလိုက္ၾကနဲ႔ ကုန္ခါနီးမွ ဓါတ္ပံုရိုက္ဘို႔ သတိရတဲ့ ငါးေခါင္းဟင္း ….။<br /><br /><a href="http://1.bp.blogspot.com/_LKveBigMDWQ/TRblvCeo1yI/AAAAAAAAA-M/5xhrV8oOLhY/s1600/Gifts.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 300px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_LKveBigMDWQ/TRblvCeo1yI/AAAAAAAAA-M/5xhrV8oOLhY/s400/Gifts.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5554879786690074402" /></a>ကိုယ့္အတြက္ ကိုယ္ဖာသာ ဝယ္ေပးတဲ့ ခရစ္စမတ္ လက္ေဆာင္ ….။ ဂ်င္းေဘာင္းဘီနဲ႔ ဂ်င္းစကဒ္….။ ကိုယ့္ကိုကိုယ္ လက္ေဆာင္ေပးရတာမ်ား ဘယ္ေလာက္ ကုန္ကုန္ ေက်နပ္စရာ ေကာင္းလိုက္တာေနာ္။ ဝယ္တုန္းကေတာ့ အမွတ္တမဲ့ပဲ …။ အခု ဓါတ္ပံု ရိုက္ေတာ့မွ သတိထားမိတယ္။ အသဲပံု ေဘာင္းဘီ အိတ္ေလးေတြပါလား။ ငါ အခ်စ္ဆံုးသူဟာ … ငါကိုယ္တိုင္ပဲေလ ….။<br /><br /><br /><br />မခ်ဳိ (ပန္းခရမ္းျပာ)<br /><br /><br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2025717139190702787-3184517540635092045?l=pan-khayan-pyar.blogspot.com' alt='' /></div>ပန္းခရမ္းျပာhttp://www.blogger.com/profile/11606085010237265074noreply@blogger.com13tag:blogger.com,1999:blog-2025717139190702787.post-28110173174697917402010-11-17T14:21:00.005+08:002010-11-17T14:33:29.645+08:00<a href="http://4.bp.blogspot.com/_LKveBigMDWQ/TON03N8eccI/AAAAAAAAA9Y/EjPDzxBn1a4/s1600/PB170282%2B-%2BCopy.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 240px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_LKveBigMDWQ/TON03N8eccI/AAAAAAAAA9Y/EjPDzxBn1a4/s320/PB170282%2B-%2BCopy.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5540400458580783554" /></a>အရာဝထၳဳ တစ္ခုကို ရွဳေထာင့္ ႏွစ္ခုက ၾကည့္ရင္ ပံုသဏၭန္ တထပ္တည္း ျမင္ရပါ့မလား။<br />ေထာင္ထားတဲ့ လက္ဝါး တစ္ခုတည္းကိုပဲ တစ္ဖက္က ၾကည့္ရင္ လက္ဖမိုး၊ ေနာက္တစ္ေယာက္က အျခားတစ္ဖက္က ၾကည့္၇င္ လက္ဖဝါးလို႔ ျမင္ရမွာပါ။<br /><span id="fullpost"><br /><a href="http://1.bp.blogspot.com/_LKveBigMDWQ/TON1KQq2TOI/AAAAAAAAA9g/oPjA_6HZPlM/s1600/Da%2BTha%2B-%2BCopy.jpg"><img style="float:right; margin:0 0 10px 10px;cursor:pointer; cursor:hand;width: 150px; height: 200px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_LKveBigMDWQ/TON1KQq2TOI/AAAAAAAAA9g/oPjA_6HZPlM/s200/Da%2BTha%2B-%2BCopy.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5540400785729670370" /></a>ရာမဇာတ္ေတာ္ထဲက ရာမ၊ မယ္သီတာနဲ႔ ဒႆဂီရိ တို႔ရဲ့ သံုးပြင့္ဆိုင္ အခ်စ္မွာ ဒႆဂီရိ ဘီလူးကို ဗီလိန္ လူၾကမ္းမင္းသား အျဖစ္ အားလံုးက မုန္းၾကတယ္။<br /><br />ဒါေပမဲ့ ဆရာ ခ်စ္ဦးညိဳ ေရးတဲ့ လကၤာဒီပ ခ်စ္သူကို ဖတ္ၿပီးရင္ေတာ့ ဒႆဂီရိကို ခ်စ္တတ္လြန္းသူ၊ ႏူးညံ့တဲ့ ႏွလံုးသား ပိုင္ရွင္ရယ္လို႔ေတာင္ အမည္တပ္လိုက္ၾကဦးမယ္။<br /><br />စကၤာပူမွာ ေထာင္ေဖာက္ၿပီး ထြက္ေျပးဘူးတဲ့ အၾကမ္းဖက္ ေဖါက္ခြဲေရး ေခါင္းေဆာင္ မာစီလာမတ္ ကိုလည္း သနားစရာ ဇာတ္လိုက္ျဖစ္ေအာင္ စာေရးဆရာ တစ္ေယာက္က တစ္ခ်ိန္မွာ ဖန္တီးလာေကာင္း လာလိမ့္မယ္။<br /><br />ပံုျပင္ထဲမွာ မ်က္မျမင္ ပုဏၰား ေျခာက္ေယာက္ က ဆင္တစ္ေကာင္ရဲ့ အဓိပၸါယ္ကို ေဖာ္ၾကသလိုပဲ။ အၿမီးစမ္းမိတဲ့သူက ဆင္ဆိုသည္မွာ ႀကိဳးႏွင့္ တူ၏ တဲ့။<br /><br /><a href="http://2.bp.blogspot.com/_LKveBigMDWQ/TON1e4oRgVI/AAAAAAAAA9o/DCRKeSJ6Fow/s1600/wiskey%2B-%2BCopy.JPG"><img style="float:left; margin:0 10px 10px 0;cursor:pointer; cursor:hand;width: 154px; height: 200px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_LKveBigMDWQ/TON1e4oRgVI/AAAAAAAAA9o/DCRKeSJ6Fow/s200/wiskey%2B-%2BCopy.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5540401140053672274" /></a>ဒီပံုျပင္နဲ႔ ခပ္ဆင္ဆင္ အဂၤလိပ္ဘာသာ ဟာသတစ္ခု ဖတ္ဘူးတယ္။ အဆင့္ဆင့္ ကိုးကားလာၾကလို႔ မူရင္းစာေရးသူကိုေတာ့ မေဖၚျပထားဘူး။ သိသူမ်ား ေျပာသြားၾကပါဦး။<br /><br />အဂၤ ါၿဂိဳဟ္က ၿဂိဳဟ္သားေတြ ကမၻာေျမကို ေလ့လာဘို႔ ေရာက္လာၾကတယ္။ လူသားေတြ အရက္နဲ႔ ဆိုဒါ ေရာေသာက္တာကို ေလ့လာရင္း ၿဂိဳဟ္သားေတြ အရက္စြဲသြားပါေလေရာ။<br /><br />အဂၤ ါၿဂိဳဟ္ကို အျပန္မွာ သူတို႔ရဲ့ အာကာသယာဥ္ထဲ ဆန္႔သေလာက္ အရက္နဲ႔ ဆိုဒါေတြ သယ္သြားၾကတယ္။ ႀကိဳက္သြားၿပီကိုး။<br /><br />သူတို႔ရဲ့ ရွာေဖြ ေတြ႔ရွိခ်က္ကို တင္လိုက္တဲ့ အစီရင္ခံစာက ဒီလို …..<br />“ဆိုဒါကို ဝီစကီႏွင့္ ေရာေသာက္လွ်င္ မူး၏။ ရမ္ (သို႔မဟုတ္) ဘရန္ဒီႏွင့္ ေရာေသာက္လွ်င္လည္း မူး၏။ ထို႔ေၾကာင့္ ဆိုဒါသည္ မူးယစ္ေစတတ္ေသာ အရာျဖစ္သည္။”<br /><br />ဆိုဒါ ေစ်းတက္ၿပီး ဝီစကီ ေစ်းေပါေတာ့မယ္ ထင္ပါရဲ့။<br /><br /><br />မခ်ိဳ (ပန္းခရမ္းျပာ)<br /><br />*******************<br />ပို႔စ္ အေဟာင္းနဲ႔ ဆားခ်က္ပါတယ္။ မဖတ္ရေသးလွ်င္လည္း အသစ္ေပါ့ေနာ့။<br />ဆိုဒါ ေစ်းတက္သြားလည္း မပူေပါင္။ Coke နဲ႔ပဲ ေရာတာ …။<br /><br />Photo : Google and ပန္းခရမ္းျပာ<br /><br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2025717139190702787-2811017317469791740?l=pan-khayan-pyar.blogspot.com' alt='' /></div>ပန္းခရမ္းျပာhttp://www.blogger.com/profile/11606085010237265074noreply@blogger.com11tag:blogger.com,1999:blog-2025717139190702787.post-78383911919642738022010-11-12T17:23:00.005+08:002010-11-12T17:28:33.408+08:00<a href="http://3.bp.blogspot.com/_LKveBigMDWQ/TN0H8evWfZI/AAAAAAAAA9Q/_iFg6QG6bQc/s1600/Flying%2Bback.JPG"><img style="float:left; margin:0 10px 10px 0;cursor:pointer; cursor:hand;width: 200px; height: 165px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_LKveBigMDWQ/TN0H8evWfZI/AAAAAAAAA9Q/_iFg6QG6bQc/s200/Flying%2Bback.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5538591852360793490" /></a><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br />သူငယ္ခ်င္းတို႔ေရ .....<br /><br />ကိုယ္ ျပန္လာၿပီ<br />ဘေလာ့ ရပ္၀န္းဆီသို႔ .....<br /><span id="fullpost"><br />ေက်ာခိုင္း ထြက္ခြာ<br />မရည္ရြယ္ပါဘူး .....<br /><br />စိမ္းကားမိတဲ့ အျပစ္<br />ေပးသမွ် ခံယူဘို႔ အသင့္ပါ ...<br /><br /><br />မခ်ိဳ (ပန္းခရမ္းျပာ)<br /><br />Photo : Google<br /><br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2025717139190702787-7838391191964273802?l=pan-khayan-pyar.blogspot.com' alt='' /></div>ပန္းခရမ္းျပာhttp://www.blogger.com/profile/11606085010237265074noreply@blogger.com12tag:blogger.com,1999:blog-2025717139190702787.post-80465386850641542342010-09-24T22:59:00.006+08:002011-03-19T14:54:22.920+08:00မေလးရွား ခရီးသြားပို႔စ္ ေရးေနတုန္းမွာပဲ တစ္ေယာက္က ကြန္မန္႔မွာ လာေအာ္သြားတယ္။ ရန္ကုန္ပို႔စ္ေတြ မျပတ္ေသးပါဘူး .. တဲ့။ လူရင္းေတြက ေျပာလာၿပီ ဆိုေတာ့လည္း မျဖစ္မေန ဆက္ေရး ရၿပီေပါ့။<br /><br />အဲဒီေန႔က မိုးနဲနဲ အံု႔ေနေတာ့ အပူေလွ်ာ့ၿပီး ေနသာ ထိုင္သာ ရွိတယ္။ ညပိုင္းမွာ သူငယ္ခ်င္းေတြ ဆံုဘို႔ ႀကိဳတင္ ခ်ိန္းထားၿပီးသား။ ေန႔လည္ ၁၂နာရီေလာက္ အိမ္ကထြက္ ... ကိစၥ ရွိတာေတြ လွည့္ပတ္သြား ... ညပိုင္းမွ ဆံုၾကမယ္ေပါ့။ <br /><br />အိမ္က မထြက္ခင္မွာ ညပြဲ Organizer ကို လွမ္းဖုန္းဆက္ၿပီး ေသျခာလား ထပ္ေမး လိုက္ေသးတယ္။ အိမ္က ထြက္ၿပီ ဆိုတာနဲ႔ အားလံုးနဲ႔ ဖုန္း အဆက္ အသြယ္ျပတ္ၿပီကိုး … <br /><br />ရန္ကုန္မွာ ေနမွာ ခဏေလး … ဘယ္သြားသြား မိသားစုဝင္ေတြနဲ႔ အားလံုးနဲ႔ … တယ္လီဖုန္း ပါၿပီးသား ဆိုေတာ့ … Prepaid card ဝယ္ မသံုးျဖစ္ေတာ့ဘူး … ဒါေပမဲ့ အိတ္ထဲမွာေတာ့ လိုင္းမရွိတဲ့ စကၤာပူ HP ႀကီး ေတာ့ သြားေလရာ ပါေလရဲ့ … အဲဒီေန႔ကေတာ့ ရွားရွားပါးပါး ကားဆရာ အားကိုးနဲ႔ ကိုယ့္ဘာသာ အျပင္ထြက္တဲ့ ေန႔ပဲ ...<br /><span id="fullpost"><br /><br /><a href="http://1.bp.blogspot.com/_LKveBigMDWQ/TJy9AOvKY2I/AAAAAAAAA8E/SAQX-rIAMww/s1600/P6040244.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 300px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_LKveBigMDWQ/TJy9AOvKY2I/AAAAAAAAA8E/SAQX-rIAMww/s400/P6040244.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5520495054902944610" /></a>ေရႊတိဂံု ဘုရားက အျပန္ နီးနီးနားနား ေတြ႔တဲ့ ပန္းၿခံ တစ္ခုထဲ ၀င္လိုက္တာ ေလွ်ာက္သြားရင္းနဲ႔ ေဟာဒီ ဆိုင္းဘုတ္ကို ေတြ႔လိုက္ေတာ့မွ ကရ၀ိတ္ ေရာက္ေနတာကိုး ...။<br /><br /><a href="http://4.bp.blogspot.com/_LKveBigMDWQ/TJy9R0L2ytI/AAAAAAAAA8M/q8wOUv_-Y_Q/s1600/P6040243.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 300px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_LKveBigMDWQ/TJy9R0L2ytI/AAAAAAAAA8M/q8wOUv_-Y_Q/s400/P6040243.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5520495357013183186" /></a>နန္းေတာ္ အ၀င္ အ၀က မင္း မိဘုရား ႏွစ္ပါး။ <br /><br /><a href="http://2.bp.blogspot.com/_LKveBigMDWQ/TJy9mnClazI/AAAAAAAAA8U/fxhcOCdAwag/s1600/P6040245.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 300px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_LKveBigMDWQ/TJy9mnClazI/AAAAAAAAA8U/fxhcOCdAwag/s400/P6040245.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5520495714261887794" /></a>ေျမေပၚက ေရႊအိုးႀကီး ခုနွစ္လံုး။<br /><br /><a href="http://3.bp.blogspot.com/_LKveBigMDWQ/TJy9zGH0N3I/AAAAAAAAA8c/n4SI20yR5Pc/s1600/P6040238.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 300px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_LKveBigMDWQ/TJy9zGH0N3I/AAAAAAAAA8c/n4SI20yR5Pc/s400/P6040238.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5520495928763758450" /></a>ေရစပ္ တစ္ေနရာမွာ<br /><br />ညပိုင္း မိတ္ဆံု စကားမ်ားပြဲကလည္း အလြဲလြဲ အမွားမွားနဲ႔ေလ။ မူရင္း အစီစဥ္ အရ သု၀ဏၰ အားကစားရံု နားက Eagle Garden ... ညေန ၆နာရီ။<br /><br />၀င္လာကတည္းက ဧည့္ႀကိဳေတြက ၀မ္းသာ အားရနဲ႔ ႀကိဳလိုက္ၾကတာ။ သူတို႔ရဲ့ တဦးတည္းေသာ Customer ေပကိုး။ ခန္းမ က်ယ္ႀကီးမွာ စားပြဲ၀ိုင္းေတြ အမ်ားႀကီး။ သို႔ေသာ္ လူ တစ္ေယာက္မွ မရွိ။ <br /><br />တခုခုေတာ့ မွားေနၿပီ။ ဟန္းဖုန္း မရွိ။ ၿခံ၀င္း က်ယ္ႀကီးထဲမွာ အမ်ားသံုး တယ္လီဖုန္း ဆိုတာ ေ၀းေရာ။ ၀ိုင္း၀ိုင္း လည္ေနတဲ့ ဧည့္ႀကိဳေတြကို ေမးလိုက္တယ္။ ဖုန္းဆက္လို႔ ရမလားလို႔။ မေျဖႏိႈင္ၾကဘူး။ ဖုန္းတစ္ေကာက ဒီေလာက္ေတာင္ ခက္ေနတာေလ။<br /><br />ကားထဲမွာ ထိုင္ ... အႀကံအိုက္ေနတုန္း Organizer မမရဲ့ ကား ဝင္လာပါေရာလား။ ညေနေစာင္း က်မွ ေန၇ာေျပာင္း ခ်ိန္းၾကတယ္။ နင့္ကို ဘယ္လိုမွ ဆက္သြယ္လို႔ မရဘူး။ M3 မွာ လူစံုေနၿပီတဲ့ေလ။ <br /><br />ေျပာေျပာ ဆိုဆို သူ႔လက္ထဲက ပလပ္စတစ္ အိတ္ႀကီး တစ္လံုး ကမ္းေပးတယ္။ စကၤာပူ ျပန္ရင္ သယ္သြားဘို႔ ဆိုပဲ။ လဘက္၊ အေၾကာ္စံု၊ ပုဇြန္ေျခာက္၊ ဆတ္သားေျခာက္ဖုတ္၊ ငါးေျခာက္ဖုတ္၊ ပဲပုပ္၊ ငါးနီတူ အစပ္ေၾကာ္ … အို … အစံုပါပဲလား။ ၇န္ေတြ႔ဘို႔ ႀကံထားတာေတြလည္း ေပ်ာက္ေရာ။ အစား အေသာက္မ်ား တယ္ တန္ခိုးႀကီး သကိုး။<br /><br />စေနေန႔ ညလည္းျဖစ္၊ လဆန္းပိုင္းလည္း ျဖစ္ …ဆိုေတာ့ M3 မွာ စည္ကားမယ္လို႔ ထင္ေနတာ မွားျပန္ေရာ တခါ။ ခန္းမက်ယ္ႀကီးမွာ စားပြဲဝိုင္းေတြ အမ်ားႀကီး။ လာစားတဲ့သူ ဆိုလို႔ ဒီတစ္အုပ္စုပဲ ရွိတယ္။ စားပြဲထိုးေတြ ဝိုင္းဝိုင္းလည္လို႔ …။ ကာရာအိုေက အခန္းေတြထဲမွာေတာ့ လူျပည့္တယ္ လို႔ ဆိုတာပဲ။<br /><br />အရင္ေန႔ကလို အျပန္ ညဥ့္နက္လို႔ မျဖစ္ေပဘူး။ ဆယ္နာရီ မတိုင္ခင္ လူစုခြဲၾကတယ္။ M3 ခန္းမၾကီး တစ္ခုလံုး ငွားၿပီး မိတ္ဆံု စားပြဲ လုပ္တယ္လို႔ေတာင္ အမွန္ အကန္ ႀကံဖန္ ၾကြားခ်င္ စရာပါပဲ။<br /><br /><br />မခ်ိဳ (ပန္းခရမ္းျပာ)<br /><br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2025717139190702787-8046538685064154234?l=pan-khayan-pyar.blogspot.com' alt='' /></div>ပန္းခရမ္းျပာhttp://www.blogger.com/profile/11606085010237265074noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-2025717139190702787.post-84052175792072581012010-09-04T18:34:00.002+08:002010-09-04T18:39:05.347+08:00<a href="http://4.bp.blogspot.com/_LKveBigMDWQ/TIIhF-_Ep1I/AAAAAAAAA5E/h8gkiF97AYk/s1600/Bag+Friend.gif"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5513005280545515346" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; CURSOR: hand; HEIGHT: 197px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_LKveBigMDWQ/TIIhF-_Ep1I/AAAAAAAAA5E/h8gkiF97AYk/s320/Bag+Friend.gif" border="0" /></a>Yahoo က အေမး အေျဖ က႑ မွာ ဖတ္လိုက္ရတယ္။ အားတက္သေရာ ၀င္ေဆြးေႏြးၾကလို႔ ကြန္မန္႔ေတြ ေထာင္ေက်ာ္သြားတဲ့ ပို႔စ္တစ္ပုဒ္ေပါ့။<br /><br />ခ်စ္သူစံုတြဲေတြ ေရွာ့ပင္းထြက္ လည္ပတ္ၾကတဲ့အခါမွာ မ်က္ေစ့ စပါးေမႊး စူးစရာ၊ ဘဝင္ မက်စရာ ေတြ႔ေနရပါတယ္။ မိန္းကေလးရဲ့ လက္ကိုင္အိတ္ စလင္းဘက္ကို ေယာက်္ားေလးက လြယ္ေပးထားတာပါတဲ့။ အဲဒီလို ေယာက်္ားမ်ိဳးကို ဘယ္လို ျမင္ပါသလဲ။ အားႏြဲ႔သူ မိန္းမသားကို ညွာတာ ၾကင္နာ တတ္သူလို႔ ထင္ပါသလား။ ဒါမွ မဟုတ္ မိန္းမရဲ့ လႊမ္းမိုး ခ်ဳပ္ကိုင္မႈကို ခံရသူ ... တနည္း အားျဖင့္ မိန္းမကို ေၾကာက္ရသူလို႔ ထင္ပါသလား ...တဲ့...။<br /><span id="fullpost"><br />ကြန္မန္႔ေတြ တက္လာလိုက္တာ တစ္ေထာင္ ေက်ာ္သြားတဲ့ အထိ မရပ္ေသးဘူး။ သို႔ေသာ္လည္း Yahoo Answers က ဒီပို႔စ္ကို ဖ်က္ပစ္လိုက္ပါၿပီ။<br /><br />မူရင္း ေမးခြန္းကို မဖ်က္ပစ္ခင္ေလးမွာ ကူးထားမိလိုက္တယ္ …<br /><br /><strong><span style="font-size:130%;">What do you think of guys who carry their partner's handbag?</span><br /></strong>It's a common sight these days to find guys carrying their partner's handbags for them while walking around town. Some, both male and female, detest the very act, while others are cool with it. Do you think it's an act of chivalry or a sign that the guy is hen-pecked?<br /><br />တခ်ဳိ ႔ အမ်ိဳးသမီးေတြေရာ အမ်ိဳးသားေတြပါ ဒီအျပဳအမူကို အားေပးတယ္။ ေထာက္ခံတယ္။ ကိုယ့္ခ်စ္သူကို ယုယ ၾကင္နာ၊ ဂရုစိုက္ေၾကာင္း ျပတာပါတဲ့။<br /><br />အျမင္ မတူတဲ့ သူေတြလည္း ရွိတယ္။<br /><br />တစံုတခု လုပ္စရာရွိလို႔ အိတ္ကို ေအာက္ခ်ထားဘို႔ လိုအပ္တဲ့ အခ်ိန္မွာ ခဏ လြယ္ေပးထားရတာ သဘာ၀ က်ပါတယ္တဲ့။ ဒါေပမဲ့ ေအာခ်တ္ လမ္းမ တေလွ်ာက္လံုးမွာ အိတ္ကို လြယ္ေပးထားရမယ္ ဆိုတာကေတာ့ မျဖစ္သင့္ဘူး ဆိုပဲ။ ဒီလိုသာဆို အိတ္ကိုလည္း လြယ္ေပး၊ ဖိနပ္ေပါက္တဲ့အခါ ေဒါက္ဖိနပ္ကိုပါ ယူစီး ေပးသင့္တယ္တဲ့ေလ။<br /><br />ခပ္စြာစြာ တုန္႔ျပန္တဲ့ သူေတြက ဒီလို ...<br /><br />“က်မ ခ်စ္သူက ခ်စ္လို႔၊ ၾကင္နာလို႔ အိတ္ကို လြယ္ေပးထားတာရွင့္ ... မနာလို မျဖစ္ၾကနဲ႔ ...”<br /><br />“က်ဳပ္ကေတာ့ မိန္မရဲ့ အိတ္ကို အၿမဲလြယ္ေပးတာပဲ ... ဘယ္သူ ဘာထင္ထင္ ဂရုမစိုက္ဘူးဗ်ိဳ ႔ ...”<br /><br />“က်မ ခ်စ္သူကို ဘယ္ေတာ့မွ မလြယ္ခိုင္းဘူး ... သူသယ္ေပးပါမယ္ ဆိုရင္ေတာင္ ခြင့္မျပဳေသးဘူး ... ေယာက်္ား ပီသ၊ ခန္႔ေခ်ာ ေခ်ာေနတာေတြ သြားေရာေပါ့...”<br /><br />“ေစ်း၀ယ္လာတဲ့ Shopping Bag ေတြ၊ ခရီးေဆာင္ အိတ္ေတြ … သယ္ေပးမယ္ ခင္ဗ် ... စလင္းဘက္ အိတ္ေတာ့ လံုး၀ မသယ္ေပးႏိႈင္ဘူး…”<br /><br />“သူေနမေကာင္းတဲ့ အခ်ိန္မွာေတာ့ သယ္ေပးမယ္ေလဗ်ာ ... ေရွာ့ပင္း ထြက္ရင္ေတာ့ ကိုယ့္ဘာသာ လြယ္ထားေပါ့ ....”<br /><br />စိုးရိမ္တႀကီးနဲ႔ သတိေပးတဲ့ သူလည္း ရွိေသးတယ္။ လက္ကိုင္အိတ္ အသစ္၀ယ္တဲ့ အခါတိုင္း အမ်ိဳးသားကို စိတ္ႀကိဳက္ ေရြးခိုင္းပါလိမ့္မယ္...တဲ့ ။ အိတ္ကို ဒီလူပဲ အၿမဲလြယ္ရမွာကိုး ...<br /><br />ႏွစ္ဘက္စလံုး အတြက္ မွ်မွ်တတ အႀကံေပးထားလည္း မဆိုးေပဘူး။ အမ်ိုးသားသံုး လြယ္တဲ့အိတ္ ယူလာ။ မိန္းကေလးရဲ့ ပစၥည္းေတြ အကုန္လံုး အဲဒီအိတ္ထဲထည့္ၿပီး လြယ္သြားေပေတာ့ ။ မ်က္ႏွာပူစရာ မလိုေတာ့ပါ ...တဲ့ ။<br /><br />ဒါမွ မဟုတ္ အမ်ိဳးသမီး အတြက္ လက္ကိုင္အိတ္ အေကာင္းစား ေစ်းႀကီးႀကီး ၀ယ္ေပးလိုက္ပါ။ သူတို႔ ကိုယ္တိုင္ လြယ္ပါလိမ့္မယ္ ... တဲ့။<br /><br />ေအာခ်တ္လမ္း တေလွ်ာက္မွာ တဖက္က စလင္းဘက္ကို လြယ္ ... ေနာက္တဖက္က ခ်စ္သူ ပုခံုးကို ဖက္ၿပီး လမ္းေလွ်ာက္ေနၾကတဲ့ ေယာက်္ားေတြကို ေတြ႔ရင္ Gentlemen ရယ္လို႔ အထင္ႀကီး ေလးစားရမွာလား ... ႏွာေခါင္းရႈံ ႔ၿပီး သမင္လည္ျပန္ ၾကည့္ရမွာလား ...<br /><br />အမွန္ကန္ဆံုး အေျဖကေတာ့ ....<br />ခ်စ္လို႔ ... ခ်စ္လြန္းလို႔ပါ ....<br /><br /><br /><br />မခ်ိဳ(ပန္းခရမ္းျပာ)<br /><br /><br /><br />Photo from Yahoo<br /><br /><br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2025717139190702787-8405217579207258101?l=pan-khayan-pyar.blogspot.com' alt='' /></div>ပန္းခရမ္းျပာhttp://www.blogger.com/profile/11606085010237265074noreply@blogger.com20tag:blogger.com,1999:blog-2025717139190702787.post-63647489782889651782010-08-19T17:12:00.008+08:002010-08-25T17:04:23.958+08:00သတင္းစာထဲမွာ ဖြင့္ပြဲ ေတြ႔လိုက္ရကတဲက အရမ္းသြားခ်င္ေနတာ။ Jetty ရဲ့ အရွည္က 400 Metres ရွိသတဲ့ေလ။<br /><br />ပင္လယ္ျပင္ႀကီးကို ခ်စ္ေပမဲ့ ေရလမ္းခရီး သြားရမွာ အလြန္ေၾကာက္တယ္။ ကမ္းေျခမွာ ေရကူးဘို႔ ဆိုတာ ေ၀းေရာ ... ဒါေၾကာင့္လည္း တံတားရွည္ Jetty ေတြေပၚကေန ပင္လယ္ျပင္ရဲ့ အရသာကို တစြန္းတစ ခံစားရတာကို သေဘာက်တာပါ။<br /><br />အင္တာနက္ထဲမွာ ေျမပံုရွာ၊ သြားရမဲ့ လမ္းေၾကာင္းေရြး နဲ႔ အသင့္ျပင္ထားတာ ၾကာၿပီ။ ၿပီးခဲ့တဲ့ တနဂၤေႏြေန႔ ညေနခင္းမွာေတာ့ ရာသီဥတုေရာ ... လိုက္ပို႔မဲ့ သူပါ ... သာသာယာယာ ရွိေနတာမို႔ ပင္လယ္ျပင္ႀကီးကို ေရာက္ခဲ့ရတယ္။<br /><span id="fullpost"><br /><br />ေျမပံုထဲက အတိုင္း Marsiling Lane တေလွ်ာက္ လမ္းရွိသ၍ ေမာင္းသြားလိုက္တာနဲ႔ Woodlands Waterfront ကို ေရာက္ပါၿပီ။<br /><br /><a href="http://4.bp.blogspot.com/_LKveBigMDWQ/TGz12HeZl1I/AAAAAAAAA4M/v5fg8-L8YcE/s1600/P8150310.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 300px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_LKveBigMDWQ/TGz12HeZl1I/AAAAAAAAA4M/v5fg8-L8YcE/s400/P8150310.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5507046754435569490" /></a>ပန္းၿခံထဲကေန တံတား တဖက္ျခမ္းကို ရုိက္ထားတာပါ။ တဖက္ကမ္းမွာ ျမင္ေန ရတာက မေလးရွားေပါ့။<br /><br /><a href="http://1.bp.blogspot.com/_LKveBigMDWQ/TGz2G-JPaNI/AAAAAAAAA4U/Cn2uqphI99M/s1600/P8150311.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 300px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_LKveBigMDWQ/TGz2G-JPaNI/AAAAAAAAA4U/Cn2uqphI99M/s400/P8150311.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5507047043988678866" /></a>တျခား Jetty မွာ ဆိုက္ထားတဲ့ သေဘၤာ တစင္း ...။ ေနာက္ခံက မေလးရွား .. ဂ်ိဳဟိုး ...။ ပံုထဲမွာ သေဘၤာဦးနဲ႔ အေဆာက္အဦးၾကားမွာ ျမင္ေနရတာက စကၤာပူနဲ႔ ဂ်ိဳဟိုးကို ကူးတဲ့ တံတားပါ။ ျဖတ္သြားေနတဲ့ ကားေတြကိုေတာင္ ျမင္ရေပမဲ့ ရိုက္သူရဲ့ အစြမ္းေၾကာင့္ မႈန္၀ါး၀ါး ျဖစ္သြားရွာတယ္။<br /><br /><a href="http://1.bp.blogspot.com/_LKveBigMDWQ/TGz2VB_y5jI/AAAAAAAAA4c/MkwsgifGaVw/s1600/P8150317.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 300px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_LKveBigMDWQ/TGz2VB_y5jI/AAAAAAAAA4c/MkwsgifGaVw/s400/P8150317.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5507047285540972082" /></a>တံတားေပၚ စ တက္ကတည္းက ကင္မရာကို အသင့္ျပင္ထားရတယ္။ ခ်က္ေကာင္း၊ အကြက္ေကာင္းကို ေစာင့္ေနရတာ။ လူေတြမ်ားလြန္းလို႔။ ေရွ့တည့္တည့္ကေန ဓါတ္ပံု သြားရိုက္လို႔ ဘယ္ႀကိဳက္ပါ့မလဲေနာ့ ...။ တံတား အလယ္ေလာက္ ေရာက္ေတာ့မွပဲ ရိုက္ခြင့္ ႀကံဳေတာ့တယ္။ ေနာက္ခံက မေလးရွားပါ။<br /><br /><a href="http://4.bp.blogspot.com/_LKveBigMDWQ/TGz2lYHoyUI/AAAAAAAAA4k/eP1mYeBUis8/s1600/P8150321.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 300px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_LKveBigMDWQ/TGz2lYHoyUI/AAAAAAAAA4k/eP1mYeBUis8/s400/P8150321.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5507047566357350722" /></a>ဆက္ေလွ်ာက္သြား ... တံတား အဆံုး ေဒါင့္ခ်ိဳးေရာက္ ... ညာဘက္ကို ၾကည့္လိုက္တာနဲ႔ ဒီျမင္ကြင္းကို ေတြ႔ရတယ္။ မ်က္ေစ့ တဆံုး ေမွ်ာ္ၾကည့္ရတဲ့ တံတားရွည္ႀကီး ...။ မေလးရွားနဲ႔ စကၤာပူ ဘယ္ညာ တဖက္စီမွာ ...။ ေခါင္းတိုင္ အနီၾကားႀကီးေတြ ရွိေနတာက စကၤာပူ ...။ တံတား အဆံုးထိေရာက္ေတာ့ ေရျပင္ကို ငံု႔ၾကည့္မိတယ္။ အသဲယားစရာ ... ေရစီးနဲ႔ အတူ တေရြ ႔ေရြ ႔ ေမ်ာပါေနတယ္လို႔ ခံစားရတယ္။<br /><br /><a href="http://1.bp.blogspot.com/_LKveBigMDWQ/TGz22LWWrzI/AAAAAAAAA4s/32mPED1ALts/s1600/P8150325.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 300px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_LKveBigMDWQ/TGz22LWWrzI/AAAAAAAAA4s/32mPED1ALts/s400/P8150325.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5507047854987194162" /></a>တံတားရဲ့ အစ ကမ္းစပ္ဖက္ျခမ္းကို မီွသေလာက္ ရိုက္ထားတာ။ သိပ္မေမွာင္ေသးေပမဲ့ ပန္းၿခံထဲက လမ္းမီးေတြေတာ့ လင္းေနၿပီ။<br /><br /><a href="http://3.bp.blogspot.com/_LKveBigMDWQ/TGz3BZ9PEeI/AAAAAAAAA40/dgkGNbfnOq4/s1600/P8150324.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 300px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_LKveBigMDWQ/TGz3BZ9PEeI/AAAAAAAAA40/dgkGNbfnOq4/s400/P8150324.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5507048047886930402" /></a>ေစာင့္ေမွ်ာ္ေနေသာ ဆည္းဆာခ်ိန္ ေရာက္ပါၿပီ။ ေနလံုး နီနီ ျပည့္ျပည့္ ၀န္း၀န္းကို တိုက္ေတြ ၾကားက ျမင္ေနရတယ္။ ပံုရဲ့ ဘယ္ဘက္ အျခမ္းမွ အျဖဴေရာင္ အတန္းအား စကၤာပူႏွင့္ ဂ်ိဳဟိုးကို ကူးေသာ တံတားဟု မွတ္ပါေလ ...။<br /><br /><br />မခ်ိဳ (ပန္းခရမ္းျပာ)<br /><br />Map to Woodlands waterfront :<br />http://www.streetdirectory.com/asia_travel/travel/travel_id_52556/travel_site_1/<br /><br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2025717139190702787-6364748978288965178?l=pan-khayan-pyar.blogspot.com' alt='' /></div>ပန္းခရမ္းျပာhttp://www.blogger.com/profile/11606085010237265074noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-2025717139190702787.post-85748513416016233592010-08-17T17:13:00.003+08:002010-08-17T17:17:30.429+08:00စကၤာပူ ၀န္ႀကီးခ်ဳပ္ရဲ့ National Day Message ထဲမွာ ဖတ္လိုက္ရတာပါ။ စကၤာပူ ႏိုင္ငံသားေတြ အေနနဲ႔ “welcome foreign talent with an open heart” ျဖစ္ေစခ်င္ပါသတဲ့။<br /><br />သိပ္မၾကာေသးခင္ကလည္း သူကိုယ္တိုင္ပဲ ေျပာသြားတယ္။ ႏိုင္ငံျခားသား အလုပ္သမား တစ္သိန္းေက်ာ္ လိုေနေသးတယ္တဲ့ေလ။ ဒီႏိုင္ငံသား အမ်ားစုကေတာ့ ထံုးစံ အတိုင္း မေက်နပ္ၾကဘူးေပါ့။<br /><br />ဒါနဲ႔ ဆက္စပ္ၿပီး ဖတ္ခဲ့ဘူးတဲ့ တရုပ္ပံုျပင္ တပုဒ္ကို သတိရမိတယ္။ Taxi Diary ဘေလာ့မွာ ေတြ႔ခဲ့တာပါ။ ဘေလာ့ ပိုင္ရွင္ကေတာ့ သိပၸံပညာရွင္ တေယာက္ ... အလုပ္က ရပ္စဲျခင္းခံရၿပီး ေနာက္ Taxi Driver လုပ္ခဲ့ တုန္းက အျဖစ္ေတြကို ေရးထားတာပါ။<br /><span id="fullpost"><br /><br /><a href="http://taxidiary.blogspot.com/2009/10/may-7-2009-thursday-lord-ye-loved.html">Lord Ye loved dragons</a><br /><br /><a href="http://4.bp.blogspot.com/_LKveBigMDWQ/TGpS3FD7ysI/AAAAAAAAA4E/YgVNOWeV3w8/s1600/Lord+ye.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5506304600618814146" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; CURSOR: hand; HEIGHT: 214px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_LKveBigMDWQ/TGpS3FD7ysI/AAAAAAAAA4E/YgVNOWeV3w8/s320/Lord+ye.jpg" border="0" /></a>ဟိုးေရွးေရွးတုန္းက တရုပ္ျပည္မွာ Lord Ye ဆိုတဲ့ သူေဌးႀကီး တစ္ေယာက္ ရွိသတဲ့။ အဲဒီ သူေဌးႀကီးဟာ နဂါးရုပ္ပံုေတြကို အလြန္ ႀကိဳက္ႏွစ္သက္တယ္။ သူ႔အိမ္မွာ ရွိရွိသမွ် ပစၥည္းေတြဟာ နဂါးရုပ္ေတြနဲ႔ တန္ဆာ ဆင္ထားဆိုပဲ။<br /><br />သူ႔ကုတင္မွာလည္း နဂါးရုပ္ပံု၊ ထမင္းပန္းကန္မွာလည္း နဂါးရုပ္ပံု၊ စာၾကည့္စားပြဲမွာလည္း နဂါးရုပ္ပံု၊ ဥယ်ာဥ္ထဲမွာလည္း နဂါးရုပ္ထု၊ အစရွိတဲ့ အသံုးအေဆာင္ေတြ အားလံုးဟာ နဂါးေတြနဲ႔ပဲ အလွဆင္ထားတယ္။ ဒါေၾကာင့္လည္း သူေဌးႀကီးဟာ နဂါးေတြကို အလြန္ ခ်စ္ခင္ ႏွစ္သက္သူရယ္လို႔ ဂုဏ္သတင္း ေက်ာ္ေဇာတာေပါ့။<br /><br />အဲဒီ သတင္းဟာ နဂါးျပည္အထိ ပ်ံ့ႏွံ႔ သြားပါေရာ။ နဂါး တစ္ေကာင္က ထင္မိတယ္။<br />“သူေဌးႀကီးဟာ နဂါးရုပ္ေတြကိုေတာင္ ဒီေလာက္ ႏွစ္သက္ ျမတ္နိုး ေနတာ ...ငါလို နဂါး အစစ္က သူ႔ဆီမွာ လာေနမယ္ ဆိုရင္ ဘယ္ေလာက္မ်ား အံ့ၾသ ၀မ္းသာလိမ့္မလဲ။ သူ႔အိမ္မွာ သြားေနမွ ...”<br /><br />ဆံုးျဖတ္ခ်က္ ခ်ၿပီးတာနဲ႔ ခ်က္ခ်င္းပဲ Ye မိသားစု ေနထိုင္တဲ့ အိမ္ကို အေရာက္ သြားတာေပါ့။ သူေဌးႀကီး Lord Ye ရဲ့ ေရွ့မွာ ၀မ္းသာ အားရနဲ႔ ကိုယ္ထင္ျပလိုက္တယ္။<br /><br />Lord Ye ဟာ နဂါး အစစ္ကို ေတြ႔လိုက္တာနဲ႔ အလြန္ အမင္း ထိန္႔လန္႔ ေၾကာက္ရြံ ႔ သြားသတဲ့။ အိမ္မွာ လာေနမယ္လို႔ သိလိုက္ေရာ ေၾကာက္လန္႔ တၾကားနဲ႔ ေအာ္ဟစ္ ေမာင္းထုတ္ပါေလေရာ ....။<br /><br />နဂါး အစစ္မ်ား Lord Ye ကို ခ်င့္ယံုၾကေစလို ....<br /><br /><br /><br /><br />မခ်ိဳ (ပန္းခရမ္းျပာ)<br /><br /><br />Photo: Google<br />Related News:<br />(1) http://sg.yfittopostblog.com/2010/08/09/welcome-foreign-talent-with-an-open-heart-pm-lee/<br />(2) http://www.temasekreview.com/2010/07/16/massive-outcry-from-netizens-over-pm-lees-promise-to-bring-in-100000-more-foreign-workers/<br /><br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2025717139190702787-8574851341601623359?l=pan-khayan-pyar.blogspot.com' alt='' /></div>ပန္းခရမ္းျပာhttp://www.blogger.com/profile/11606085010237265074noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-2025717139190702787.post-19781771320761176492010-08-11T20:36:00.008+08:002010-08-11T20:50:35.459+08:00<a href="http://4.bp.blogspot.com/_LKveBigMDWQ/TGKZhtrB_4I/AAAAAAAAA3U/n8llZ46LceU/s1600/P8070301.JPG"><img style="float:left; margin:0 10px 10px 0;cursor:pointer; cursor:hand;width: 200px; height: 150px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_LKveBigMDWQ/TGKZhtrB_4I/AAAAAAAAA3U/n8llZ46LceU/s200/P8070301.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5504130499074981762" /></a>သံုးရက္ ဆက္တိုက္ ရံုးပိတ္လို႔လဲ မနားလိုက္ရပါဘူး။ စေနေန႔ မနက္ ဇိမ္ယူ အိပ္မေနပဲ ေစာေစာ ထတယ္။ အိမ္နားက Cold storage နဲ႔ NTUC မွာ တ၀ဲ၀ဲ တလည္လည္နဲ႔ ... ေနာက္ဆံုးမွာေတာ့ ၾကက္ရိုးနဲ႔ ဗူးသီး ရလာတယ္။ <br /><br />ပိုက္ဆံ ေပးၿပီးမွ ဗူးသီး ေစ်းၾကီးလွခ်ည္လားလို႔ ။ မသင္ကာတာနဲ႔ ဟင္းရြက္ အတန္းထဲ ျပန္၀င္ ေစ်းႏႈန္း ၾကည့္ေတာ့မွ သူတို႔ ပိုတြက္ထားတာကိုး။ အေရာင္းစာေရးကို ေျပာ၊ တာ၀န္ရွိသူ ေခၚနဲ႔ .. ေနာက္ဆံုး သူတို႔ပဲ ပိုက္ဆံ ျပန္အမ္းေပးရတာေပါ့။ Super market ဆိုတိုင္းလည္း စိတ္မခ်ရဘူးေလ။<br /><span id="fullpost"><br /><br />ဟင္းခ်က္ထား ရတာလည္း အေၾကာင္း ရွိတယ္။ တေန႔လံုး အိမ္မွာ ရွိေနရမွာ။ ဒီေတာ့ ကိုယ့္အတြက္ စားစရာေလး အဆင္သင့္ ရွိေနမွေပါ့။ အိမ္ခန္းငွား ညီမ တေယာက္က ညေန ရနာရီမွာ အိမ္ေျပာင္းမယ္။ <br /><br />လူအသစ္က ညေန ၃နာရီမွာ ခ်န္ဂီ ေလဆိပ္ကို ေရာက္တာနဲ႔ အိမ္ကို တန္းလာမယ္။ လူေဟာင္းက တေနကုန္ အလုပ္ဆင္း ညေန ေစာင္းမွ ျပန္ေရာက္မယ္။ အဆင္ေျပေအာင္ စီစဥ္ဘို႔က အိမ္သူႀကီးတို႔ တာ၀န္။<br /><br />ၾကမ္းတိုက္၊ အမိႈက္သိမ္း၊ မီးဖိုေခ်ာင္ရွင္း ဆိုတာကလည္း အိမ္သူႀကီးတို႔ တတ္အပ္တဲ့ ပညာထဲမွာ အပါအ၀င္။ ဒါေတြ အတြက္လည္း စေန ေန႔တ၀က္ ကုန္တာပါပဲ။ <br /><br /><a href="http://3.bp.blogspot.com/_LKveBigMDWQ/TGKaAaohBeI/AAAAAAAAA3c/IumTJY1DSsI/s1600/P8110314.JPG"><img style="float:left; margin:0 10px 10px 0;cursor:pointer; cursor:hand;width: 200px; height: 150px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_LKveBigMDWQ/TGKaAaohBeI/AAAAAAAAA3c/IumTJY1DSsI/s200/P8110314.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5504131026540103138" /></a>ေနာက္တပတ္ စေနေတာ့ ဒါေတြ လုပ္ႏိႈင္မယ္ မထင္ဘူး။ ခရီးတိုေလး ထြက္ဘို႔ အစီစဥ္ ရွိၿပီးသား။ ဗီဇာ ေလွ်ာက္ဘို႔ ၿပီးခဲ့တဲ့ ၾကာသာပေတး ညက ပင္နီစူးလား ေရာက္သြားေတာ့ အေဆာက္ အဦး တခုလံုး ေမွာင္လို႔ ... Emergency light ေတြေလာက္ပဲ လင္းတယ္။ <br /><br />ေမွာင္ေမွာင္ မဲမဲ ထဲမွာပဲ ဗီဇာ ေလွ်ာက္ဘို႔ ထားခဲ့ ရတာေပါ့။ ေရာက္မွေတာ့ မထူးဘူးဆိုၿပီး သံုးထပ္ကိုတက္ မုန္႔ဟင္းခါးဖတ္ အေျခာက္ထုပ္ေတြ ေမွာင္ထဲမွာ ေရြး၀ယ္ခဲ့တယ္။ ရံုးပိတ္ရက္ရွည္ ဆိုေတာ့ ခ်က္စားမယ္ေပါ့။ <br /><br />ရန္ကုန္ ျပန္တုန္းက သယ္လာတဲ့ ငါးၾကင္းဆီသတ္ေတြ က်န္ေနတုန္း။ ရန္ကုန္ပို႔စ္ အဆက္ဆိုၿပီးေတာ့ေတာင္ ဓာတ္ပံုေတြနဲ႔ တင္ပစ္လိုက္ခ်င္သား ။<br /><br /><a href="http://1.bp.blogspot.com/_LKveBigMDWQ/TGKcWG7oQ_I/AAAAAAAAA30/LgEgdZkMbs4/s1600/P8080302.JPG"><img style="float:left; margin:0 10px 10px 0;cursor:pointer; cursor:hand;width: 200px; height: 150px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_LKveBigMDWQ/TGKcWG7oQ_I/AAAAAAAAA30/LgEgdZkMbs4/s200/P8080302.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5504133598231938034" /></a>သို႔ေသာ္လည္း ဘုန္းနဲ႔ ကံနဲ႔ ဆိုေတာ့ မုန္႔ဟင္းခါး ခ်က္စရာ မလိုေတာ့ဘူး။ တနဂၤေႏြေန႔မွာ သူငယ္ခ်င္းတေယာက္ ဦးေဆာင္ၿပီး Khatib ေရကန္ၾကီးမွာ မုန္႔ဟင္းခါး ပါတီ လုပ္တယ္။ ဆယ္နာရီ ေဘာလံုးပြဲ အမွီ အိမ္ျပန္ၾကမယ္ဆိုလို႔ ေတာ္ပါေသးရဲ့။ <br /><br />တနလၤာေန႔ ... Clementi မွာ အိမ္သစ္တက္။ သူငယ္ခ်င္းေတြ ဆံုတဲ့ပြဲ ဆိုေတာ့ စားလည္းစား ... ေျပာလည္း ေျပာေပါ့။ <br /><br />Bugis ကို ဆက္သြားတယ္။ ထံုးစံ အတိုင္း လူစည္ကားတဲ့ ေနရာ။ အတူပါလာတဲ့ သူကေတာ့ လူရႈပ္လြန္းလို႔ ေသြးတက္ ေခါင္းမူးလာတယ္ ဆိုပဲ။ <br /><br /><a href="http://1.bp.blogspot.com/_LKveBigMDWQ/TGKagGLgAJI/AAAAAAAAA3s/6d5tTzzBcrY/s1600/P8110309.JPG"><img style="float:left; margin:0 10px 10px 0;cursor:pointer; cursor:hand;width: 200px; height: 150px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_LKveBigMDWQ/TGKagGLgAJI/AAAAAAAAA3s/6d5tTzzBcrY/s200/P8110309.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5504131570805506194" /></a>OG ဘက္ဆက္သြား .. 20% Discount ဆိုေတာ့လည္း ဟိုၾကည့္ ဒီၾကည့္ေပါ့။ ေစ်းသက္သာတဲ့ ဂ်င္းေဘာင္းဘီ တထည္ ၀ယ္ျဖစ္တယ္။ ညေနစာ စားၿပီးေတာ့ပဲ ၈နာရီ ရွိေနၿပီ။ “မာဂ်ဴလာ စကၤာပူရာ” ကို ေမ့ထားလို႔ မျဖစ္ေတာ့ဘူး။ National day အခမ္း အနားၿပီးတာနဲ႔ ရထားေပၚမွာ စုၿပံဳ တိုးေနၾကေတာ့မွာ။ ရထားေပၚ ေရာက္ေတာ့ အခ်ိန္မီပဲ။ အိမ္ကို ေခ်ာေခ်ာေမာေမာ ေရာက္သြားတယ္။<br /><br />စာမေရးျဖစ္တာ ၾကာေတာ့ ကေလာင္ မသြက္ေတာ့ဘူး။ ဟိုေရာက္ ဒီေရာက္ေတြ ေရးရင္းနဲ႔ပဲ အရွိန္ စ ယူပါတယ္။ စိတ္ညစ္လို႔ စိတ္မရႊင္လို႔ စာမေရးဘူးဆိုရင္ အေၾကာင္းသိေတြက သနားမွာ မဟုတ္။ အမ်ားသူငါ ေျပာေျပာေနၾကတဲ့ အၾကည္ဓာတ္ ေပ်ာက္ေနလို႔ပဲ ျဖစ္မွာပါ။<br /><br />စာမေရးျဖစ္တဲ့ ရက္ေတြမွာ တကူးတက ေရာက္လာတဲ့ မိတ္ေဆြမ်ားကို အထူး ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။ ပို႔စ္ အသစ္မ်ားကို ႀကိဳးစား ေရးပါဦးမယ္။<br /><br /><br />မခ်ိဳ (ပန္းခရမ္းျပာ)<br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2025717139190702787-1978177132076117649?l=pan-khayan-pyar.blogspot.com' alt='' /></div>ပန္းခရမ္းျပာhttp://www.blogger.com/profile/11606085010237265074noreply@blogger.com10tag:blogger.com,1999:blog-2025717139190702787.post-28340345717051397322010-06-25T23:06:00.003+08:002010-06-25T23:11:20.138+08:00ဒီမနက္ အိပ္ယာထေတာ့ ရာသီဥတုက ေအးစိ္မ့္စိမ့္ေလး … မၾကာပါဘူး။ ရံုးသြားဘို႔ အဆင္သင့္ ျဖစ္ၿပီ ဆိုမွ သည္းသည္းမဲမဲ မိုးရြာလာလိုက္တာေလ။ စကၤာပူမိုး အေၾကာင္း ေနာေက် ၿပီးသား။ ဆယ္မိနစ္ေလာက္ ေစာင့္လိုက္ရင္ မိုးစဲသြားမယ္ထင္ေနတာ … ေစာင့္ေနရင္း ပိုပို သည္းလာပါေရာ။<br /><br />ေနာက္ဆံုးေတာ့ ထီးေဆာင္းၿပီး ဘတ္စ္ကားဂိတ္ကို ေလွ်ာက္လာခဲ့ရတယ္။ လမ္းတေလွ်ာက္ မိုးရည္ေတြ အိုင္ထြန္းေနလိုက္တာမ်ား ေဒါက္ဖိနပ္ကို ျမဳပ္ေရာ …။ ေလေရာ၊ မိုးပါ က်လာလို႔ အဝတ္အစားေတြပါ စိုကုန္ၿပီ။ Bread talk က ဝယ္လာခဲ့တဲ့ မနက္စာ ေပါင္မုန္႔ေလးကေတာ့ အိတ္ထဲမွာ ဇစ္ပိတ္ထားလို႔ ပူပူေႏြးေႏြး ရွိေနတုန္း။<br /><br />ကားဆိုက္လာေတာ့ လူေတြ တၿပံဳႀကီး တက္လိုက္ၾကတာ ႏွစ္စီးတြဲကားႀကီး အျပည့္ ..။ ေနာက္တစီး ေစာင့္ေနလိုက္တယ္။ ဒီလို မိုးစို ေရစိမ္ထားတဲ့ ဖိနပ္နဲ႔က ထိိိုင္စရာ ရမွ ျဖစ္မယ္။ ထိုင္ခံုမွာ ထိုင္ၿပီး ဖိနပ္ခၽြတ္ထားမွ အဲကြန္း အေအးေရာ၊ မိုး အေအးပါ သက္သာမွာေလ။ <br /><span id="fullpost"><br /><br />ကံေကာင္းတယ္ ဆိုရမယ္။ ေနာက္ကား တစီး ခ်က္ခ်င္း ေရာက္လာတယ္။ ကားဂိတ္က လူေတြ အကုန္ တက္ၿပီးတာေတာင္ ခံု အလြတ္ေတြ အမ်ားႀကီး က်န္ေနတုန္း။ ရံုးေရာက္ဘို႔ ေသျခာ သြားၿပီေပါ့။<br /><br />ကားႏွစ္မွတ္တိုင္ေလာက္ သြားၿပီးခါမွ ခ်မ္းလာလိုက္တာ။ ဂ်င္းစကဒ္ ထူထူ မိုးေရစိုထားတဲ့ ေနရာေတြက အဲကြန္းနဲ႔ ေပါင္းလိုက္ေတာ့ ေရခဲေရေတြ အလား။ ေျခဖ်ားေတြ ေအးစက္ ထံုက်ဥ္လာၿပီဆိုေတာ့ ထံုးစံ အတိုင္း ဗိုက္ေအာင့္လိုက္တာမွ မခံမရပ္ ႏိႈင္ေလာက္ေအာင္ပါပဲ။ <br /><br />ရံုးခန္းထဲက အဲကြန္းနဲ႔သာဆို တေနကုန္ ငရဲခံဘြယ္ရာပဲ ရွိေတာ့မယ္။ အိမ္ျပန္ဘို႔ ဆံုးျဖတ္လိုက္ၿပီ။<br /><br />သံုးမွတ္တိုင္ေျမာက္မွာ ကားေပၚက ဆင္းတယ္။ မိုးသည္း ေနတုန္းပဲ။ လမ္း တဖက္ျခမ္းက အျပန္ ဘတ္စ္ကား ဂိတ္ကို အားတင္းၿပီး သြားရတာေပါ့။ အလာက်ဲတဲ့ တစီးတည္းေသာ ကား … ဘယ္အခ်ိန္ထိမ်ား ေစာင့္ရမွာပါလိမ့္။ <br /><br />တက္စီေတြကလည္း ON CALL ေတြခ်ည္း။ လူအသြားအလာ က်ဲတဲ့ ေနရာမွာ တက္စီရဘို႔ မလြယ္။ ကားဂိတ္မွာ လူးလိွမ့္ ေအာ္ငိုေနေတာင္မွ ဘယ္သူမွ ကယ္ႏိႈင္မွာ မဟုတ္ဘူး။<br /><br />ဒါေပမဲ့ မိုးသည္းထဲက သနားစရာ အျဖစ္ကို မိုးမင္းႀကီး မၾကည့္ရက္ဘူး ထင္ပါရဲ့။ တက္စီ တစီး လႊတ္ေပးေတာ္မူတယ္။ အိမ္ျမန္ျမန္ေရာက္ဘို႔ ေဇာကပ္ေနတာနဲ႔ ေမာင္းသူကို လူမွ ဟုတ္ရဲ့လား၊ မ်က္ေတာင္ ခတ္ရဲ့လား၊ အရိပ္ ထြက္ရဲ့လား … မၾကည့္မိပါဘူး။ <br /><br />အိမ္ေပၚ ေရာက္တာနဲ႔ အဝတ္အစားလဲ။ ေျခဖ်ားေတြကို Hair Dryer နဲ႔ အပူေပး … ဆံပင္၊ လက္၊ ေျခေထာက္ ေတြလည္း ဒီအတိုင္း လုပ္လိုက္တယ္။ အေတာ္ၾကာေတာ့မွ ေနသားတက် ပံုမွန္္ ျဖစ္သြားတယ္။ ရံုးကို ဖုန္းဆက္၊ ေန႔ တဝက္ ခြင့္ယူမယ္လို႔ေပါ့။ <br /><br />အိတ္ထဲက ေပါင္မုန္႔ကို ေရေႏြးၾကမ္း ပူပူေလးနဲ႔ ေမွ်ာခ်ၿပီ ေစာင္ၿခံဳ အိပ္လိုက္တာ အိမ္မက္ေတြ အစံု ဂေယာက္ ဂယက္ မက္လို႔ …။<br /><br />ေနာက္ဆံုး မွတ္မိတာက အိမ္ထဲမွာ စုထိုင္ေနၾကရင္း အိမ္ငွား ညီမေလး တေယာက္က ငိုေနတယ္။ ပန္ကာႀကီးကို လက္ညိွဳးထိုးၿပီး အလန္္႔တၾကား ငိုေနတာ။ ပလပ္ မထိုး၊ ခလုပ္ မဖြင့္ပဲနဲ႔ ပန္ကာႀကီး သူ႔အလိုလို လည္ေနလို႔တဲ့ … သရဲေျခာက္တာပါ ဆိုၿပီး ငိုေနလိုက္တာေလ …။ <br /><br />ကိုယ္ ကိုယ္တိုင္ကလည္း ေၾကာက္ေပမဲ့ ရဲေဆး တင္ရေတာ့တာေပါ့။ လွ်ပ္စစ္ သီအိုရီ အေဟာင္းအျမင္းေတြ ရြတ္ျပၿပီး သိပၸံနည္း က်က် ျဖစ္ေနေခ် ရွိေၾကာင္း ေျဖာင္းဖ် ေနရင္းနဲ႔ပဲ လန္႔ႏိုးသြားတယ္။ <br /><br />သတိဝင္လာၿပီး နာရီ ၾကည့္လိုက္ေတာ့ ၁၁ နာရီ … တစ္နာရီ ရံုး အေရာက္ သြားရမွာ အိပ္ယာထေတာ့မွ …။<br /><br />အိမ္မက္ထဲက အဲဒီလို သရဲမ်ား တကယ္ ရွိခဲ့ရင္ ရန္ကုန္ကို ေခၚသြားခ်င္လို္က္တာေနာ္ …။ လွ်ပ္စစ္မီး မလိုပဲ ပန္ကာလည္ေအာင္ လုပ္ႏိႈင္သတဲ့ေလ …။ ရန္ကုန္အိမ္က ေနရာအႏွံ႔မွာ ျပန္႔က်ဲေနတဲ့ ယပ္ေတာင္ေတြကို ျမင္ေယာင္မိရင္း …..။<br /><br /><br /><br /><br />မခ်ိဳ (ပန္းခရမ္းျပာ)<br /><br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2025717139190702787-2834034571705139732?l=pan-khayan-pyar.blogspot.com' alt='' /></div>ပန္းခရမ္းျပာhttp://www.blogger.com/profile/11606085010237265074noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-2025717139190702787.post-17415762773627881422010-06-15T23:21:00.004+08:002011-03-19T14:55:11.370+08:00အပိုင္း (၁)ကို ေရးၿပီး ဆက္ဘို႔ အရွိန္ ယူေနတာ အေတာ္ ၾကာသြားတယ္။ ရန္ကုန္ပို႔စ္ ဆိုလို႔လဲ မွတ္သားစရာ၊ ဗဟုသု ရစရာ၊ စာဖြဲ႔စရာ ရယ္လို႔ မယ္မယ္ ရရ မရွိ။ ဒိုင္ယာရီ သေဘာမ်ိဳး ကိုယ္ေတြ႔ မွတ္တမ္းေတြပါပဲ။ <br /><br />ဆယ္ရက္ပဲ ေနမွာ ဆိုေတာ့ သြားစရာေတြ၊ လုပ္စရာေတြ၊ ဝယ္စရာေတြကို ခပ္ျမန္ျမန္ပဲ လုပ္ရတယ္။ အိမ္မွာလည္း မိဘေတြနဲ႔ ေနခ်င္ေသးတာကိုး။ ရႈခင္းေတြ၊ ၿမိဳ ႔လယ္က အေဆာက္ အဦးေတြ ကို ဓာတ္ပံု မရိုက္ခဲ့ရဘူး။ <br /><br />ဂံုးတံတားေပၚက အျဖတ္မွာ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေစ်း ကို အမိအရ ရိုက္ခ်င္လိုက္သား။ အခ်ိန္က ေန႔လည္ တစ္နာရီ … ပူလြန္းလို႔ ခပ္သုတ္သုတ္ ေလွ်ာက္ေနရလို႔ ဓတ္ပံု မရလိုက္ဘူးေလ။ <br /><span id="fullpost"><br /><br /><a href="http://4.bp.blogspot.com/_LKveBigMDWQ/TBeb8f_d37I/AAAAAAAAA3M/C_7UrQS8cMg/s1600/Pig+Head+Salad.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 300px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_LKveBigMDWQ/TBeb8f_d37I/AAAAAAAAA3M/C_7UrQS8cMg/s400/Pig+Head+Salad.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5483022535029022642" /></a>စာလာဖတ္သူ အေပါင္းကို စားေစခ်င္လြန္းလို႔ ရိုက္လာခဲ့တဲ့ ဝက္ေခါင္းသုတ္ပံု။ တံုယမ္းဟင္းခ်ိဳ၊ ျပည္ႀကီးငါး ခ်ဥ္စပ္နဲ႔ ၾကက္ခ်ိဳခ်ဥ္လဲ ပါေသးတယ္။ ရန္ကင္း စင္တာမွာ သူငယ္ခ်င္းေတြ ဆံုၾကတုန္းက စားခဲ့တာ။<br /><br />လူစံုတုန္း စကား ေကာင္းေနၾကတာ … ဆိုင္ပိတ္သြားေတာ့ ေနာက္ တေနရာ ထပ္ေရႊ ႔နဲ႔ … ည ဆယ့္တစ္နာရီေက်ာ္မွ လူစုခြဲၾကေရာ။ ဒီအခ်ိန္ဆို စကၤာပူမွာက The night is still young ဆိုေတာ့လည္း ေအးေဆးပါပဲ။ <br /><br />ကားငွားလာတာလည္း အိမ္နားက နံပါတ္ အနက္ Taxi … ကားေမာင္းသူကလည္း မိသားစုဝင္လို ခင္မင္သူ ဆိုေတာ့ ဘာပူစရာ လိုလဲ.. ကားေပၚေရာက္ အိမ္ေရာက္ၿပီေပါ့။ <br /><br />သူငယ္ခ်င္း တေယာက္လဲ ကားႀကံဳ လိုက္လာလို႔ ႏွစ္ေယာက္သား ေနာက္ခန္းမွာထိုင္ စကားတေျပာေျပာနဲ႔ … လွည္းတန္းမွာ ဆင္းသြားတယ္။ <br /><br />က်မလည္း ထိုင္လက္စနဲ႔ ေနာက္မွာပဲ ဆက္ထိုင္လာလိုက္တာ… အေတာ္ ေမာင္းသြားၿပီးမွ ကားေမာင္းသူက ရုတ္တရက္ သတိရသလိုနဲ႔ ေျပာတယ္။ ေရွ့ခန္းမွာ လာထိုင္ဘို႔ … ဒီအခ်ိန္ လမ္းမွာ စစ္ေဆးတာေတြ ရွိသတဲ့ … ကိုယ့္အရပ္ေပမဲ့ သ႔ူဇာတ္ေပကိုး … အေရွ့ ေျပာင္းထိုင္လိုက္ရတာေပါ့။<br /><br />ထင္တဲ့ အတိုင္းပါပဲ။ သမိုင္းလမ္းဆံု မေရာက္ခင္ေလးမွာ ကာတန္းရွည္ႀကီး။ တစီးခ်င္း အေသအခ်ာ စစ္ေနတာ။ ရဲေတြ၊ အရပ္ဝတ္ေတြ အေယာက္ႏွစ္ဆယ္ေလာက္၊ တကယ္ အလုပ္လုပ္ေနသူက ေျခာက္ေယာက္ထက္ မပိုဘူး။ <br /><br />အရပ္ဝတ္နဲ႔ တေယာက္က ကားနံပါတ္နဲ႔ ယာဥ္ေမာင္း အမည္ကို လည္ေခ်ာင္းကြဲ၊ အသံျပာေအာင္ ေအာ္ေပးတယ္။ ေနာက္ တေယာက္က ပလက္ေဖါင္းေပၚမွာ ထိုင္ေရးတယ္။ ေနာက္ထပ္ တေယာက္က ေရးတာ မွန္၊ မမွန္ ထိုင္ၾကည့္ေပးတယ္။ <br /><br />ဟင္း … မ်က္ေစ့၊ နား မခ်မ္းသာစရာ … အဲဒီ ေအာ္ေနတဲ့ လူက စာအုပ္ကိုယူ … ကားနံပါတ္နဲ႔ နာမည္ေမး … ကားစက္ဖံုးေပၚ တင္ေရးလိုက္လို႔ မျဖစ္ေပဘူးလား။ <br /><br />ဘတ္စ္ကား၊ နံပါတ္ အနီ Taxi ထဲက… ခရီးသည္ေတြ အကုန္ဆင္း၊ ကားစက္ဖံုးဖြင့္ … ကားေပၚတက္နဲ႔ ရွာေဖြ စစ္ေဆး ေနေတာ့တာပါပဲ။ အဲဒီျမင္ကြင္းကို ကင္မရာထုတ္၊ ဓာတ္ပံု ရိုက္လိုက္လို႔ကေတာ့ ….. မခ်ိဳ တေယာက္ စကၤာပူကိုေတာင္ ျပန္ေရာက္မယ္ မထင္ …။<br /><br />က်မတို႔ ကားအလွည့္ ေရာက္လာပါၿပီ။ ကားေပၚက ဆင္းစရာ မလို။ ဘယ္သြားမွာလဲ … မိသားစုလား ..တဲ့ … ဟုတ္တယ္လို႔ပဲ ေျဖလိုက္တယ္။ ေရွ့ခန္းမွွာ ထိုင္မိေပလို႔သာ အပို စကားေတြ မေျပာရေတာ့ဘူး။ <br /><br />ဆက္ေမာင္း လာလိုက္တာ … ေနာက္တေနရာမွာ ထပ္စစ္ေသးတယ္။ ဘတ္စ္ကားနဲ႔ နံပါတ္ အနီ Taxi ေတြကိုပဲ စစ္တာ ဆိုေတာ့ ရပ္ေပးစရာ မလိုေတာ့ဘူး။ <br /><br />အိမ္ေရာက္ေတာ့ ညသန္းေခါင္ ေက်ာ္ေနၿပီ။ မီးလာတဲ့ ရက္ျဖစ္လို႔ ေတာ္ေသးတာေပါ့။ မဟုတ္ရင္ မီးမလာတဲ့ သန္းေခါင္ယံမွာ မဟူရာ ေက်ာက္ရိုင္း တတံုးကို လူတကာ ေကာက္ခိုင္းဦးမဲ့ သီခ်င္းကို ဆိုရေတာ့မယ္။ ေက်းဇူး ႀကီးလွပါေပတယ္ EPC မွ ဝန္းထမ္းမ်ားရွင့္ ….။<br /><br /><br /><br />မခ်ိဳ (ပန္းခရမ္းျပာ)<br /><br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2025717139190702787-1741576277362788142?l=pan-khayan-pyar.blogspot.com' alt='' /></div>ပန္းခရမ္းျပာhttp://www.blogger.com/profile/11606085010237265074noreply@blogger.com11tag:blogger.com,1999:blog-2025717139190702787.post-36125376348913189432010-06-10T23:07:00.005+08:002011-03-19T14:57:18.633+08:00<a href="http://2.bp.blogspot.com/_LKveBigMDWQ/TBEAGUj18gI/AAAAAAAAA20/TPFbpuxzTTk/s1600/Changi.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 240px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_LKveBigMDWQ/TBEAGUj18gI/AAAAAAAAA20/TPFbpuxzTTk/s320/Changi.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5481162330084864514" /></a>အိ္မ္ျပန္ခ်င္စိတ္ကို တားဆီး မရလို႔ ရန္ကုန္ ျပန္ျဖစ္တယ္။ မထင္မွတ္တဲ့ အခ်ိန္မွာ ျပန္လာမယ္ ဆိုေတာ့ မိဘေတြ ခမ်ာ အံ့ၾသ ဝမ္းသာရွာတာေပါ့။<br /><br />ခရီး အစကတည္းက ယဥ္သကို လို႔ေတာင္ ဆိုရမယ္။ ခ်န္ဂီ ေလဆိပ္ကို အသြား Taxi ေမာင္းသမားက အိႏၵိယ လူမ်ိဳး အဘိုးႀကီးေလ… တလမ္းလံုး မရပ္မနား ေျပာလိုက္တဲ့ စကား … အိပ္ဘို႔ အႀကံ အစည္ ပ်က္ပါေရာလား။<br /><span id="fullpost"><br /><br />E-Z Link card နဲ႔ Taxi ခ ေပးလို႔ရတဲ့ ေၾကာ္ျငာကို ေတြ႔လို႔ ေမးမိခါမွ ဒုကၡ ေရာက္ေရာ…။ သူတို႔ Bank account ထဲကို ပိုက္ဆံဝင္ဘို႔ အၾကာႀကီး ေစာင့္ရတဲ့ အေၾကာင္းေတြ မေက်မနပ္ ေျပာလိုက္တာေလ။ <br /><br />ေျပာရင္းနဲ႔ တျဖည္းျဖည္း ဇာတ္ရွိန္တက္လာၿပီး I wash my hands off … တဲ့ … အဲလိုေျပာရင္း ကားလက္ကိုင္ဘီး စတီရာယင္ကို လႊတ္ … လက္ႏွစ္ဘက္ကို လက္ေဆးသလို ပြတ္ခါျပလိုက္တာ … ေအာင္မယ္ေလး … ေလး … မ်က္ေစ့သာ မွိတ္ထား လိုက္ရေတာ့တယ္။ <br /><br />မၿပီးဆံုး ႏိႈင္ေသးဘူး။ ဇာတ္လမ္း တေက်ာ့ျပန္ၿပီး လက္ႏွစ္ဘက္လံုး လႊတ္ … ထပ္ခါျပနဲ႔ … ခ်န္ဂီ ေလဆိပ္ကို ေရာက္ေတာ့ လူက ယိုင္တိုင္တိုင္ ျဖစ္ေနၿပီ။ တလမ္းလံုး ဘုရားတ လာရတာကိုး။<br /><br /><a href="http://1.bp.blogspot.com/_LKveBigMDWQ/TBEAjR18KhI/AAAAAAAAA28/QmTZhvyadVM/s1600/Cloud.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 240px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_LKveBigMDWQ/TBEAjR18KhI/AAAAAAAAA28/QmTZhvyadVM/s320/Cloud.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5481162827571669522" /></a>ေလယာဥ္ေပၚမွာေတာ့ ညီအစ္မ ႏွစ္ေယာက္ စားလိုက္၊ ေသာက္လိုက္၊ ေျပာလိုက္ၾကနဲ႔ တၿပံဳးၿပံဳးေပါ့… ။ ဝင္းဒိုးဆိ မွာ ထိုင္ေနတဲ့ ပုဂိၢဳလ္က ကင္မရာ အႀကီးႀကီးနဲ႔ အျပင္ကို ရိုက္ေနတာ မနာလိုစရာ။ အားက်မခံ ကင္မရာ ပိစိေလး လွမ္းေပးလိုက္ၿပီး တိမ္ေတြပံု ရိုက္ေပးဘို႔ ေျပာလိုက္ရတယ္။<br /><br />မဂၤလာဒံု ေလဆိပ္ ေရာက္ေတာ့ ထံုးစံ အတိုင္း လဝက ရဲ့ ရႈပ္ေထြး ေပြလီတဲ့ စာရြက္စာတမ္းမ်ား ကိစၥ ေအာင္ႏိႈင္ၿပီး သကာလမွာ ေစာင့္ႀကိဳေနတဲ့ ေဖေဖ့ဆီကို အေျပးသြားလိုက္ၾကတယ္။ သမီးႏွစ္ေယာက္ကို ဆီးႀကိဳ ဖက္လိုက္တဲ့ ေဖေဖ့ မ်က္ႏွာကလည္း ၿပံဳးၿပံဳးႀကီး ပါပဲ….<br /><br /><br /><br />မခ်ိဳ (ပန္းခရမ္းျပာ)<br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2025717139190702787-3612537634891318943?l=pan-khayan-pyar.blogspot.com' alt='' /></div>ပန္းခရမ္းျပာhttp://www.blogger.com/profile/11606085010237265074noreply@blogger.com11tag:blogger.com,1999:blog-2025717139190702787.post-553233075899212292010-05-15T15:59:00.005+08:002010-05-15T16:04:38.702+08:00တန္ဘိုးႀကီး နာရီ လွလွေလးမ်ားကို က်မ အလြန္ႀကိဳက္ပါသည္။ နာရီ မ်ိဳးစံုေရာင္းေသာ City Chain ဆိုင္သို႔ ေရာက္တိုင္း ေငးေမာရသည္မွာ အရသာ။ ဝယ္ဘို႔ရာ မစြမ္းသာေသာ္လည္း ႀကိဳက္နွစ္သက္ေသာ အရာမ်ား အနီးတြင္ ေနရသည္ကိုက ေပ်ာ္စရာပင္။<br /><br />သြားပါမ်ား ခရီးေရာက္ ဆို၇မည္လား မသိ၊ သြားပါမ်ားေတာ့ Discount ေတြ႔ေခ်ၿပီ။ Titus နာရီေလး … ျမင္လိုက္သည္ႏွင့္ စြဲမက္စရာ။ ဒိုင္ခြက္ လွလွထဲမွာ ေနာက္ထပ္ အေသးေလး တစ္ခု… ႀကိဳးက မဆိုစေလာက္ ႀကီးေနသေယာင္ …. ေသာ့သီးကေတာ့ အလြန္ ရုပ္ဆိုးရွာေလသည္။ ကိစၥ မရွိ … ေရာင္းေစ်းမူရင္း၏ 70% Discount ျဖစ္ေပသည္ကိုး။ <br /><span id="fullpost"><br /><br /><a href="http://2.bp.blogspot.com/_LKveBigMDWQ/S-5UnztaJGI/AAAAAAAAA2c/xG6WxZw1XxY/s1600/Titus.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 300px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_LKveBigMDWQ/S-5UnztaJGI/AAAAAAAAA2c/xG6WxZw1XxY/s400/Titus.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5471403640174027874" /></a>အလြန္ ကပ္ေစးနည္းေသာ က်မ မ်က္ေစ့မွိတ္ မဝယ္ခဲ့ပါ။ မ်က္ေစ့ကို အေသ အျခာ ဖြင့္၍ ေနာက္ထပ္ ႏွစ္ႀကိမ္ သြားၾကည့္ၿပီးမွ ဝယ္ျဖစ္ပါေတာ့သည္။ <br /><br />လက္ဝယ္ ပိုင္ဆိုင္ၿပီး ကတည္းက Titus ကို ႀကိဳက္လြန္း၍ မိသားစုဝင္မ်ား၊ မိတ္ေဆြ သူငယ္ခ်င္းမ်ားကို ဤ Brand ဝယ္၇န္ တိုက္တြန္းမိသည့္ အထိ ျဖစ္ခဲ့ရသည္။<br /><br />အခုေတာ့ ခ်စ္ရပါေသာ နာရီေလး အသက္ရႈ ရပ္သြားေခ်ၿပီ။ ဓာတ္ခဲ အသစ္ လဲေသာ္လည္း လက္တံမ်ား မလႈပ္ေတာ့။ ျပင္ခသည္ နာရီဝယ္ေစ်း၏ တဝက္ေက်ာ္မက က်သင့္မည္ဟု ဆို၏။ <br /><br />သူ႔ သက္တမ္းကလည္း နဲနဲ ေနာေနာ မဟုတ္။ ၉ႏွစ္ေက်ာ္၍ ဆယ္ႏွစ္အတြင္းမွာ …။ ေန႔စဥ္ စြဲစြဲၿမဲၿမဲ ပတ္သည့္ ဤနာရီ၏ ဝယ္ေစ်းသည္ $99 … ဆယ္ႏွစ္ဆိုေတာ့ တစ္နွစ္ကို တစ္ဆယ္ခန္႔ … တစ္လလွ်င္ … တစ္ရက္လွ်င္ … အစရွိသည္ျဖင့္ တန္ဘိုးကို တြက္ၾကည့္ရင္း ျပင္ဆင္ရန္ကို လက္ေလွ်ာ့လိုက္ရ၏။<br /><br />က်မမွာ အလကား ရထားေသာ နာရီ အသစ္တစ္လံုး ရွိေနပါေသးသည္။ အလကားလို႔ေတာ့ မဆိုနိႈင္။ အလုပ္ဝင္ခဲ့့ဘူးေသာ Company တခုတြင္ ျဖစ္သည္။ ထိုရံုးမွ လူမ်ားသည္ လက္ေဆာင္ ေပးျခင္း၊ လက္ေဆာင္ လဲလွယ္ျခင္းကို အလြန္ ဝါသနာထံုၾကသည္။ <br /><br />တစံုတေယာက္ အလုပ္ထြက္မည္ဆိုပါက အားလံုး ပိုက္ဆံစု၍ လက္ေဆာင္ ေကာင္းေကာင္းတခု ဝယ္ေပးေလ့ ရွိသည္။ လက္ေဆာင္ဝယ္ဘို႔ တာဝန္က်သူသည္ အလြန္ ဦးေနွာက္ ေျခာက္ရေပစြ။ ရသည့္ ပိုက္ဆံျဖင့္ အသံုးဝင္မည့္ ပစၥည္းကို ရွာႀကံ ဝယ္ရရွာသည္။ က်မကိုယ္တိုင္ ဝယ္ခဲ့ဘူး၍ ဝယ္သူ၏ ဒုကၡကို ကိုယ္ျခင္းစာမိသည္။ <br /><br />က်မ အလုပ္ထြက္ေသာ အခါ လက္ေဆာင္ တခု ရေလၿပီ။ သို႔ေသာ္ လက္ေဆာင္နွင့္ ပတ္သက္လာလွ်င္ က်မ ကံမေကာင္းတတ္ပါ။ က်မ မႀကိဳက္ဆံုး အရာကိုသာ ရတတ္ေလ့ ရွိသည္။ <br /><br /><a href="http://2.bp.blogspot.com/_LKveBigMDWQ/S-5U131a9xI/AAAAAAAAA2k/nnwuWc0TkrI/s1600/25+Hours.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 300px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_LKveBigMDWQ/S-5U131a9xI/AAAAAAAAA2k/nnwuWc0TkrI/s400/25+Hours.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5471403881799546642" /></a>နာရီဟု ဆိုေသာေၾကာင့္ ဝမ္းသာ အားရ ဖြင့္ၾကည့္မိသည္။ က်မ အမုန္းဆံုး 25 Hours ျဖစ္ေနပါေရာလား။ ဘာေၾကာင့္ရယ္မွန္းမသိ ထို Brand ကို ျမင္ျပင္း ကပ္လြန္းလွသည္။ ဤသို႔ဆိုလွ်င္ Rolex ကို ခါးသီးသီး မုန္းပစ္လိုက္ခ်င္ပါသည္။ သို႔မွသာ က်မ မုန္းေသာ Rolex ကို လက္ေဆာင္ အျဖစ္ ရမည္ မဟုတ္ပါေလာ။<br /><br /><a href="http://1.bp.blogspot.com/_LKveBigMDWQ/S-5VCj4O_3I/AAAAAAAAA2s/mlTtqx3QnUs/s1600/Red.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 300px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_LKveBigMDWQ/S-5VCj4O_3I/AAAAAAAAA2s/mlTtqx3QnUs/s400/Red.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5471404099780935538" /></a>ကံေကာင္းခ်င္ေတာ့ လြန္ခဲ့သည့္ သံုးလခန္႔ က်မ ေမြးေန႔တြင္ သူ႔ထံမွ လက္ေဆာင္ တခု ရေလသည္။ အံေပါင္း အိတ္နီေလး။ နာရီဝယ္ရန္ တဲ့ … နာရီ ပ်က္ေတာ့မည္ကို သူႀကိဳတင္ သိေနသေယာင္ ….။<br /><br />ကံဆိုးခ်င္ေတာ့ စိတ္ႀကိဳက္နာရီကို ရွာမရပါ။ နာရီတစ္လံုးကို ဆယ္နွစ္ခန္႔ စြဲစြဲၿမဲၿမဲ ပတ္တတ္သူ ျဖစ္ေသာေၾကာင့္ “ဂ်ီး” ထူသည္မွာ က်မ အလြန္ မဟုတ္ပါေခ်။<br /><br />အခုတေလာ Titus နာရီ တစ္လံုး ရွာေနပါသည္။ မရိုးလြန္း မဆန္းလြန္းေသာ ဒီဇိုင္းကိုသာ လိုခ်င္ပါသည္။ ဒိုင္ခြက္ ေအာက္ခံ အေရာင္ႏု … ေနာက္ထပ္ ဒိုင္ခြက္ အေသးတခုပါ ပါရမည္။ စာလံုးအရြယ္ မႀကီး မေသး … ေရာမ အကၡရာ ဂဏန္းမ်ား မျဖစ္ေစရ။ ေက်ာက္မ်ား စီထားသည္ကိုလည္း မႀကိဳက္ေခ်။ <br /><br />ေသာ့သီး အရုပ္ မဆိုးေစရ။ လက္ပတ္ႀကိဳး မႀကီး မေသး အရြယ္။ သားေရႀကိဳးကို လွသည္ဟု မထင္ပါ။ ေရႊေရာင္မ်ားကို မႀကိဳက္ပါ။ အေရးႀကီးဆံုးမွာ Discount မ်ားမ်ား 50% ခန္႔ ျဖစ္ေစခ်င္သည္။ <br /><br />ဤ လိုအပ္ခ်က္မ်ားႏွင့္ ျပည့္စံုေသာ Titus နာရီကို ေတြ႔လွ်င္ လက္တို႔ သတင္းေပးပါေလ။ အကယ္၍ စာရွဳသူ မိတ္ေဆြသည္ က်မအား လက္ေဆာင္ ေပးလိုသည္ ဆိုပါအံ့ …. ဝမ္းေျမာက္ ဝမ္းသာစြာ လက္ခံ ရယူၿပီး ေက်းဇူးတင္ ပို႔စ္ တစ္ပုဒ္ ေရးသား ဂုဏ္ျပဳမည္ ျဖစ္ပါသည္။<br /><br /><br />မခ်ိဳ (ပန္းခရမ္းျပာ)<br /><br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2025717139190702787-55323307589921229?l=pan-khayan-pyar.blogspot.com' alt='' /></div>ပန္းခရမ္းျပာhttp://www.blogger.com/profile/11606085010237265074noreply@blogger.com10tag:blogger.com,1999:blog-2025717139190702787.post-28306963034523284162010-05-09T22:12:00.003+08:002010-05-09T22:23:44.427+08:00ၿပီးခဲ့တဲ့ ပို႔စ္ရဲ့ ေနာက္ဆက္တြဲ ဆိုပါေတာ့။ အလုပ္ထြက္မယ္ ေရးလိုက္လို႔ သတင္းေမးၾက၊ အႀကံေပးၾကတဲ့ မိတ္ေဆြ သူငယ္ခ်င္းမ်ားကို ေက်းဇူးပါ။<br /><br />ျပႆနာ အရင္းအျမစ္က ရံုးမွာ တစ္ခန္းထဲ ထိုင္တဲ့လူ ေရာဂါ သည္းလာတာက စ တာပါပဲ။ အတိုၿခံဳး ေျပာရရင္ သူ႔မွာ ဆီးခ်ိဳ ေရာဂါ ရွိတယ္။ ေန႔တိုင္း ေဆးထိုး ေနရတယ္။ အစာ မွန္မွန္ မစားဘူး။<br /><br />Suger level အရမ္းက် သြားတာနဲ႔ ေၾကာင္ေတာင္ေတာင္ ျဖစ္ၿပီး ထိုင္လွ်က္သား မ်က္ေစ့ဖြင့္ အိပ္ေပ်ာ္ … အိမ္မက္ မက္ၿပီး ထင္ရာေတြ လုပ္ပါေရာ။ တခါက တခန္းလံုး လွည့္ပတ္ ကေနလို႔ ေဆးရံုပို႔လိုက္ရတဲ့ အေၾကာင္း<a href="http://pan-khayan-pyar.blogspot.com/2009/06/blog-post_26.html">ဒီမွာ </a>ေရးခဲ့ ဘူးတယ္။<br /><br /><span id="fullpost"><br />ဒီတခါျဖစ္တာ အဆိုးဆံုးပဲ။ တရံုးလံုး အလန္႔ တၾကား ျဖစ္ကုန္ေရာ။ သူ ရံံုးမလာခင္ အိမ္မွာ မိသားစုနဲ႔ ရန္ျဖစ္လာတယ္။ မနက္စာ မစားပဲ ဆီးခ်ိဳ ေဆးထိုးတယ္။ Suger level အရမ္းက်သြားတာနဲ႔ ဇာတ္လမ္း စေတာ့တာပါပဲ။ ထံုးစံ အတိုင္း ငုတ္တုတ္ ေမ့သြားတာေပါ့။<br /><br />သူ႔ အေႏြးထည္ကို ေခါင္းမွာ ၿခံဳထားကတဲက က်မမွာ သတိနဲ႔ ေနေနရတာ။ ေနာက္ … အသံနက္ႀကီးနဲ႔ ေအာ္ပါေလေရာ။ မိုင္လို လာတိုက္တဲ့ သူေတြကို ေအာ္လႊတ္ေနတယ္။ ျမင္ျမင္သမွ် လူေတြကို ရန္ျပဳေတာ့မဲ့ အတိုင္း စိုက္ၾကည့္ေနတယ္။ မ်က္လံုးေတြက မီးဝင္းဝင္းေတာက္လို႔ … ေၾကာက္စရာ။<br /><br />အိမ္မက္ထဲမွာ မနက္က ရန္ပြဲ ဆက္ေနတယ္ ထင္ပါရဲ့။ လမ္းထေလွ်ာက္တာ ေလး ငါးလွမ္း အေရာက္ လဲပါေလေရာ။<br /><br />ေဆးရံုက Ambulance ကားေခၚ … ဆရာဝန္ေရာက္လာ … ဒရစ္သြင္းလိုက္ေတာ့မွ သတိလည္လာတယ္။ ဘာျဖစ္ခဲ့မွန္း မမွတ္မိဘူး တဲ့ေလ။<br /><br />ေဘာ့စ္ေတြလည္း အေတာ္ အထိတ္ တလန္႔ ျဖစ္သြားၾကတယ္။ ရန္လိုတဲ့ အျပဳ အမူေတြ ေတြ႔ရတာကိုး။ ဓားတို႔ ကတ္ေၾကးတို႔ ယူၿပီး တခန္းထဲထိုင္တဲ့ က်မကို ရန္ျပဳႏိႈင္တယ္။ အႏၱရယ္ ရွိတယ္ တဲ့။<br />ဒါေပမဲ့ ဒီလူကို အလုပ္ထုတ္ပစ္လို႔ မရဘူး။ လူမႈေရး အေၾကာင္း အမ်ိဳးမ်ိဳး ေၾကာင့္ပဲ ဆိုပါေတာ့။ ဒီေတာ့ သူ႔တေယာက္ထဲ တခန္းထား က်မကို ေနရာေျပာင္းတဲ့ေလ။<br /><br />မေျပာင္းခ်င္လို႔ ဆႏၵျပတာလည္း မေအာင္ျမင္။ ေျပာင္းရမဲ့ ေနရာကလည္း တရံုးလံုးမွာ အေကာင္းဆံုး။ သူေဌး ငါးေယာက္ ထိုင္တဲ့ ရံုးခန္းမွာ … ေရွ့ဆံုးက စားပြဲ။ က်မ ကြန္ျပဴတာ ေမာ္နီတာ စကရင္ကို သူတို႔ အားလံုးက နီးနီးကပ္ကပ္ မ်က္နွာ မူထားၾကတယ္ဆိုေတာ့ ဘယ္ေလာက္ အေနၾကပ္မလဲ ဆိုတာ စဥ္းစားသာ ၾကည့္ၾကပါေတာ့။<br /><br />CCTV တပ္ထားတာ ထက္ေတာင္ ဆိုးေနပါေပါ့လား။ ေနရာေဟာင္းမွာ တုန္းကလို ဘေလာ့ ဖတ္ဘို႔၊ ဘေလာ့ ေရးဘို႔၊ ေဒါင္းလုပ္ လုပ္ထားတဲ့ စာေတြ ဖတ္ဘို႔ ေဝးပါေရာ။<br /><br />အရင္က သစ္ရြက္လႈပ္တာေတာင္ စာေရးခ်င္ေနတာေလ။ မနက္ ရံုးေရာက္တာနဲ႔ ပို႔စ္တစ္ပုဒ္ကို စာရြက္ေပၚမွ ခ်ေရးထား၊ ေအးေအးေဆးေဆး အခ်ိန္ယူ ျပင္နဲ႔။ အခုေတာ့ စိတ္က်ဥ္းက်ပ္လြန္းလို႔ စာေရးဘို႔ အေတာ္ အားယူေနရတယ္။<br /><br /><a href="http://1.bp.blogspot.com/_LKveBigMDWQ/S-bD1xbp7JI/AAAAAAAAA2U/blS01LAXyos/s1600/Office.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5469274126057860242" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; CURSOR: hand; HEIGHT: 240px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_LKveBigMDWQ/S-bD1xbp7JI/AAAAAAAAA2U/blS01LAXyos/s320/Office.jpg" border="0" /></a>အလုပ္ထဲက သူေဌးေတြက ဟင္းခ်က္ ဝါသနာပါၾကတယ္။ ေအာက္ထပ္မွာ သြားခ်က္ၾကလို႔ ေတာ္ပါေသးရဲ့။ က်မ စားပြဲေရွ့က ခံုေပၚမွာ မီးဖိုေခ်ာင္သံုး ပစၥည္း အစံု ရွိေလရဲ့။ ဝီစကီ၊ XO ေကာ့ညွက္၊ ၊ ငံျပာရည္မ်ိဳးစံု၊ ဆား၊ ရွာလကာရည္၊ ငရုတ္ေကာင္း အစံုပဲ။<br /><br />သိပ္စိတ္ညစ္လာရင္ေတာ့ ဝီစကီနဲ႔ ပဲငံျပာရည္ကို ေရာ၊ ငရုတ္ေကာင္းမႈန္႔ျဖဴးၿပီး ေသာက္မိေတာ့ မယ္ထင္ပါရဲ့။ မိုက္ေဖာ္မိုက္ဖက္ သူငယ္ခ်င္းမ်ားကိုလည္း ေခၚတိုက္လိုက္ခ်င္သား။<br /><br /><br />မခ်ိဳ (ပန္းခရမ္းျပာ)<br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2025717139190702787-2830696303452328416?l=pan-khayan-pyar.blogspot.com' alt='' /></div>ပန္းခရမ္းျပာhttp://www.blogger.com/profile/11606085010237265074noreply@blogger.com31tag:blogger.com,1999:blog-2025717139190702787.post-56129475756957337552010-04-20T12:15:00.001+08:002010-04-20T12:17:04.175+08:00အနိစၥ မၿမဲျခင္း ဆိုတာ မွတ္လို႔သာ လြယ္တာ၊ တကယ္တမ္း ႀကံဳလာရင္ တရား မရႏိႈင္ေသးဘူး။ လြန္ခဲ့တဲ့ ႏွစ္ရက္ေလာက္ အထိ လက္ရွိ အလုပ္က အရမ္း အဆင္ေျပလြန္းတယ္။ ပင္စင္ယူတဲ့ အထိေတာင္ ဒီမွာပဲ ဆက္တိုက္ လုပ္မယ္လို႔ေတာင္ ႀကီးႀကီး က်ယ္က်ယ္ စဥ္းစား မိေသးတာ။ <br /><br />ေလးႏွစ္ေက်ာ္ ၾကာလာၿပီ ဆိုေတာ့လည္း ဂဂ်ီဂေဂ်ာင္ စလာတာေပါ့။ မေန႔က အလုပ္ထြက္ခ်င္စိတ္ ေပၚလာတယ္။ ထံုးစံ အတိုင္း ေဒါသေၾကာင့္ပဲ။ ျဖစ္ခ်င္ေတာ့ PR Re-Entry သက္တမ္း တိုးရခါနီးၿပီ။ ႏွစ္လေက်ာ္ပဲ က်န္ေတာ့တယ္။ တိုးတဲ့ အခ်ိန္မွာ အလုပ္ရွိေနမွ ျဖစ္မွာ။<br /><span id="fullpost"><br />ေနာက္ၿပီး Re-Entry နဲ႔ ပတ္သက္တဲ့ ေကာလဟာလ၊ အေျခ အျမစ္မရွိ မေကာင္းသတင္းေတြလည္း ျမန္မာေတြၾကားမွာ ေတာ္ေတာ္ ပ်ံ့ႏွံ႔ ေနတယ္။ သတင္းေတြ ဆင့္ပြားရင္း ကားလာတာပါလို႔ ေျပာတဲ့ သူေတြကို ေခ်ပပစ္လိုက္ေပမဲ့ ကိုယ့္သက္တမ္း တိုး၇ေတာ့မယ္ဆိုေတာ့လည္း ရင္တုန္သား။ တခ်ိဳ႔လူေတြ အဘို႔ Processing က အရမ္းၾကာတယ္လို႔လည္း ဆိုၾကျပန္ေသးတယ္။<br /><br />အခ်ိန္ မဆိုင္းပဲ မေန႔ညက on-line မွာ တိုးလိုက္တယ္။ ပတ္စပို႔ နံပါတ္၊ သက္တမ္းကုန္ ေန႔စြဲ၊ အခု လက္ရွိ အလုပ္ရဲ့ လိပ္စာ ... ေနာက္ က်န္တာ နဲနဲပါးပါး တစ္မ်က္ႏွာေလာက္ ျဖည့္လိုက္ရတယ္။ စာရြက္ စာတမ္း လံုး၀ တြဲတင္စရာ မလိုဘူး။ Processing ကို မၾကန္႔ၾကာေစခ်င္လို႔ ေသေသခ်ာခ်ာ ျပန္စစ္ၿပီး ခပ္ေၾကာက္ေၾကာက္နဲ႔ပဲ Submit ကို ႏွိပ္လိုက္တယ္။<br /><br />စာတစ္မ်က္ႏွာ တျဖည္းျဖည္း ေပၚလာပါၿပီ။ ေအာင္မယ္ေလး ... ေလး ... APPROVED ...တဲ့။ ခ်က္ခ်င္းႀကီးပါလား။ ၀မ္းသာလံုး ဆို႔တာလား ... ေစာေစာက တင္းေနတဲ့ နားထင္ေၾကာေတြ ေလ်ာ့သြားတာလား မသိ။ တဟားဟား ေအာ္ရယ္မိပါေရာ။<br /><br />>>>> အိမ္မ၀ယ္ရင္ PR သက္တမ္း မတိုးေပးဘူး။ ႏိုင္ငံသား မခံရင္ PR ျပန္သိမ္းတယ္ ဆိုတဲ့ ေကာလဟာလေတြ မယံုၾကပါနဲ႔။ <<<<<br /><br />HDB တိုက္ခန္း၀ယ္ဘို႔ က်မတို႔မွာ အခြင့္အေရး ရွိေသာ္လည္း မ၀ယ္ပါ။ PR သက္တမ္း ၅ႏွစ္ ျပည့္ေသာ္လည္း စကၤာပူ ႏိုင္ငံသား မခံပါ။ သို႔ေသာ္ ဒီ ၅ႏွစ္ ကာလ အတြင္း ဆက္တိုက္ အလုပ္လုပ္ပါတယ္။ Company က CPF လစဥ္ သြင္းေပးပါတယ္။ စကၤာပူ ၀င္ေငြခြန္ကို ႏွစ္စဥ္ ေဆာင္ပါတယ္။ Re-entry သက္တမ္းတိုးတာ စကၠန္႔ပိုင္း အတြင္း APPROVED ၅ႏွစ္ ျဖစ္ပါတယ္။<br /><br />ဒီမနက္ ရံုးေရာက္ေရာက္ခ်င္း အလုပ္ထြက္စာကို အဆင္သင့္ ရိုက္ထားလိုက္တယ္။ ေျပေျပလည္လည္ ေဆြးေႏြးလို႔ ရမွာလား ... ဗီတို အာဏာ သံုးမွာလား ... မေန႔ညက ရထားတဲ့ လက္နက္ႀကီး အားကိုးနဲ႔ မိုက္ခ်င္ေနၿပီ။<br /><br /><br /><br />မခ်ိဳ (ပန္းခရမ္းျပာ)<br /><br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2025717139190702787-5612947575695733755?l=pan-khayan-pyar.blogspot.com' alt='' /></div>ပန္းခရမ္းျပာhttp://www.blogger.com/profile/11606085010237265074noreply@blogger.com21tag:blogger.com,1999:blog-2025717139190702787.post-19176493823512740302010-04-12T12:59:00.005+08:002010-04-12T13:06:53.035+08:00ေခါင္းစဥ္ကို ေတြ႔လိုက္တာနဲ႔ မခ်ိဳ တစ္ေယာက္ ေဗဒင္ ပညာကို သင္ယူေနၿပီလို႔ မထင္လိုက္ၾကပါနဲ႔။ သႀကၤန္ရက္မွာ စားခဲ့တဲ့ သႀကၤန္ အစားအစာ ေတြအေၾကာင္း ေရးမလို႔ပါ။<br /><br />မေန႔က စကၤာပူ ေနရာ အႏွံ႔မွာ သႀကၤန္ပြဲေတြ ၿခိမ့္ၿခိမ့္သဲ က်င္းပၾကပါတယ္။ တတပ္တအား ပါ၀င္ခ်င္တာမို႔ အနီးဆံုး ဆင္ဘာ၀မ္း ပန္းၿခံကို သြားၾကပါတယ္။<br /><br />စည္ကားလိုက္သမွ လူေတြ အုန္းအုန္းထ၊ စတုဒီသာ မ႑ပ္ အရွည္ႀကီး။ စင္ေပၚမွာလည္း ဆိုင္း၀ိုင္းႀကီး … ဆိုၾက၊ ကၾကနဲ႔ ...။ လာတဲ့ ရည္ရြယ္ခ်က္ကိုက ေရကစားမယ္၊ အဆို အကေတြ ၾကည့္မယ္၊ ေန႔လည္စာလြတ္ အ၀ စားမယ္လို႔ေပါ့။<br /><span id="fullpost"><br />ပထမဆံုး မုန္႔ဟင္းခါး စားတယ္။ ေနာက္ထပ္ ေရႊရင္ေအး၊ အုန္းႏို႔ ေခါက္ဆြဲ၊ မုန္႔လက္ေဆာင္း ... စားလိုက္၊ ပြဲၾကည့္လိုက္၊ အသိ မိတ္ေဆြေတြ ေတြ႔ရင္ ႏႈတ္ဆက္ စကားစုေျပာလိုက္နဲ႔ .... ေနပူပူထဲမွာ ဟိုဒီ ေလွ်ာက္လို႔။ <br /><br /><a href="http://4.bp.blogspot.com/_LKveBigMDWQ/S8KpaxMsaUI/AAAAAAAAA18/uqP31_44n8I/s1600/Sembawang.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 240px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_LKveBigMDWQ/S8KpaxMsaUI/AAAAAAAAA18/uqP31_44n8I/s320/Sembawang.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5459111975674734914" /></a>မ႑ပ္ တစ္ခုထဲက နာမည္ေခၚသံၾကားလို႔ ၾကည့္လိုက္ေတာ့ သူငယ္ခ်င္း တစ္ေယာက္ ... အေငြ႔ တေထာင္းေထာင္း ေကာင္ညွင္းေပါင္းေတြ ေ၀ေနတယ္။ ပဲလြန္းေစ့ေလးေတြနဲ႔ စားခ်င္စရာ။ ပလပ္စတစ္ အိတ္ထဲထည့္ ဇြန္းတပ္ေပးတယ္။ မုန္႔ဖက္ထုပ္ လည္း ပါလိုက္ေသးတယ္။ အခုမစားႏိႈင္ေပမဲ့ ဗိုက္ေခ်ာင္သြားရင္ အေတာ္ပဲေပါ့။<br /><br />စတုဒီသာ အလွဴရွင္ေတြက ေစတနာ ေကာင္းလိုက္တာ၊ သူတို႔ဆီမွာ စားဘိ္ု႔ အၿပိဳင္ အဆိုင္ ေခၚေနၾကတာမ်ား အားနာစရာ။ ၾကာဇံခ်က္၊ တို႔ဟူးသုတ္၊ နန္းႀကီးသုပ္၊ မုန္းလံုးေရေပၚ ... ဒါေတြ မစားႏိႈင္ေတာ့ဘူး။ ျပန္ကာနီး ေနာက္ဆံုး ဆိုင္တန္းက မုန္႔ဟင္းခါး ျဖစ္ေအာင္ေတာ့ စားလိုက္ေသးတယ္။<br /><br />လူၾကပ္ၾကပ္ ဘတ္စကားေပၚမွာ ေကာက္ညွင္းေပါင္းနဲ႔ မုန္႔ဖက္ထုပ္ကို က်စ္က်စ္ပါေအာင္ ဆုပ္ရင္း အိမ္ျပန္ေရာက္လာတယ္။ ညေန ေနာက္တစ္ပြဲ ဆက္ရဦးမွာ ျဖစ္လို႔ ခဏ အိပ္ဦးမွ ...။ <br /><br />အိပ္ယာႏိုးလာေတာ့ ေကာက္ညွင္းေပါင္း စားတယ္။ မုန္႔ဖက္ထုပ္ အထဲမွာ သာကူပါတယ္၊ အုန္းသီး အဖတ္၊ ဒူးရင္းသီး ပါတယ္။ စားဘူးသမွ် ေတြထဲမွာ အေကာင္းတကာ့ အေကာင္းဆံုး ...။ အအီေျပေအာင္ အိမ္မွာ ရွိတဲ့ သရက္သီးမွည့္ တစ္လံုး ခြဲစားလိုက္ေသးတယ္။ ေနာက္ တစ္ပြဲ ဆက္ဘို႔ အားရွိသြားၿပီ။ <br /><br />ေရကူးကန္ေဘး မွာ သႀကၤန္က် ၾကမွာဆိုေတာ့ အေတာ္အသင့္ ကဲၾက၊ ေပ်ာ္ၾကမွာ။ အ၀တ္အစား အပို ႏွစ္စံုနဲ႔ မ်က္နွာသုတ္ပု၀ါ အဆင္သင့္ ထည့္ထား ၿပီးသား။ ေရာက္တာနဲ႔ ပထမဆံုး စားတာ သႀကၤန္ ထမင္း ... သရက္ခ်ဥ္သုတ္၊ ပုဇြန္ေျခာက္ေၾကာ္၊ မုန္႔လံုး ေရေပၚ၊ ဆီခ်က္ေခါက္ဆြဲ။ ဘယ္နွစ္ပြဲ စားမိမွန္း မမွတ္ႏိႈင္ေတာ့ဘူး။<br /><br />အျပင္း၊ အေပ်ာ့၊ ျဖဴ နီ ၀ါ နီညိဳ ကာလာစံု "သႀကၤန္ရည္" ေတြ အေတာ္မ်ားမ်ားလည္း ၀မ္းဗိုက္ထဲမွာ ေရာသမ ေမႊေနၿပီ။ <br /><br /><a href="http://3.bp.blogspot.com/_LKveBigMDWQ/S8Kpp0rPFMI/AAAAAAAAA2E/pgh8zU__0AA/s1600/pool.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 240px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_LKveBigMDWQ/S8Kpp0rPFMI/AAAAAAAAA2E/pgh8zU__0AA/s320/pool.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5459112234306180290" /></a>ဒီပြဲမွာေတာ့ ေရမပက္ၾကဘူး။ ေရေခြၽတာတဲ့ အေနနဲ႔ ေရကူးကန္ထဲ တြန္းခ် ၾကတာ။ စိတ္မဆိုးေၾကး။ ေရလည္း မကုန္ လူလည္း ရႊဲရႊဲစိုေရာ ..။ ေနာက္က်မွ ေရာက္လာသူေတြ ခမ်ာ ေရာက္တာနဲ႔ အိတ္ကေလးေတြ ခ်၊ ကိုယ့္ အသိစိတ္နဲ႔ကိုယ္ ေရကန္ထဲ ခုန္ဆင္းၾကရရွာတယ္။ <br /><br /><a href="http://2.bp.blogspot.com/_LKveBigMDWQ/S8Kp14zqcfI/AAAAAAAAA2M/owTXmlHBgwk/s1600/milo.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 240px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_LKveBigMDWQ/S8Kp14zqcfI/AAAAAAAAA2M/owTXmlHBgwk/s320/milo.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5459112441573700082" /></a> အိမ္ျပန္ေရာက္ေတာ့ ညအိပ္ခ်ိန္ နီးေနၿပီ။ တေန႔တာရဲ့ ေနာက္ဆံုး အစာပိတ္ အျဖစ္ မိုင္လို ပူပူ တစ္ခြက္၊ ေရႊၾကည္ တစ္ပန္းကန္၊ ပါရာစီတေမာ့ တစ္လံုး ...။<br /><br />မနက္ အိပ္ယာႏိုးေတာ့ ေပါ့ပါး လန္းဆန္း လို႔။ <br />သႀကၤန္ေရေၾကာင့္ မဖ်ားဘူး။ <br />"သႀကၤန္ရည္" ေၾကာင့္ ေခါင္း မကိုက္ဘူး။ <br />သႀကၤန္စာေတြေၾကာင့္ ဗိုက္မနာဘူး။<br /><br />အဲ ... ဒူေခါင္းက နာသလိုလို ... အညိဳအမည္း စြဲေနပါေရာ့လား။ ေရကူးကန္ထဲက ရလာတာပဲ ျဖစ္ရမယ္။ သႀကၤန္တြင္း ရတဲ့ ဒါဏ္ရာေလးကို ဂရုတစိုက္ ေမြးထားဦးမွ ...။<br /><br /><br /><br />မခ်ိဳ (ပန္းခရမ္းျပာ)<br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2025717139190702787-1917649382351274030?l=pan-khayan-pyar.blogspot.com' alt='' /></div>ပန္းခရမ္းျပာhttp://www.blogger.com/profile/11606085010237265074noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-2025717139190702787.post-62507727007731922422010-04-05T17:12:00.007+08:002010-11-09T21:11:51.871+08:00<a href="http://2.bp.blogspot.com/_LKveBigMDWQ/S7mpqFKa8WI/AAAAAAAAA1c/MWiE9zIZq5o/s1600/Jetty.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5456578963941552482" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; CURSOR: hand; HEIGHT: 240px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_LKveBigMDWQ/S7mpqFKa8WI/AAAAAAAAA1c/MWiE9zIZq5o/s320/Jetty.JPG" border="0" /></a>Good Friday ေန႔ကေပါ့...<br />ခါတိုင္း ေန႔ေတြလိုပဲ ... Khatib MRT နားက Lower Seletar Reservior Park မွာ ငါးမွ်ားတဲ့ သူ ... စက္ဘီးစီးသူ ... လမ္းေလွ်ာက္ထြက္သူ ဟိုဒီ တစ္စု နဲ႔ လူ ခပ္ႀကဲႀကဲပါ။ ေရျပင္ကို မ်က္ႏွာမူၿပီး တရားထိုင္ေနတဲ့ သူတခ်ိဳ႔ကိုလည္း အရင္ေန႔ေတြက ေတြ႔ခဲ့ဘူးတယ္။<br /><span id="fullpost"><br />တိတ္ဆိတ္ ၿငိမ္သက္ေနတဲ့ ညေနခင္းကို လႈပ္ရွား အသက္၀င္ေအာင္ ဖန္တီးေပးမဲ့ သူေတြကေတာ့ က်မတို႔ သူငယ္ခ်င္း တစ္စုပါ။ ေရစပ္နားက စားပြဲ ခံုတန္းေလးေတြမွာ အခိုင္အမာ တပ္စြဲၿပီး ပြဲစဘို႔ ျပင္ဆင္ေနၾကေလရဲ့။<br /><br /><a href="http://2.bp.blogspot.com/_LKveBigMDWQ/S7mp81WrMLI/AAAAAAAAA1k/H_OXq2JxEnk/s1600/Park.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5456579286115496114" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; CURSOR: hand; HEIGHT: 240px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_LKveBigMDWQ/S7mp81WrMLI/AAAAAAAAA1k/H_OXq2JxEnk/s320/Park.JPG" border="0" /></a>ပါ၀င္ဆင္ႏြဲမဲ့ သူေတြလည္း တစ္စုၿပီး တစ္စု ေရာက္လာၾကတယ္။ ဘယ္ေလာက္ ေ၀းေ၀း နီးနီး ေရာက္ေအာင္ လာၾကတဲ့ သိပ္ခ်စ္ဘို႔ ေကာင္းတဲ့ သူငယ္ခ်င္းေတြေပါ့။<br /><br />ဒီပြဲဟာ ပန္းခရမ္းျပာ ဘေလာ့နဲ႔လည္း တနည္းအားျဖင့္ ဆက္ႏြယ္ ေနတာမို႔ ဘေလာ့ပိုင္ရွင္ က်မမွာလည္း ကင္မရာတစ္လံုးနဲ႔ အမိအရ မွတ္တမ္း တင္ေနရတယ္ေလ။<br /><br />ဒီဘေလာ့ကို စတင္ ဖန္တီးေပးတဲ့သူ ... ဘေလာ့ က်န္းမာေရး ... ဘေလာ့ လွပ ခိုင္ခန္႔ေရး .... အားလံုးကို ကူညီ ေစာင့္ေရွာက္ေပးသူ .. ေမာင္ေလး “ေမာင္ဘုန္း” ရဲ့ လက္ထပ္ မဂၤလာ အထိမ္း အမွတ္ ပြဲေလးပါ။ ဘေလာ့ ဖြင့္ကာစ ပထမဦးဆံုး ျမန္မာ ပို႔စ္မွာ ေမာင္ဘုန္း အေၾကာင္း က်မ ေရးခဲ့ဘူးပါတယ္။<br /><br />သူ႔ေၾကာင့္ ဒီဘေလာ့ ျဖစ္လာတယ္။ ... စာေရးခြင့္ ရ ရတယ္။ ေရးသမွ်ကို အားေပးၾကတဲ့ စာဖတ္သူေတြ ရွိလာရတဲ့ အတြက္ ဖန္တီးရွင္ ေမာင္ဘုန္းရဲ့ မဂၤလာေန႔ဟာ ပန္းခရမ္းျပာ ဘေလာ့ ရဲ့ အထင္ကရ မွတ္တိုင္ တစ္ခု ပဲ ျဖစ္ပါတယ္။<br /><br /><br /><a href="http://4.bp.blogspot.com/_LKveBigMDWQ/S7mrCPkEd4I/AAAAAAAAA10/ZzlixU-a20A/s1600/Party+Party.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5456580478561974146" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 314px; CURSOR: hand; HEIGHT: 222px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_LKveBigMDWQ/S7mrCPkEd4I/AAAAAAAAA10/ZzlixU-a20A/s320/Party+Party.JPG" border="0" /></a>ခ်စ္စြာေသာ သူငယ္ခ်င္းမ်ားကေတာ့ အစဥ္အလာ မပ်က္ ပြဲစည္ေစရမယ္။ ညဥ္႔နက္ ပြဲသိမ္းသည္ အထိ မနားတမ္း ဂစ္တာ တီးေပးတဲ့ “ဇာနည္ ”နဲ႔ ... အတိုင္ပင္ခံ “ကိုစိုင္း” ရဲ့ စီစဥ္မႈေၾကာင့္ ပို ၿမိဳင္ဆိုင္ သြားတာ ေလ။<br /><br />အရည္ေပ်ာ္သြားတဲ့ ေရခဲတံုးေတြေတာ့ အလဟသ မျဖစ္ပါ။ သႀကၤန္ေရ ျဖစ္သြားရွာတယ္။ ဧၿပီလ ေရာက္ၿပီကိုး ....<br /><br />ေမာင္ဘုန္းနဲ႔ မ်ိဳးတို႔ မဂၤလာဦးမွသည္ ေနာင္နွစ္ေပါင္းမ်ားစြာတိုင္ ေပ်ာ္ရႊင္ႏိႈင္ၾကပါေစ ...။<br /><br /><br /><br />မခ်ိဳ (ပန္းခရမ္းျပာ)<br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2025717139190702787-6250772700773192242?l=pan-khayan-pyar.blogspot.com' alt='' /></div>ပန္းခရမ္းျပာhttp://www.blogger.com/profile/11606085010237265074noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-2025717139190702787.post-43076140470017566462010-03-30T15:48:00.005+08:002010-03-30T15:53:21.132+08:00<a href="http://3.bp.blogspot.com/_LKveBigMDWQ/S7Gs18EUeUI/AAAAAAAAA1E/eAI44VDqyn8/s1600/Soup.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5454330666379671874" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; CURSOR: hand; HEIGHT: 244px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_LKveBigMDWQ/S7Gs18EUeUI/AAAAAAAAA1E/eAI44VDqyn8/s320/Soup.JPG" border="0" /></a>အရင္ ေရးခဲ့ဘူးတဲ့<a href="http://pan-khayan-pyar.blogspot.com/2009/02/blog-post_19.html"> “လူပ်င္း ဟင္းခ်က္နည္းကို”</a> အားေပးၾကလို႔ ေနာက္ထပ္ တစ္မ်ိဳး ေရးလိုက္ပါတယ္။<br /><br />က်မတို႔ ငယ္စဥ္က ဟင္းခ်က္တာကို စနစ္တက် မသင္ခဲ့ရပါဘူး။ စိတ္ကူးရသလို ရမ္းသမ္း ခ်က္ရင္းနဲ႔ပဲ လက္ရာ တက္လာတယ္ ဆိုပါေတာ့။ အိမ္သားေတြ အားလံုးကလည္း ဂ်ီး မမ်ားပဲ ခ်က္သမွ် စားေကာင္းတယ္ ဆိုၾကတာကိုး။<br /><span id="fullpost"><br />ရမ္းသမ္းကြတ္ လုပ္ခဲ့ တာေတြထဲမွာ အခုထိ မိသားစု၀င္ေတြ စားလို႔ ခံတြင္း ေတြ႔ေနဆဲကေတာ့ ၀က္နံရိုးနဲ႔ မုန္ညွင္းျဖဴ ဟင္းရည္ပါ။ စေနေန႔ည အလည္လြန္လို႔ အိမ္ျပန္ ေနာက္က်၊ တနဂၤေႏြ မနက္ အိပ္ေရး မ၀၊ မၾကည္မလင္ ျဖစ္ေနခ်ိန္မွာ လြယ္လြယ္ကူကူ ခ်က္စားျဖစ္တဲ့ ဟင္းတခြက္ေပါ့။<br /><br />၀က္နံရိုးကို ဆား၊ ပဲငံျပာရည္ အေနာက္ နဲ႔ အတူ ႏွမ္းဆီ အနဲငယ္ထည့္ ေရာနယ္ထားလိုက္တယ္။ ႏွမ္းဆီ မပါလည္း ရတယ္။ အိမ္မွာ အဆင္သင့္ ရွိေနလို႔ ထည့္လိုက္တာ။<br /><br />ၾကက္သြန္ျဖဴ ဒါးျပားရိုက္ၿပီး ဆီသတ္တယ္။ အရည္ေသာက္ဟင္း ခ်က္မွာျဖစ္လို႔ ဆီ အမ်ားႀကီး မလိုဘူး။ ၾကက္သြန္ျဖဴ နဲနဲ ႏြမ္းလာရင္ ၀က္နံရိုးကို ထည့္ေမႊတယ္။<br /><br />အသားထဲက ထြက္လာတဲ့ အရည္ ခမ္းသြားၿပီး အသားနဲနဲ က်က္သလို ျဖစ္သြားတဲ့ အထိ ေမႊေပးဘ္ို႔ လိုလိမ့္မယ္။ အဲဒီလိုမွ မလုပ္ရင္ ၀က္ေစာ္ နံေနေရာ။ ၿပီးေတာ့မွ ေရမ်ားမ်ား ထည့္၊ အဖံုးဖံုး ထား၊ ေရဆူရင္ မီးအား ေလွ်ာ့ထား လိုက္ရံုပဲ။<br /><br />၀က္နံရိုး ႏူးဘို႔ ခပ္ၾကာၾကာ ေစာင့္ေနရမဲ့ အခ်ိန္မွာ TV ၾကည့္၊ စာဖတ္ လို႔ေတာင္ ရေသးတယ္။ အရည္ေသာက္ဟင္း ဆုိေတာ့ ဟင္းအိုးတူးမွာ စိုးလို႔ ခဏခဏ သြားၾကည့္စရာလည္း မလိုဘူးေပါ့။<br /><br /><a href="http://1.bp.blogspot.com/_LKveBigMDWQ/S7GtLEERvpI/AAAAAAAAA1M/471Y33c9BgM/s1600/Vegetable.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5454331029304229522" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; CURSOR: hand; HEIGHT: 240px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_LKveBigMDWQ/S7GtLEERvpI/AAAAAAAAA1M/471Y33c9BgM/s320/Vegetable.JPG" border="0" /></a>က်မတို႔ကေတာ့ မုန္ညွင္းျဖဴလို႔ အလြယ္ ေခၚလိုက္တာပါပဲ။ NTUC မွာ အလြယ္တကူ ၀ယ္လို႔ ရတယ္။ အရိုးေရာ အရြက္ပါ စားလို႔ ေကာင္းတယ္။ လက္ေလးသစ္ေလာက္ ျဖတ္၊ ေရေဆး၊ စစ္ထားလိုက္တယ္။<br /><br />၀က္နံရိုး ႏူးအိသြားေတာ့မွ မုန္းညွင္းျဖဴ ကိုထည့္၊ ဟင္းရြက္ ႏူးတဲ့ အထိ ခဏထား၊ ဟင္းရည္ အေပါ့ အငံျမည္းၿပီး စားလို႔ ရပါၿပီ။<br /><br />လိုက္ဖက္တဲ့ ဟင္းကေတာ့ ခ်ဥ္ေပါင္ေၾကာ္ပါ။ လူပ်င္း ဟင္းခ်က္နည္း ျဖစ္လို႔ အင္မတန္ အားစိုက္ထုတ္ရတဲ့ ခ်ဥ္ေပါင္ မေၾကာ္ေတာ့ပါဘူး။ အလြယ္တကူ ၾကက္သြန္နီခ်ဥ္ေလးနဲ႔ပဲ စားလိုက္တယ္။<br /><br /><a href="http://3.bp.blogspot.com/_LKveBigMDWQ/S7GtZNW_95I/AAAAAAAAA1U/XwUCyfrtJvY/s1600/Onion.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5454331272316843922" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; CURSOR: hand; HEIGHT: 240px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_LKveBigMDWQ/S7GtZNW_95I/AAAAAAAAA1U/XwUCyfrtJvY/s320/Onion.JPG" border="0" /></a>ၾကက္သြန္နီကို ပါးပါးလွီး … ဆား၊ ငရုပ္စိမ္းနဲ႔နယ္ ... သံပုရာသီးေလး ညွစ္ထဲ့ ေရာနယ္၊ ၁၅ မိနစ္ေလာက္ ထားလိုက္ရင္ ခ်ဥ္စပ္ ၾကက္သြန္ခ်ဥ္ ရပါၿပီ။<br /><br />ထမင္းျဖဴရယ္၊ ၀က္နံရိုး ဟင္းရည္ေသာက္၊ အဖတ္စား၊ အအီေျပ ၾကက္သြန္ခ်ဥ္ေလးနဲ႔ ... ေန႔လည္စာ စားေကာင္းရပါေစ့မယ္။<br /><br />အသီးအရြက္ ေရာသမေမႊ ခ်က္နည္းကို C Box မွာ ေတာင္းဆိုသြားတဲ့ ကိုရင္ လူငေတ အတြက္ေရာ၊ ဘေလာ့လည္ရလို႔ ဟင္းခ်က္ဘို႔ အခ်ိန္ ရွားပါးတဲ့ ဘေလာ့ဂါ ေမာင္ႏွမမ်ား အတြက္ပါ မိသားစု မူပိုင္ မဟာ ဟင္းခ်က္နည္းႀကီးကို ရွယ္လိုက္ပါတယ္။<br /><br />ေပ်ာ္ရႊင္စြာ ဘေလာ့ဂင္း ႏိႈင္ၾကပါေစ။<br /><br /><br /><br />မခ်ိဳ (ပန္းခရမ္းျပာ)<br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2025717139190702787-4307614047001756646?l=pan-khayan-pyar.blogspot.com' alt='' /></div>ပန္းခရမ္းျပာhttp://www.blogger.com/profile/11606085010237265074noreply@blogger.com11tag:blogger.com,1999:blog-2025717139190702787.post-12168483423372846112010-03-25T09:45:00.003+08:002010-03-25T11:09:54.352+08:00မခ်စ္ၾကည္ေအးရဲ့ <a href="http://chitkyiaye.blogspot.com/2010/03/blog-post_5582.html">“လူ-အမဲလိုက္ျခင္း” </a>ပို႔စ္ကို ဖတ္ၿပီး သတိရမိတာေလး တခု ေပၚလာတယ္။<br /><br />လြန္ခဲ့တဲ့ ဆယ္ႏွစ္ေလာက္က စကၤာပူမွာေပါ့။ အသက္ႀကီးပိုင္း ေယာက်ၤားေတြ ခါးပိုက္ႏိႈက္ ခံရတဲ့ အေၾကာင္း သတင္းစာထဲမွာ မၾကာခဏ ေတြ႔ေနရတယ္။ လူႀကီး တစ္ေယာက္ထဲ ဓါတ္ေလွခါးထဲ ၀င္ေတာ့မယ္ဆိုရင္ လူလတ္ပိုင္း အမ်ိဳးသမီး တစ္ေယာက္လည္း လိုက္၀င္လာသတဲ့။<br /><br />ဓါတ္ေလွခါး စတက္ၿပီ ဆိုတာနဲ႔ အမ်ဳိဲးသမီးက ေနမေကာင္း မူးလဲသလိုလို ျဖစ္ၿပီး အဘိုးႀကီးကို မွီထား၊ အဘိုးႀကီးကလည္း ရုတ္တရက္မို႔ ကူညီေဖးမ ျပန္ဖက္ထားနဲ႔ေပါ့။ ဓါတ္ေလွခါးရပ္ သူ႔လမ္း သူသြားေတာ့မွ အဘိုးႀကီးရဲ့ အိတ္ထဲက ပိုက္ဆံေတြ ပါသြားတာ သိပါေရာလား။<br /><br /><span id="fullpost"><br />ဒီသတင္းေတြ ၾကားရေတာ့ က်မ အေဖကို စိတ္ပူလိုက္ရတာ။ သူကလည္း ခဏ အလည္ လာတာဆိုေတာ့ ေန႔တိုင္း အျပင္ထြက္ေနတာကိုး။ မိန္းမေတြနဲ႔ ႏွစ္ေယာက္ထဲ ဓါတ္ေလွခါး မစီးပါနဲ႔ သတိေပးရတာ အေမာ။<br /><br />အဲလို သတိေပးလို႔မွ မဆံုးေသးဘူး။ ရံုးက မိတ္ေဆြ တစ္ေယာက္ရဲ့ အေဖ ခံလိုက္ရပါေရာ။ သူ႔အေဖနဲ႔ အေမက Wet Market မွာ ကုန္စံုဆိုင္ ဖြင့္ထားတယ္။ ေန႔လည္ပိုင္းဆို သူတို႔ အေဖ တစ္ေယာက္ထဲ ဆိုင္ထိုင္ေလ့ ရွိတယ္။ ၀ယ္သူ မရွိသေလာက္ ရွင္းသြားၿပီကိုး။ အသားငါး ေရာင္းတဲ့ ဆိုင္ေတြ ပိတ္ကုန္ၿပီး ကုန္စံုဆိုင္ တခ်ိုဳ႔ပဲ က်န္ေတာ့တယ္။<br /><br />လူလတ္ပိုင္း အမ်ိဳးသမီး တစ္ေယာက္ ေစ်းလာ၀ယ္တယ္။ ဟိုေရြး ဒီေရြးရင္းနဲ႔ စင္အျမင့္ေပၚက ပစၥည္းေတြ လိုခ်င္တယ္ ဆိုသတဲ့။ အဲဒီ အန္ကယ္ကလည္း ဆိုင္ အ၀င္ေပါက္၀ကို ေက်ာခိုင္းၿပီး စင္အျမင့္ေပၚကို အမီွ မကမ္း ေျခဖ်ားေထာက္ ယူေပးရရွာတာေပါ့။<br /><br />အဲဒီ အခ်ိန္မွာပဲ ျဗဳန္း ..ကနဲ ေစ်း၀ယ္ အမ်ိဳးသမီးက အန္ကယ္ႀကီးကို ေနာက္ေက်ာကေန ဖက္ထားလိုက္ပါေရာ။ အန္ကယ္ႀကီး ခမ်ာလည္း အံ့ၾသ ၀မ္းသာ ... အဲ ... မဟုတ္ေသးပါဘူး .... ၾကက္ေသေသၿပီး မလွဴပ္မရွားႏိႈင္ ျဖစ္သြားရွာပါသတဲ့ေလ ...။ ဘယ္ေလာက္ၾကာလည္းေတာ့ မသိႏိႈင္ပါ။ အန္ကယ္ႀကီး အေျပာအရေတာ့ ခဏေလးပါတဲ့ ... ။<br /><br />ကံေကာင္းခ်င္တာလား ကံဆိုးခ်င္တာလားေတာ့ မသိ။ အန္တီႀကီး ဆိုင္ျပန္ေရာက္ လာတာနဲ႔ တိုးပါေလေရာ။ အေ၀းကေန လွမ္းျမင္ရေတာ့ အသံက်ယ္ႀကီးနဲ႔ ေအာ္တာေပါ့။ ဟဲ့ ... ငါ့ေယာက်ၤားကို ... လႊတ္ ... လႊတ္ ... ခ်က္ခ်င္းလႊတ္ ...လို႔ ေအာ္မယ္ ထင္တာပဲ။ အန္္ကယ္ႀကီးလည္း သတိ၀င္လာၿပီး ရုန္း ... ဟို အမ်ိဳးသမီးလည္း ထြက္အေျပး ... အန္ကယ္ႀကီး ေဘာင္းဘီ အိတ္ထဲက ပိုက္ဆံေတြ ၾကမ္းျပင္ေပၚမွာ ျပန္႔က်ဲ က်န္ခဲ့ပါေလေရာ...။<br /><br />ျပန္ေျပာတဲ့ သူကလည္း အမူအရာေကာင္းဆိုေတာ့ က်မတို႔မွာ ရယ္လိုက္ရတာ တ၀ါး၀ါးနဲ႔။ ျဖစ္ခဲ့တာေတာ့ ၾကာပါၿပီ။ တိုက္ဆိုင္လို႔ သတိရမိသြားတာ။ ရံုးခန္းထဲမွာ ေဘးခ်င္းကပ္ ထိုင္ေနတဲ့ သူငယ္ခ်င္းကို အားနာစြာနဲ႔ ခိုးၾကည့္မိတယ္။ သူ႔အေဖ အေၾကာင္း လူအမ်ားသိေအာင္ ပို႔စ္တင္ေတာ့မွာကိုး ... ။<br /><br /><br /><br />မခ်ိဳ (ပန္းခရမ္းျပာ)<br /><br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2025717139190702787-1216848342337284611?l=pan-khayan-pyar.blogspot.com' alt='' /></div>ပန္းခရမ္းျပာhttp://www.blogger.com/profile/11606085010237265074noreply@blogger.com10tag:blogger.com,1999:blog-2025717139190702787.post-56540308681304453322010-03-19T12:51:00.003+08:002010-03-19T13:00:40.959+08:00ေန႔စဥ္ စားသံုးေနက် မနက္စာ၊ ေန႔လည္စာ၊ ညေနစာကို မည္သည့္ အခါမွ် ပ်က္ကြက္ရိုး ထံုးစံ မရွိခဲ့ပါ။ ဤသို႔ ဆိုလွ်င္ က်မသည္ က်န္းမာေရး လိုက္စားသူ၊ အစာ အာဟာရ မွ်တမႈကို ဦးစားေပးသူဟု ထင္ခ်င္စရာပင္၊ ဆက္ရွင္းပါအံ့။<br /><br />အဆာ မခံႏိႈင္သူ ပီပီ စားရန္ မပ်က္ကြက္ ရံုမွ်မက၊ စားခ်ိန္ကိုလည္း ေနာက္မက်ေစခဲ့ပါ။ ေနာက္က်ေအာင္ တနည္းနည္းျဖင့္ ျပဳမူသူကိုလည္း က်မ အလြန္ စိတ္ဆိုး တတ္ပါသည္။ တစ္ႀကိမ္ အဆာလြန္ သြားၿပီးလွ်င္လည္း ေနာက္ရက္ေတြမွာ အစာအိမ္ နာသလိုလိုျဖင့္ ေနထိုင္၍ မေကာင္းေတာ့။ ေန႔လည္စာႏွင့္ ညေနစာ ၾကားတြင္ မုန္႔တစ္ခုခု စားလိုက္ရမွ ရံုးမွ အိမ္ျပန္ဘို႔ အားရွိသည္ဟု ခံစားရ၏။<br /><span id="fullpost"><br />သို႔ေသာ္လည္း ညစာကို မစားျဖစ္ဘို႔ အေၾကာင္းရွိလာၿပီ။ မည္သူ႔ တိုက္တြန္းခ်က္မွ မပါဘဲ တရားစခန္း၀င္ရန္ စာရင္းေပးလိုက္ျခင္းပင္။ ရွစ္ရက္ စခန္းျဖစ္ေသာ္လည္း သံုးရက္သာ ၀င္မည္ဟု စာရင္းသြင္းလိုက္သည္။ ဒုတိယ အႀကိမ္ တရားစခန္း ၀င္ျခင္းပါ။<br /><br />ပထမ အႀကိမ္တုန္းက ညေနဖက္တြင္ ေရာက္၊ ေနာက္တစ္ေန႔ စခန္းသိမ္း အိမ္ျပန္ေရာက္၍ ညစာ မလြတ္ခဲ့ပါ။ တရား စခန္းတြင္ တစ္ရက္မွ်သာ ေနခဲ့သည္ကို <a href="http://pan-khayan-pyar.blogspot.com/2009/10/blog-post_30.html"> “ေယာဂီဒိုင္ယာရီပို႔စ္တြင္”</a> ေရးခဲ့ဘူးသည္။<br /><br />သြားမည္ ဆိုေတာ့ အထုပ္အပိုး ျပင္ရသည္ေပါ့။ အထူး ဂရုစိုက္ ယူမိသည္က စားစရာမ်ား။ ေခါက္ဆြဲေျခာက္ သံုးဘူး၊ ဘီစကစ္၊ Cereal Bar ၊ သၾကားလံုး၊ မိုင္လို .... သံုးရက္ အတြက္ ညစာ ဖူလံုေလၿပီ။ ရန္ကုန္မွ ဖခင္ႀကီး သိေသာ အခါ အလြန္အမင္း စိတ္ပူရွာေလသည္။ ဗိုက္ဆာလွ်င္ အိေျႏၵ မရ .. စိတ္တို .. ရန္လို တတ္ေသာ သမီး အေၾကာင္း သိေပသည္ကိုး …။<br /><br />ညေနေစာင္းတြင္ တရားစခန္းသို႔ ေရာက္ေၾကာင္း သတင္းပို႔ရသည္။ ပထမဦးဆံုးေန႔ မနက္ေစာေစာထ တရားထိုင္ၿပီးသည္ႏွင့္ ဆရာေတာ္က ရွစ္ပါး သီလ ေပးေလသည္။ က်မ အေၾကာက္ဆံုး ေန႔လြဲညစာ စားျခင္းကို ေရွာင္ၾကဥ္ပါ၏ ကို ေၾကာက္ေၾကာက္ႏွင့္ပင္ ရြတ္ဆိုရ၏။ ႀကံစည္ ေတြးေတာ ေနမိသည္က ... ယေန႔ ညစာ စားဘို႔ အေရး မည္သူ႔ထံမွ ခြင့္ေတာင္းရမည္လဲ။ ေဆးေသာက္ရန္ဟု အေၾကာင္းျပလွ်င္ သင့္ေလွ်ာ္ပါမည္ေလာ။<br /><br />အလွဴရွင္မ်ား၊ ေ၀ယ်ာ၀ိစၥလုပ္သူမ်ား၏ ေစတနာ ေၾကာင့္ ေန႔လည္စာကို အေတာ္မ်ားမ်ား စား၀င္သြား၏။ မြန္းမလြဲ ေသးေသာေၾကာင့္ မိုင္လို တစ္ခြက္ ကိုပါ ျဖစ္ေအာင္ ေသာက္လိုက္ေသးသည္။ ဒါၿပီးလွ်င္ တစ္ေန႔လံုး ဘာမွ် မစားရေတာ့ဟူေသာ အသိက ၀င္လာသည္မွာ ခဏ ခဏ ။ အို ... အားလံုး အိပ္ေနခိ်န္မွာ စားေတာ့ ဘယ္သူသိမွာတုန္း ... စိတ္ရိုင္းေတြ ေပၚလာလိုက္ ... ေပ်ာက္သြားလိုက္ႏွင့္သာ ...။<br /><br />ေန႔လည္ဘက္ တရား ႏွစ္ႀကိမ္ထိုင္၊ စႀကၤန္ ႏွစ္ႀကိမ္ေလွ်ာက္ ၿပီးခ်ိန္မွာေတာ့ ညေန ငါးနာရီ ထိုးေလၿပီ။ ထူးထူးျခားျခား က်မ ဗိုက္မဆာေသးပါ။ အေအးေသာက္ရန္ ေပးထားေသာ္လည္း ေရခဲေၾကာင့္ အစာအိမ္နာတတ္သျဖင့္ မေသာက္ရဲပါ။ ပူပူေႏြးေႏြး တစ္ခုခုကို ေသာက္ခ်င္လာသည္။ အသင့္ ေတြ႔လိုက္ရသည္က ပ်ားရည္ ... ေရေႏြးႏွင့္ ေရာ၍ ခပ္ႀကဲႀကဲ ေဖ်ာ္ ေသာက္လိုက္သည္။ အတန္ အားျပည့္လာ၏။<br /><br />ေနာက္ထပ္ တစ္ႀကိမ္ တရားထိုင္ စႀကၤန္ေလွ်ာက္ တရားမွတ္ ၿပီးသည္ႏွင့္ အျခား အေဆာင္သို႔ တရားနာရန္ သြားရေတာ့မည္။ ၀မ္းဟာလာ သလိုလို။ ေယာဂီမ်ား အတြက္ ထားေသာ သၾကားလံုး ခြက္ထဲမွ သံုးလံုးခန္႔ ဆက္တိုက္ စားပစ္လိုက္၏။ အရသာ ရွိပါဘိေတာင္း။ ေနာက္ထပ္ သံုးလံုး ယူလာသည့္ အထဲမွ နွစ္လံုးကို ေခါင္းအံုး ေဘးတြင္ထား၊ တစ္လံုးကိုယူ၍ အျခား အေဆာင္သို႔ တရားနာရန္ ထြက္လာခဲ့သည္။ ည ၈နာရီ ထိုးေလၿပီ။<br /><br />လမ္းသြားေနစဥ္ သၾကားလံုးစားရန္ ပလပ္စတစ္ကို ခြာလိုက္သည္။ အနည္းငယ္ ကပ္ေန၍ အားစိုက္ ခြာလိုက္သည္ႏွင့္ ဟန္ခ်က္ ပ်က္သြားၿပီး လက္ထဲက စာအုပ္ လြတ္က် သြားသည္ႏွင့္ တၿပိဳင္နက္ သၾကားလံုးသည္လည္း ပလပ္စတစ္ထဲမွ ရုန္းထြက္ကာ လမ္းမေပၚ က်သြားပါပေကာ။ သြားရွာေလၿပီ။<br /><br />သို႔ေသာ္ လမ္းမသည္ လူသြား လူလာနည္းၿပီး မိုးရည္ေၾကာင့္ ေျပာင္ရွင္းေန၏။ သၾကားလံုးသည္ ဖုန္မကပ္ သဲမကပ္ ပကတိ အေကာင္း အတိုင္း၊ ႏွေျမာ တသျခင္း ႀကီးစြာျဖင့္ ေကာက္စားလိုစိတ္မ်ား တားဆီးမရ ေပၚလာ၏။ မည္သူမွလည္း က်မ အနားမွာ မရွိ။<br /><br />တကယ္ေတာ့ က်မသည္ အစားအေသာက္ႏွင့္ ပတ္သက္လွ်င္ သန္႔ရွင္းေရးကို ဇီဇာ ေၾကာင္လြန္းသူ တေယာက္သာ။ အိမ္တြင္ ေဆးေၾကာၿပီးသား ဇြန္း၊ ပန္းကန္မ်ားကို သံုးခါနီးတြင္ ထပ္ေဆးသူ တစ္ေယာက္ ... လမ္းမေပၚမွ သႀကားလံုးကို ေကာက္စားဘို႔ အထိ က်မ ၀မ္းဗိုက္ကို အလို လိုက္မိပါပေကာ။ စိတ္ကို အတန္တန္ ခ်ိဳးႏွိမ္ရင္း ေကာက္မစား ျဖစ္ခဲ့ေသာ္လည္း ထိုသၾကားလံုးသည္ မ်က္ေစ့ အာရံုထဲမွ မထြက္ေတာ့ပါ။<br /><br />တရားပြဲ စ ေလၿပီ။ ေရွးဦးစြာ ရွစ္ပါး သီလ ယူရသည္။ ၀ိကာလ ေဘာဇနာကို ဆိုခ်ိန္တြင္ စိတ္ေလးလံေန၏။ ဆရာေတာ္ႀကီးက မေမ့ မေလွ်ာ့ ေဆာက္တည္ၾက ... အပၸမာ ေဒးန၊ သမၻာ ေဒးထ (စာလံုးေပါင္း မွားႏိႈင္ပါသည္) ဟု ေျပာသည္ႏွင့္ အာမဘေႏၲ ဆိုလိုက္ခ်ိန္တြင္ အေတာ္ တုန္လႈပ္မိသည္။ တရားပြဲ ၿပီးေသာအခါ ဤ သီလကုသိုလ္၊ ဘာ၀နာ ကုသိုလ္တို႔အား အမွ်ေ၀ၾကရသည္။<br /><br />က်မ ေဆာက္တည္ထားေသာ ရွစ္ပါး သီလကို အမွ်ေ၀ ၿပီးေလၿပီ။ သို႔ေသာ္ က်မသည္ သီလကို ခ်ိဳးေဖာက္ရန္ ႀကံစည္ အားထုတ္ေနသူသာ ...။ သီလ ပ်က္သြားပါက က်မ အမွ်ေ၀ၿပီးသား သံုဆယ့္ တစ္ဘံုသားတို႔အား မည္သို႔ ေျပာရမည္နည္း။ က်မ သီလ မရွိေတာ့ပါ သျဖင့္ ခုနက ေ၀ထားေသာ အမွ်ကို ျပန္ရုပ္သိမ္းပါသည္ဟု ဆိုလွ်င္ သင့္ေတာ္မည္လား။ က်မ ဥာဏ္္မမီပါ။<br /><br />ေထြျပား ေ၀၀ါးေသာ စိတ္ျဖင့္ အေဆာင္သို႔ ျပန္လာခဲ့သည္။ ေခါင္းအံုးေဘးမွ သၾကားလံုး ႏွစ္လံုးကို စား၊ ေရေႏြး တစ္ခြက္ ေသာက္ၿပီး အိပ္ယာ၀င္သည္။ တရားမွတ္ရင္း အိပ္ေပ်ာ္သြား၏။ အိပ္ယာႏိုးေတာ့ မနက္ ေလးနာရီခြဲေနပါပေကာ။ က်မ ရွစ္ပါးသီလ မခ်ိဳးေဖါက္ခဲ့ပါလား။ သံုးဆယ့္ တစ္ဘံုသားတို႔အား ေတာင္းပန္ရန္ မလိုေတာ့ပါ။<br /><br />ညစာ ထမင္း တစ္ပြဲကို စစ္ပြဲ တစ္ရာျဖင့္ တင္စားရမည္ ဆိုလွ်င္ က်မသည္ စစ္ပြဲ သံုးရာကို ေအာင္ႏိႈင္ခဲ့ေသာ စစ္သူႀကီး ျဖစ္ေပေတာ့သည္။<br /><br /><br /><br />မခ်ိဳ (ပန္းခရမ္းျပာ)<br /><br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2025717139190702787-5654030868130445332?l=pan-khayan-pyar.blogspot.com' alt='' /></div>ပန္းခရမ္းျပာhttp://www.blogger.com/profile/11606085010237265074noreply@blogger.com10tag:blogger.com,1999:blog-2025717139190702787.post-33092536472656596812010-03-11T14:09:00.003+08:002010-03-11T14:17:00.291+08:00<a href="http://2.bp.blogspot.com/_LKveBigMDWQ/S5iJXJVrZII/AAAAAAAAA00/zERVoUBUq2Q/s1600-h/ReservedSeating.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5447254780041454722" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 240px; CURSOR: hand; HEIGHT: 320px" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_LKveBigMDWQ/S5iJXJVrZII/AAAAAAAAA00/zERVoUBUq2Q/s320/ReservedSeating.jpg" border="0" /></a>ဒီထိုင္ခံု ေနရာနဲ႔ ပတ္သက္တဲ့ ဇာတ္လမ္းေတြကေတာ့ အမ်ိဳးမ်ိဳး ပါပဲ။ သက္ႀကီး ရြယ္အိုေတြ၊ ကိုယ္၀န္ေဆာင္ေတြ ရထားေပၚ တက္လာၿပီဆိုတာနဲ႔ ထိုင္ေနတဲ့ သန္သန္မာမာ လူငယ္ေတြက အိပ္ခ်င္ေယာင္ ေဆာင္ေနၾကသတဲ့။ တခ်ိဳ႔က မျမင္ခ်င္ေယာင္ ေဆာင္ေနတယ္။ မေနႏိႈင္တဲ့သူက ၾကားက ၀င္ေျပာလို႔ စကား အေျခအတင္ မ်ားကုန္ၾကဆိုပဲ။<br /><br /><a href="http://singaporeseen.stomp.com.sg/stomp/sgseen/ugly_commuters/">Stomp Website ထဲက Ugly Commuters </a>မွာ ဓာတ္ပံုေတြနဲ႔ အတူ ဇာတ္လမ္းမ်ိဳးစံု၊ မွတ္ခ်က္ေတြကို တေန႔ တမ်ိဳး မရိုးႏိႈင္ေအာင္ ေတြ႔ရတယ္။<br /><br />အိပ္ေပ်ာ္ေနတဲ့ သူဘက္က ေျပာတာက ... သူဖ်ားေနလို႔ ေဆးေသာက္ၿပီး အိပ္ေနသတဲ့ ... တေယာက္က လာႏိႈးၿပီး ေနရာ ဖယ္ခိုင္းတာတဲ့ေလ။ လူတခ်ိဳ႔ရဲ့ အျမင္က တမ်ိဳး ... ရထားခ တန္းတူ ေပးစီးတဲ့ အတြက္ မည္သူမဆို ဒီထိုင္ခံုမွာ ထိုင္ခြင့္ရွိတယ္။ လူမႈေရး အရ ေနရာ ဖယ္ေပးတာမ်ိဳး ရွိေပမဲ့ ဖယ္ကို ဖယ္ေပးရမယ္ ဆိုတာမ်ိဳးကို လက္မခံပါတဲ့။<br /><span id="fullpost"><br /><br />တခ်ိဳ႔ကလည္း ... အနားမွာ လာရပ္တဲ့ အဖြားႀကီးကို ေနရာ ဖယ္ေပးတယ္။ သူက မထိုင္ခ်င္ဘူးဆိုလို႔ ဆက္ထိုင္ေနတာပါလို႔ မွတ္ခ်က္ေရးထားတယ္။<br /><br />အႀကံေပးထားတာ တခုကေတာ့ ဒီလို ... အဲဒီခံုနားမွာ ခလုတ္ တစ္ခုထား။ ခလုပ္ႏိွပ္တာနဲ႔ ဘဲလ္ျမည္၊ မီးနီလင္း ... ခလုပ္သာ ဆက္တိုက္ ႏိွပ္ေနရင္ အဲဒီလူ ထေပးမွာပဲတဲ့ ... အဲဒီကေန ပြားလာလိုက္တာ ... ခလုပ္ႏိွပ္လိုက္တာနဲ႔ ထိုင္ခံုကို လွ်ပ္စစ္ အေပ်ာ့စား လႊတ္လိုက္ပါတို႔ ... MRT ၀န္ထမ္းက ရထားတြဲေတြထဲ လိုက္ၾကည့္ၿပီး ေျပာပါတို႔ ျဖစ္လာတာပါပဲ။<br /><br /><a href="http://4.bp.blogspot.com/_LKveBigMDWQ/S5iJ_rBracI/AAAAAAAAA08/Aj2k1Q0rBlQ/s1600-h/Sign.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5447255476279142850" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 140px; CURSOR: hand; HEIGHT: 200px" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_LKveBigMDWQ/S5iJ_rBracI/AAAAAAAAA08/Aj2k1Q0rBlQ/s200/Sign.jpg" border="0" /></a>မွတ္ခ်က္ေတြ အားလံုးလိုလိုမွာ သေဘာထား တူညီတာ တခုကို သတိထားမိတယ္။ Reserved seat မွာ ထိုင္ခ်င္တဲ့ သူက ကိုယ္တိုင္ေျပာပါ။ ထိုင္ေနသူကို ခ်ိုခ်ိဳသာသာ ေျပာၿပီး ေနရာ ဖယ္ခိုင္းပါလို႔ အႀကံျပဳထားၾကတာပါပဲ။<br /><br />တကယ္တမ္းက်ေတာ့ အဲလို ေနရာဖယ္ခိုင္းတာ မေတြ႔မိပါဘူး။ အဲဒီခံုနားမွာ ရပ္ေနေလ ... ေဘးကလူေတြက ထိုင္ေနတဲ့သူကို ၀ိုင္းမ်က္ေစာင္းထိုးၾက ... ဓာတ္ပံုခိုးရိုက္ၾက ... သတင္းစာထဲမွာ Stomp မွာ ေရးေနၾကတာပါပဲ။<br /><br />သိပ္မၾကာေသးခင္ အခ်ိန္ကေပါ့ ... MRT စီးၿပီး ၿမိဳ႔ထဲ သြားတယ္။ ရထားေပၚမွာ ခံုလြတ္ေတြ ရွိေပမဲ့ Reserved seat ကို ေရွာင္ၿပီးထိုင္တာ က်မရဲ့ ထံုးစံပါ။ ဇိမ္နဲ႔ မအိပ္ရပဲ တလမ္းလံုး ဘယ္သူ႔မ်ား ေနရာဖယ္ေပးရမလဲလို႔ ေစာင့္မၾကည့္ေနခ်င္လို႔ေလ။<br /><br />တျဖည္းျဖည္းနဲ႔ လူၾကပ္လာတယ္။ မတ္တပ္ရပ္ စီးတဲ့သူေတြ အေတာ္မ်ားလာၿပီ။ ဘူတာ တစ္ခုမွာ ကိုယ္၀န္ေဆာင္ အမ်ိဳးသမီး တစ္ေယာက္ တက္လာတယ္။ လက္တြန္းလွည္းထဲမွာလည္း ၂ႏွစ္ အရြယ္ေလာက္ ရွိမဲ့ ကေလးတေယာက္။ တြန္းလွည္းမွာလည္း အထုပ္ေတြ ခ်ိတ္လို႔။ သူ႔မွာ အေဖၚမပါဘူး။ ထိုင္စရာမွ ရပါ့မလားလို႔ စိုးရိမ္စိတ္နဲ႔ ၾကည့္ေနမိတယ္။<br /><br />အဲဒီ အမ်ိဳးသမီးက သူ၀င္လာတဲ့ MRT တံခါးနဲ႔ အနီးဆံုး Reserved Seat ကို တန္းသြားပါေလေရာ။ ထိုင္ၿပီး သီခ်င္း နားေထာင္ေနတဲ့ ေကာင္ေလးကို ေနရာ ဖယ္ခိုင္းတယ္။ ဟိုက မဖယ္ေပးေသးဘူး။<br /><br />Reserved Seat ေရးထားတာကို ညႊန္ျပၿပီး ထပ္ဖယ္ခိုင္းတယ္။ အဲဒီေတာ့မွ ကိုယ္ေတာ္ေခ်ာက ဖယ္ေပးေတာ့တယ္။ က်မ အပါအ၀င္ အကဲခတ္ေနတဲ့ လူေတြလည္း အဲဒီေတာ့မွ ေတာ္ပါေသးရဲ့လို႔ေပါ့။<br /><br />ဒီမိန္းမက ေျပာရဲလိုက္တာ။ စကၤာပူ တရုတ္ကိုး ... ဒီလိုလည္း မဟုတ္ေသးဘူး ...တျခား စကၤာပူ တရုတ္ေတြလည္း မေျပာရဲပါဘူး။ ဒီအတိုင္း မတ္တပ္ရပ္ စီးသြားၾကတာပဲ ... က်မစိတ္ထဲ အေတြးေတြပြားတုန္း .. ဗမာ စကားေျပာသံ ၾကားလိုက္ရတယ္။ ဖုန္းေျပာေနတာ ...<br /><br />“ေအး ... ဟုတ္တယ္ ... ရထားေပၚ ေရာက္ေနၿပီ ... ဒီမွာ ကိုယ္၀န္နဲ႔ ကေလးနဲ႔ …. ေနရာ ဖယ္မေပးလို႔ အဲဒီ ေကာင္ေလးကို ေျပာရေသးတယ္။”<br /><br />ကမန္း ကတမ္း မ်က္ေစ့ဖြင့္ၾကည့္လိုက္ေတာ့ ႏွစ္ခံုေက်ာ္ Reserved seat က မမ .... စိတ္ထဲမွ ႀကိတ္ ဂုဏ္ယူမိလိုက္တယ္ ။ မွတ္ထား ... အဲဒါ ... ဒို႔ ဗမာ ...<br /><br /><br /><br />မခ်ိဳ (ပန္းခရမ္းျပာ)<br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2025717139190702787-3309253647265659681?l=pan-khayan-pyar.blogspot.com' alt='' /></div>ပန္းခရမ္းျပာhttp://www.blogger.com/profile/11606085010237265074noreply@blogger.com18tag:blogger.com,1999:blog-2025717139190702787.post-48378125838791838492010-03-08T08:58:00.002+08:002010-03-08T09:02:18.803+08:00က်မတို႔ ငယ္စဥ္က အိမ္မွာ ျမ၀တီနဲ႔ ေငြတာရီ မဂၢဇင္းေတြကို လတိုင္း ၀ယ္ေလ့ရွိတယ္။ အဲဒီအထဲက အၿငိမ့္ခန္းေလး တခုကို အေၾကာင္းတိုက္ဆိုင္လို႔ အမွတ္ရမိတယ္။ ႏွစ္ေတြၾကာၿပီမို႔ စကားလံုးေတြ အတိအက် မမွတ္မိေပမဲ့ ဒီသေဘာပါပဲ။<br /><br />လူရႊင္ေတာ္ ႏွစ္ေယာက္ စကားႏိုင္ လုၾကတာက ဒီလို ... မင္းသမီးကို ရေအာင္ ဘယ္သူက ခ်စ္ေရး ဆိုႏိႈင္မလဲလို႔ေပါ့။ တေယာက္က ေျပာတယ္။ ခ်စ္အေျဖကို ခုခ်က္ခ်င္း ေပးေစရမယ္။ မင္းသမီးက သူ႔ကို လက္ထပ္ပါမယ္လို႔ေတာင္ ဂတိ ေပးခိုင္းဦးမယ္ ဆိုသတဲ့။<br /><br />“ညီမေလးေရ .... အကို မေန႔က တိရိစၧာန္ရံု ေရာက္သြားတယ္။”<br /><br />“ဟုတ္လား အကိုရယ္ ... ညီမျဖင့္ တခါမွေတာင္ မေရာက္ဘူးေသးဘူး။”<br /><span id="fullpost"><br />“အေမြးဖြားနဲ႔ ရွဥ့္ေလးေတြကို ေတြ႔တယ္ကြာ ... သစ္ပင္ေပၚမွာ ဟိုခုန္၊ ဒီခုန္နဲ႔ ခ်စ္စရာေလးေတြေပါ့။ ေမ်ာက္ကေလးေတြကေတာ့ ရုပ္ကလည္း ဆိုး ... အေဆာ့ကလည္း သန္ နဲ႔ ... မ်က္ေစ့ကို ေနာက္ေရာ...”<br /><br />“ညီမေလးက ရွဥ့္ကို ခ်စ္သလား ... ေမ်ာက္ကို ခ်စ္သလား ...”<br /><br />“ရွဥ့္ကို ခ်စ္တာေပါ့ အကိုရယ္ ...”<br /><br />(ေဟး ..ေဟး ... ေကာင္မေလးက ငါ့ကို ခ်စ္တယ္တဲ့)<br /><br />“ဒါဆို ရွဥ့္ကိုယူမလား ေမ်ာက္ကို ယူမလား။”<br /><br />“ရွဥ့္ကို ယူမွာေပါ့ အကိုရဲ့။”<br /><br />(ဟား ... ငါ့ကို ယူမယ္တဲ့ကြ)<br /><br />**********<br /><br />ဟဲလို ... ဟုတ္ကဲ့ ေျပာပါ။<br /><br />“အစ္မေရ ... Shwe room မွာ အိမ္ခန္း ေၾကာ္ျငာထားတာ ေတြ႔လို႔ပါရွင့္”<br /><br />“မိန္းကေလး တစ္ေယာက္ အတြက္ ေနရာ ရွိတယ္ ညီမေရ”<br /><br />“အခန္း လာၾကည့္လို႔ ရမလားရွင့္”<br /><br />“ရတယ္ ညီမ ... ဘယ္အခ်ိန္ လာမလဲ”<br /><br />“မမတို႔ အဆင္ေျပတဲ့ အခ်ိန္ ေျပာပါရွင့္ ... သမီး ေရာက္ေအာင္ လာခဲ့ပါ့မယ္ရွင့္”<br /><br />အိမ္ခန္းျပရင္း အရင္ရွိေနတဲ့ မိန္းကေလးနဲ႔ မိတ္ဆက္ေပးလိုက္တယ္။<br /><br />“ဒါညီမ အခန္းေဖာ္ပဲ ... ညီမ အခုတက္ေနတဲ့ (....) ေက်ာင္းကပဲေလ။ Senior ေပါ့။ သူ႔ကို စာေမးလို႔ေတာင္ ရေသးတယ္။”<br /><br />“ဟုတ္ကဲ့ ေမးပါ့မယ္ရွင့္ ... ေက်းဇူး တင္ပါတယ္ရွင့္”<br /><br />**********<br /><br />ညေန လမ္းေလွ်ာက္ေတာ့မွ ရင္ဖြင့္မိတယ္။<br /><br />“<a href="http://pan-khayan-pyar.blogspot.com/2009/11/blog-post_21.html">ဆရာညိဳေရ </a>... ငါေတာ့ ဒီေန႔ တေန႔လံုး တရွင့္..ရွင့္ ..နဲ႔ ၾကားေနရတာ နားေတာင္ ယားလာသလိုပဲ ... အိမ္ေပါက္၀ ေရာက္ေတာ့လဲ ျပန္ပါဦးမယ္ရွင့္ … ေက်းဇူး တင္ပါတယ္ရွင့္ ...တဲ့”<br /><br />“ေအာ္ ... မမ နွယ့္ ... ရွဥ့္ျဖစ္ရတာ ေတာ္ေသးတာေပါ့ ... ျပန္ပါဦးမယ္ ေမ်ာက္ ဆိုရင္ ဘယ္လိုလုပ္မလဲ ...”<br /><br />ဟုတ္သားပဲ ... ေမ်ာက္ေတာ့ မျဖစ္ခ်င္ဘူး။<br />ဒါေၾကာင့္ က်မ ရွင့္ကို သိပ္ခ်စ္တယ္ ... အဲ ... ရွဥ့္ကို ခ်စ္ပါတယ္ ....<br /><br /><br /><br />မခ်ိဳ (ပန္းခရမ္းျပာ)<br />05.03.2010 အမွတ္တရ<br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2025717139190702787-4837812583879183849?l=pan-khayan-pyar.blogspot.com' alt='' /></div>ပန္းခရမ္းျပာhttp://www.blogger.com/profile/11606085010237265074noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-2025717139190702787.post-38632706634206593832010-03-02T10:41:00.010+08:002010-03-02T10:54:36.981+08:00ဒီကြၽန္းပိစိေလးမွာ လည္ပတ္စရာ ေနရာ၊ အပန္းေျဖစရာ ေနရာ အသစ္ တခု ထပ္ေတြ႔ျပန္ၿပီ။ ဟိုတေလာက သတင္းစာထဲက ေဆာင္းပါးတပုဒ္ ဖတ္လိုက္ရတယ္။ ဒီႏိုင္ငံရဲ့ အဆင့္အတန္းျမင့္ သပ္ရပ္ လွပတဲ့ အိမ္ယာေတြ အေၾကာင္း ေရးထားတာပါ။<br /><br />ဒီလို အိမ္မ်ိဳးမွာ ေနႏႈိင္ဘို႔ကေတာ့ ကမာၻ ...ကမာၻ အေ၀း ..လို႔သာ ေဟမာေန၀င္းလို သီခ်င္းဆိုရလိမ့္မယ္။ ဒါေပမဲ့ သူမ်ားေတြ တိုက္ခန္း ေကာင္းေကာင္းနဲ႔ ဘယ္လို ေနၾကတယ္ ဆိုတာ သိပ္သိခ်င္သေပါ့။<br /><br />အဲဒီ အိမ္ယာေတြထဲမွာမွ <a href="http://www.pinnacleduxton.com.sg/">Pinnacle@Duxton </a> အေၾကာင္း ဖတ္မိတာပါပဲ။ အထပ္ေပါင္း ၅၀ျမင့္တဲ့ HDB block ေတြပါတဲ့။ 2005 က စတင္ ေဆာက္တာ 13 Dec 2009 မွာမွ ၿပီးသြားတယ္ ။ Block ခုႏွစ္ခုရဲ့ တိုက္ေခါင္မိုးေတြကို ဆက္ထားတဲ့ Skybridge ရွိတယ္။ အမ်ားျပည္သူမ်ား တက္ၾကည့္ဘို႔ အတြက္ ဖြင့္ေပးထားတယ္ဆိုပဲ။ ၀င္ေၾကး $5 ကို EZ-link card ျဖင့္သာ ေပးရမယ္တဲ့။<br /><span id="fullpost"><br /><br />Website ကိုရွာ Download လုပ္ … ပရင့္ထုတ္ … လိုက္ပို႔မဲ့သူကို ေပးထားၿပီး သြားခ်င္ေအာင္ မဲဆြယ္ ရေတာ့တာေပါ့။ ေရြးေကာက္ပြဲ နီးလာၿပီကိုး။ အဲ .. ေရာကုန္ၿပီ။ စည္းရံုးတာ ေအာင္ျမင္သြားလို႔ တခုေသာ ညေနခင္းမွာ သြားခ်င္လြန္းတဲ့ Pinnacle@Duxton ကို ေရာက္ခဲ့တယ္။<br /><br />၀င္၀င္ျခင္း ေတြ႔ရတဲ့ Block 1A ရဲ့ ေအာက္ထပ္မွာ Car parking ရွိတယ္။ ေျမပံုအညႊန္း အရ Outram Park MRT နဲ႔ မနီး မေ၀းမွာ ရွိတဲ့ အတြက္ လမ္းေလွ်ာက္လာလို႔ ရတယ္လို႔လဲ ဆိုပါတယ္။ အေဆာက္အဦးရဲ့ အ၀င္အ၀မွာ လံုၿခံဳေရး ၀န္ထမ္း အေတာ္မ်ားမ်ား ရွိေတာ့ လမ္းညႊန္ အတြက္ မခက္ခဲပါဘူး။<br /><br />Block 1G အထဲ၀င္ ေျမညီထပ္ တေလွ်ာက္ သြားလိုက္တာနဲ႔ လမ္းဆံုးမွာ လက္မွတ္ျဖတ္စက္ကို ေတြ႔ရတယ္။ ၀န္ထမ္း တေယာက္လည္း အနားမွာ ေစာင့္ေနတယ္။ သူ႔ကို EZ-link card ေပးလိုက္တာနဲ႔ စက္မွာ scan လုပ၊္ လက္မွတ္ ထြက္လာတာပါပဲ။ အနားမွာ ရွိတဲ့ ဓါတ္ေလွခါး စီးၿပီး အျမင့္ဆံုး အထပ္ ၅၀ကို တက္လာခဲ့တယ္။<br /><br /><a href="http://2.bp.blogspot.com/_LKveBigMDWQ/S4x7zWGuwqI/AAAAAAAAAz0/-nWI2F13kjw/s1600-h/P2280319.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 300px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_LKveBigMDWQ/S4x7zWGuwqI/AAAAAAAAAz0/-nWI2F13kjw/s400/P2280319.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5443862171621442210" /></a>Skybridge သို႔ ေရာက္ပါၿပီ။ အတား အဆီးမဲ့ ျမင္ကြင္း က်ယ္ႀကီး ... ေလတဟူးဟူး တိုက္လို႔။ အေဆာက္အဦးေတြက ေျခဖ်ားေအာက္မွာ၊ အေျပာက်ယ္တဲ့ ပင္လယ္ျပင္က အဆံုးမရွိ။ တိမ္ေတြနဲ႔ နီးနီးေလးလို႔ ခံစားရတယ္။ ေကြ႔ေကြ႕ေကာက္ေကာက္ လမ္းေလး အတိုင္း ဆက္ေလွ်ာက္ လိုက္ဦးမယ္။<br /><br /><a href="http://1.bp.blogspot.com/_LKveBigMDWQ/S4x8GR1VDRI/AAAAAAAAAz8/B8y0s_GsfRk/s1600-h/P2280349.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 300px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_LKveBigMDWQ/S4x8GR1VDRI/AAAAAAAAAz8/B8y0s_GsfRk/s400/P2280349.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5443862496892226834" /></a>တံတားရဲ့ အက်ယ္ဆံုးေနရာပါ။ ပန္းၿခံေလး လိုလို။ ဒီေနရာမွာလည္း အေတာ္ လူစည္ကားတယ္။ ျမန္မာ စကားသံေတြ ၾကားလို႔ လွည့္ၾကည့္လိုက္ေတာ့ အုပ္စု တစ္စု၊ ေရွ့နည္းနည္း ဆက္ေလွ်ာက္ေတာ့ ေနာက္ အုပ္စု တစ္စု နဲ႔ ေတြ႔ျပန္ေရာ။ <br /><br />တစ္ရက္ကို လူႏွစ္ရာ အထိပဲ Skybridge ေပၚ တက္ခြင့္ျပဳတယ္။ ဒီေန႔ လူဘယ္နွစ္ေယာက္ တက္ၿပီးၿပီလဲဆိုတာ Website မွာ update ခ်က္ခ်င္း လုပ္တာမို႔ မသြားခင္ အရင္ႀကိဳ ၾကည့္ထားရင္ အေကာင္းဆံုးေပါ့။<br /><br /><a href="http://2.bp.blogspot.com/_LKveBigMDWQ/S4x8YJPHIqI/AAAAAAAAA0E/MMdVSmWPzpI/s1600-h/P2280330.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 300px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_LKveBigMDWQ/S4x8YJPHIqI/AAAAAAAAA0E/MMdVSmWPzpI/s400/P2280330.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5443862803822092962" /></a>ၿမိဳ႔ထဲဘက္ကို ျမင္ရတဲ့ ရႈခင္း။ ဓာတ္ပံု ဆရာႀကီးေတြကေတာ့ သံုးေခ်ာင္း ေထာက္ေတြ၊ ေျပာင္းတို ေျပာင္းရွည္ လက္နက္ အစံုနဲ႔ ေနရာတိုင္းမွာေပါ့။ မသက္ေ၀တို႔ ... ရြာသားေလးတို႔လို ႏွစ္က်ပ္ခြဲ ပိုင္ရွင္ ျဖစ္ခဲ့ေသာ္ ေကာင္းေလစြ။<br /><br /><a href="http://4.bp.blogspot.com/_LKveBigMDWQ/S4x8qqnXtXI/AAAAAAAAA0M/VSCV56hcHvo/s1600-h/P2280332.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 249px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_LKveBigMDWQ/S4x8qqnXtXI/AAAAAAAAA0M/VSCV56hcHvo/s400/P2280332.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5443863122019857778" /></a>Skybridge ကို တျခားတဖက္ကေန မီွသေလာက္ လွမ္းရိုက္ထားတာ။ တံတား တေလွ်ာက္ သြားေနတဲ့ သူေတြကို မႈန္မႈန္ေလးပဲ ျမင္ရတယ္။<br /><br /><a href="http://1.bp.blogspot.com/_LKveBigMDWQ/S4x88cTptPI/AAAAAAAAA0U/ixsDunR1MtQ/s1600-h/P2280324.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 299px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_LKveBigMDWQ/S4x88cTptPI/AAAAAAAAA0U/ixsDunR1MtQ/s400/P2280324.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5443863427416700146" /></a>ေဟာဒီ ခံုေပၚမွာ ထိုင္၊ မိုးေကာင္ကင္ႀကီးကို မ်က္နွာခ်င္းဆိုင္၊ တဟူးဟူး တိုက္ေနတဲ့ ေလေအးရဲ့ အရသာ ခံစားရင္း တေရးတေမာ အိပ္လို႔ ရေသးတယ္။<br /><br /><a href="http://4.bp.blogspot.com/_LKveBigMDWQ/S4x9JCvNULI/AAAAAAAAA0c/A2afmxBzjtk/s1600-h/P2280343.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 300px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_LKveBigMDWQ/S4x9JCvNULI/AAAAAAAAA0c/A2afmxBzjtk/s400/P2280343.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5443863643891257522" /></a>အေပၚကေန ဆီးၾကည့္တဲ့ ျမင္ကြင္း ... လွလြန္းလို႔ သံတိုင္းၾကားကေန ရသေလာက္ ရိုက္ထားတာ။ ျမင့္ပါတယ္ ဆိုတဲ့ တုိက္ေတြ သူ႔ေအာက္မွာ ျပားျပား ၀ပ္ေနၿပီ။<br /><br /><a href="http://1.bp.blogspot.com/_LKveBigMDWQ/S4x9VEYWNnI/AAAAAAAAA0k/KpMeQR01ql8/s1600-h/P2280350.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 300px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_LKveBigMDWQ/S4x9VEYWNnI/AAAAAAAAA0k/KpMeQR01ql8/s400/P2280350.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5443863850490672754" /></a>ပင္လယ္ႀကီးကို ျမင္ေနရတယ္။ ကြန္တိန္နာေတြ စီထားတာ မီးျခစ္ဆံ ဗူးေလးေတြ အတိုင္းပဲ။ ရိုက္ခ်က္ ညံ့လို႔ မႈန္သြားေပမဲ့ ဒီပံုကို ျဖစ္ေအာင္တင္ခ်င္တဲ့ အေၾကာင္း ရွိေနတယ္ေလ။<br /><br /><a href="http://2.bp.blogspot.com/_LKveBigMDWQ/S4x9f79Il7I/AAAAAAAAA0s/Oswfru33NTY/s1600-h/P2280351.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 296px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_LKveBigMDWQ/S4x9f79Il7I/AAAAAAAAA0s/Oswfru33NTY/s400/P2280351.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5443864037207611314" /></a>၀င္လုဆဲဆဲ ေနလံုးကို ခပ္ေရးေရး ျမင္ေနရတယ္။ ပံုထဲမွာ ဘာေၾကာင့္ မေပၚတာပါလိမ့္။ Skybridge သို႔တက္ရန္ ၀င္ေၾကး $5 ႏွင့္အတူ ကင္မရာ ေကာင္းေကာင္းလည္း လိုေၾကာင္း သိသြားပါၿပီ။ <br /><br /><br /><br />မခ်ိဳ (ပန္းခရမ္းျပာ)<br /><br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2025717139190702787-3863270663420659383?l=pan-khayan-pyar.blogspot.com' alt='' /></div>ပန္းခရမ္းျပာhttp://www.blogger.com/profile/11606085010237265074noreply@blogger.com10tag:blogger.com,1999:blog-2025717139190702787.post-80992546866177196482010-02-22T12:44:00.003+08:002010-03-06T14:59:18.814+08:00မေန႔က တိုပါးရိုး ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းကို ေရာက္သြားတယ္။ မိတ္ေဆြ ဇနီးေမာင္ႏွံရဲ့ ငါးႏွစ္ေျမာက္ မဂၤလာ ႏွစ္ပတ္လည္ အလွဴပါ။ ဒန္ေပါက္ေကြၽးမယ္လို႔ ႀကိဳတင္ သတင္း ရထားတယ္။ <br /><br />မနက္ ေနျမင့္မွ အိပ္ယာထ၊ ပဲျပဳတ္ ထမင္းေၾကာ္၊ မိုင္လို တစ္ခြက္နဲ႔ ဗိုက္ျဖည့္ထားလိုက္တယ္။ ေန႔လည္စာ စားခ်ိန္ ေနာက္က်မယ္ဆိုတာ တြက္ထားၿပီးသားေလ။<br /><br />ခါတိုင္းသြားသလိုပဲ တိုပါးရိုးက ဘတ္စကား စီးသြားတယ္။ မွတ္တိုင္ေရာက္၊ ဆင္းၿပီးမွ ကားဂိတ္မွာတင္ လမ္းေျပာက္ေနတယ္။ အရင္က အုတ္လမ္းေလးတေလွ်ာက္ ေညာင္ပင္ႀကီးေဘး ျဖတ္သြားလိုက္တာနဲ႔ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္း ေရာက္ၿပီ။ <br /><span id="fullpost"><br /><br />အခုေတာ့ ကြန္ဒို ေဆာက္ေနလို႔ အကုန္လံုး ပိတ္ကာ ထားပါေရာလား။ ေကြ႔ပတ္၊ အေတာ္ လမ္းေလွ်ာက္ၿပီးခါမွ ေက်ာင္းကို ေရာက္ေတာ့တယ္။<br /><br />အလွဴရွင္ ဇနီးေမာင္ႏံွကလည္း ေစတနာ ေကာင္း၊ ဒန္ေပါက္ကလည္း ေကာင္း ဆိုေတာ့၊ စားလိုက္ၾက၊ စကားေျပာ လိုက္ၾကနဲ႔ေပါ့။ သူငယ္ခ်င္းေတြ အေတာ္မ်ားမ်ား ျပန္ဆံုၾကတဲ့ ပြဲ ဆိုပါေတာ့။<br /><br />အဆက္အသြယ္ ျပတ္ေနတဲ့ သူငယ္ခ်င္းေဟာင္း ေတြနဲ႔ ေျပာစရာ ေမးစရာ ေတြမွ အမ်ားႀကီး။ သူတို႔ရဲ့ အလုပ္ အကိုင္၊ မိသားစု အစရွိတဲ့ အေၾကာင္းစံုေပါ့။ မေတြ႔ရတာ ၾကာၿပီေလ။<br /><br />ဒါေပမဲ့ သူတို႔က ကိုယ့္အေၾကာင္း Update သိေနၾကတယ္။ သိဆို ပန္းခရမ္းျပာ ဘေလာ့ကို အၿမဲ လာဖတ္ေနၾကသူေတြကိုး။ မခ်ိဳ ဘာေတြလုပ္တယ္၊ ဘယ္သြားတယ္၊ တရားစခန္း ၀င္တယ္၊ Gathering ေတြ သြားတယ္။ လက္ထဲက အိ္တ္ကိုေတာင္ ဘယ္သူ ေပးထားတဲ့ အိတ္ဆိုတာ တန္းေျပာႏိႈင္ၾကတယ္။ ၿပီးခဲ့တဲ့ ပို႔စ္တုန္းက ဓာတ္ပံု တင္လိုက္တာကိုး။<br /><br />ႀကိဳးစားေရးထားတဲ့ စာေတြကို ဖတ္ၾကတယ္ဆိုေတာ့ အရမ္း ၀မ္းသာ ပီတိျဖစ္တာေပါ့။ ကိုယ့္အေၾကာင္း လူသိေအာင္ ဖြင့္ခ်ထားသလိုလို ျဖစ္ေနတာကိုေတာ့ သိတ္မႀကိဳက္ခ်င္ဘူး။ ဘေလာ့ အသက္ဆက္ဘို႔အတြက္ ကိုယ့္ရဲ့ Privacy အနည္းအမ်ားေတာ့ ပြန္းပဲ့သြားဦးမွာပါ။<br /><br />ဒါေပမဲ့ မခ်ိဳ ဘေလာ့ကို အၿမဲလာဖတ္တယ္၊ ႀကိဳက္တယ္လို႔ ေျပာလိုက္ရင္ပဲ Privacy အတြက္ စိုးရြံ႔တာေတြ ေမ့ထား လိုက္မိတာပါပဲေလ။ ဒီအထဲမွာမွ သူတို႔ ဖတ္ထားတဲ့ ပို႔စ္ အေဟာင္းေတြ အေၾကာင္း ျပန္ေျပာၾကတဲ့အခါ အရမ္း ၀မ္းသာ ပီတိ ျဖစ္လိုက္ရတာ။<br /><br />ဒီေတာ့ စာေရးဆရာႀကီးမ်ားရဲ့ ေလသံဖမ္းၿပီး ဘယ္လို အေၾကာင္းအရာမ်ိဳး ပိုေရးေစခ်င္လဲလို႔ ေမးလိုက္မိတယ္။ ဟင္းခ်က္နည္းေတြ ပိုေရးပါတဲ့။ ျမတ္စြာဘုရား ... ဘေလာ ့တခုလးံုမွာမွ ဟင္းခ်က္နည္းေလး နဲနဲ ရွိတာ။ ကိုယ့္ရဲ့ အခ်က္ အျပဳတ္ စြမ္းရည္ကလည္း Super ... ႏွယ္ႏွယ္ရရ မဟုတ္ လူပ်င္း ဟင္းခ်က္နည္းလို႔ေတာင္ နာမည္ ေပးဘူးေသးတယ္။<br /><br />ဟင္းခ်က္ ေကာင္းတာနဲ႔ ပတ္သက္လို႔ အိမ္မွာ အၿမဲ ရယ္စရာ ေျပာေနတာ ရွိတယ္။ ေဆြမ်ိဳးထဲက အေဒၚႀကီးေတြေပါ့။ သူတို႔ အိမ္မွာ ဟင္းခ်က္ၿပီဆို စိတ္ရွည္ လက္ရွည္နဲ႔ အက်အန ခ်က္ၾကတာ။ ဒီအတြက္လည္း အၿမဲ ဂုဏ္ယူ ၀င့္ၾကြားေလ့ရွိၾကတယ္။<br /><br />“က်ဳပ္တို႔ အိမ္က သီးစံု ခ်ဥ္ရည္ဟင္း စားၿပီးရင္ ဘယ္အိမ္က ခ်ဥ္ရည္ဟင္းမွ စားလို႔ မရေတာ့ဘူး။”<br /><br />“က်ဳပ္တို႔ အိမ္က အမဲသားႏွပ္ စားၿပီးရင္ ဘယ္အိမ္က အမဲသားႏွပ္မွ စားလို႔ မရေတာ့ဘူး။”<br /><br />“က်ဳပ္တို႔ အိမ္က (----) ဟင္း စားၿပီးရင္ ဘယ္အိမ္က (----) ဟင္းမွ စားလို႔ မရေတာ့ဘူး။”<br /><br />ဟင္း အမ်ိဳးေပါင္း မ်ားစြာကို (----) ကြက္လပ္ထဲ ျဖည့္စြက္ ၍ဖတ္ၾကပါကုန္ ...။<br /><br />အခုလည္း ဂုဏ္ယူ ၀င့္ၾကြားစြာ ေျပာလိုက္ ပါရေစ။<br />မခ်ိဳ ခ်က္တဲ့ဟင္း စားၿပီးရင္ ဘယ္အိမ္က ဟင္းမဆို စားလို႔ ရသြားပါၿပီ .....<br /><br />စာဖတ္သူမ်ား အားလံုး ေပ်ာ္ရႊင္ၾကပါေစ။<br /><br /><br /><br /><br />မခ်ိဳ (ပန္းခရမ္းျပာ)<br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2025717139190702787-8099254686617719648?l=pan-khayan-pyar.blogspot.com' alt='' /></div>ပန္းခရမ္းျပာhttp://www.blogger.com/profile/11606085010237265074noreply@blogger.com10tag:blogger.com,1999:blog-2025717139190702787.post-71531410456751127272010-02-18T22:33:00.004+08:002010-02-18T22:38:58.273+08:00မေန႔က စၿပီး ရံုး ျပန္တက္ေနရၿပီ။ ခါတိုင္း အလုပ္ခ်ိန္က မနက္ ၈နာရီခြဲ၊ အဲဒီေန႔ကိုေတာ့ ၉နာရီခြဲမွ လာပါလို႔ ႀကိဳေျပာထားၿပီးသား။ ၉နာရီခြဲ တိတိမွာ သူေဌးကိုယ္တိုင္ ရံုးခန္း တံခါးမႀကီးကို ဖြင့္တယ္။ အထဲေရာက္တာနဲ႔ ေရႊဒဂၤါးျပားေတြ က်ဲေတာ့တာပဲ ။ အစစ္မွတ္လို႔ ေျပးေကာက္ၾကည့္တာ။ ေခ်ာကလက္ကို ေရႊစကၠဴ ပတ္ထားတာေတြကိုး။ <br /><br />၀န္ထမ္း တစ္ေယာက္ခ်င္းစီကို သူေဌးက အံေပါင္း အိတ္နီေလးေတြ ေပးတယ္။ ဟန္ေဆာင္တာေတြ ေဘးဖယ္ထား။ ခ်က္ခ်င္း ပိုက္ဆံ ထုတ္ေရၾကည့္ၾကတဲ့ သူေတြခ်ည္းပဲ။<br /><br />လူတိုင္း အ၀တ္အစား သစ္ေတြနဲ႔ ေတာက္ေျပာင္ေနၾကတယ္။ ကိုယ္တိုင္လည္း ဒစ္စေကာင့္ခ်ထားတဲ့ ေပါေခ်ာင္ေကာင္း အ၀တ္အစားေတြ ၀ယ္စုထားၿပီးသား။ ရံုးဖြင့္ေပမဲ့ ဘယ္သူမွ အလုပ္မလုပ္ၾကဘူး။ စုၿပီး ဖဲကစားေနၾကတယ္။ သူေဌးမက ဒိုင္ကိုင္တာေလ။ ကိုယ္မကြၽမး္းက်င္တဲ့ အလုပ္ဆိုေတာ့ ေဘးထိုင္၊ ဘုေျပာ၊ ဘေလာ့ဖတ္ေနလိုက္ရတယ္။<br /><span id="fullpost"><br /><br />ေန႔လည္ ထမင္းစားခ်ိန္ေရာက္ေတာ့ ၀န္ထမ္းအားလံုးကို Golf club တခုကို ေခၚသြားတယ္။ အဲဒီက တရုတ္ စားေသာက္ဆိုင္ႀကီး တခုမွာ ေန႔လည္စား ေကြၽးတယ္။ ႏွစ္တိုင္း တရုတ္ႏွစ္ကူး ျပန္ဖြင့္တဲ့ ရက္မွာ ေန႔လည္စာ ေကြၽးေလ့၇ွိတယ္။ Reunion Lunch လို႔ေတာင္ ေခၚရင္ ရမလား မသိ။ သူေဌးမင္းမ်ား ဒီထက္ပို ခ်မ္းသာပါေစ။ အံေပါင္း မ်ားမ်ား ေပးနိႈင္ပါေစ။<br /><br /><a href="http://1.bp.blogspot.com/_LKveBigMDWQ/S31QJMTlOUI/AAAAAAAAAzk/OwmCZEU_yRY/s1600-h/CNY.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 240px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_LKveBigMDWQ/S31QJMTlOUI/AAAAAAAAAzk/OwmCZEU_yRY/s320/CNY.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5439592043785828674" /></a><br />ေန႔လည္စာ စားၿပီးတာနဲ႔ အိမ္ျပန္လို႔ရၿပီ။ Chua Chu Kang MRT ေရွ့က ပံုေလး ရိုက္လာခဲ့တယ္။ CNY နဲ႔ ပတ္သက္လို႔ တခုတည္းေသာ ပံုပါ။ ဘယ္မွ မသြား၊ အိမ္မွာပဲ အိပ္လိုက္ စားလိုက္နဲ႔ ဇိမ္ယူေနမိတာကိုး။<br /><br /><a href="http://1.bp.blogspot.com/_LKveBigMDWQ/S31QWOqhQOI/AAAAAAAAAzs/4JcalElgfPs/s1600-h/Bag.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 240px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_LKveBigMDWQ/S31QWOqhQOI/AAAAAAAAAzs/4JcalElgfPs/s320/Bag.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5439592267757207778" /></a><br />က်ားႏွစ္ရဲ့ ပထမဆံုးေန႔မွာ ပိုက္ဆံ ဝင္တယ္။ အိမ္ငွား အသစ္က ႀကိဳတင္ေငြ စေဘာ္ လာေပးသြားတာပါ။ ခ်စ္ညီမ မညိဳက လက္ကိုင္ အိတ္ေလး တလံုး လက္ေဆာင္ေပးတယ္။ သူေဌးက အံေပါင္း ေပးတယ္။ တႏွစ္ပတ္လံုး ပိုက္ဆံေတြ မ်ားမ်ား ဝင္ေတာ့မယ္ ထင္ပါရဲ့။<br /><br /><br />မခ်ိဳ (ပန္းခရမ္းျပာ)<br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2025717139190702787-7153141045675112727?l=pan-khayan-pyar.blogspot.com' alt='' /></div>ပန္းခရမ္းျပာhttp://www.blogger.com/profile/11606085010237265074noreply@blogger.com11tag:blogger.com,1999:blog-2025717139190702787.post-68781949377635703702010-02-14T15:06:00.007+08:002010-02-14T15:17:14.567+08:00တရုတ္ ႏွစ္သစ္ကူး ေရာက္ၿပီ။ ဒီရက္ကို ေမွ်ာ္လိုက္ရတာ။ ရံုးပိတ္ရက္ရွည္ ရေတာ့မွာကိုး။ ဒီတခါေတာ့ ဝီရိယ ေကာင္းေကာင္းနဲ႔ ရိကၡာေတြ အေစာႀကီးထဲက ႀကိဳဝယ္ထားတယ္။ <br /><br />လူေတြကလည္း NTUC စူပါမားကတ္ တစ္ရက္နဲ႔ တစ္ညေန ပိတ္မွာကိုမ်ား ဝယ္ေနလိုက္ၾကတာ။ စစ္ျဖစ္ခါနီး စားစရာေတြ စုသလိုပဲ။ ပိုက္ဆံရွင္းဘို႔ အၾကာႀကီး တန္းစီ ေစာင့္ေပေတာ့။<br /><br />အသား၊ငါး၊ပုဇြန္ အသီးအရြက္ အကုန္စံုဝယ္ထားၿပီးၿပီ။ အသုပ္စံု၊ ေခါက္ဆြဲေၾကာ္ စားခ်င္ရင္လည္း အဆင္သင့္။ ဆီ၊ဆန္၊ဆား၊ၾကက္သြန္နီ လက္နက္အျပည့္အစံုပဲ။ <br /><br />မေန႔ ညေနပိုင္းကတည္းက ဆိုင္ေတြ ပိတ္ကုန္ၿပီ။ ေဟာ္ကာ စင္တာေတြလည္းပိတ္။ လူေရာ ကားေတြပါ အသြားအလာ အေတာ္ရွင္းသြားတယ္။ အိမ္နားက ရုပ္ရွင္ရံုမွာေတာ့ လူစည္ကားေနတယ္။ ကုလားကားေတြ ျပတဲ့ ရံုကိုး။ <br /><span id="fullpost"><br /><br />ညအိပ္ခါနီးမွ မနက္ျဖန္ အုန္းနို႔ ေခါက္ဆြဲ ခ်က္စားၾကဘို႔ တိုင္ပင္ၾကတယ္။ က်က္မဲ့ အခ်ိန္က ေန႔လည္ပိုင္းေလာက္မွ။ ဘရိတ္ဖတ္ ျပသနာ ေပၚလာၿပီ။ <br /><br />ခါတိုင္း လဘက္ရည္ဆိုင္သြား ပလာတာ၊ အီၾကာေကြး စားေနက်၊ အခု ေပါင္မုန္႔ ဝယ္ဘို႔ ေမ့ေနတယ္။ ဘီစကစ္ေလး နဲနဲ ရွိေသးတယ္။ ဆိုင္ေတြ အကုန္ပိတ္ကုန္ၿပီ။ မနက္ျဖန္လည္း ဖြင့္မွာ မဟုတ္ဘူး။<br /><br /><a href="http://4.bp.blogspot.com/_LKveBigMDWQ/S3ehy6BfcLI/AAAAAAAAAzU/Tne8saKdhds/s1600-h/wine.JPG"><img style="float:left; margin:0 10px 10px 0;cursor:pointer; cursor:hand;width: 61px; height: 200px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_LKveBigMDWQ/S3ehy6BfcLI/AAAAAAAAAzU/Tne8saKdhds/s200/wine.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5437992971014205618" /></a><a href="http://1.bp.blogspot.com/_LKveBigMDWQ/S3ehu0N4LfI/AAAAAAAAAzM/ZVaURYhxUek/s1600-h/Bkfast.JPG"><img style="float:left; margin:0 10px 10px 0;cursor:pointer; cursor:hand;width: 200px; height: 150px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_LKveBigMDWQ/S3ehu0N4LfI/AAAAAAAAAzM/ZVaURYhxUek/s200/Bkfast.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5437992900736069106" /></a>မနက္ အိပ္ယာႏိုးတာနဲ႔ လက္က်န္ ေကာက္ညွင္းဆန္နဲနဲကို ထမင္းေပါင္းအိုးထဲထည့္၊ ဆီ၊ဆႏြင္း၊ၾကက္သြန္ ထည့္ၿပီး ဆီထမင္း ခ်က္လိုက္တယ္။ <br /><br />ႏွမ္းၿဖဳး၊ ရယ္ဒီမိတ္ ငါးေျခာက္ေလးနဲ႔ပါ တြဲစားလိုက္တယ္။ ၾကက္ဥ အကာက်က္ ေရေႏြးစိမ္ရယ္ မိုင္လို တစ္ခြက္ရယ္နဲ႔ မနက္စာ အေတာ္ ဗိုက္ျပည့္သြားတယ္။ <br /><br /><br />ဒီညေနမွာ BYOB party ရွိတယ္။ Bring your own bottle ဆိုေတာ့ ေရဗူးတို႔ ႏြားႏို႔ဗူးတို႔ပဲ ယူသြားလို႔ မျဖစ္ေခ်ဘူး။ ဆိုင္ေတြလည္း အကုန္ပိတ္တဲ့ အခ်ိန္မို႔ အခက္မေတြ႔ေအာင္ ႀကိဳဝယ္ထားၿပီးသား။ <br /><br />Jacob’s Creek … အႀကိဳက္ခ်င္း တူသူမ်ား Cold storage မွာ $21.95 ေစ်းခ် ေနပါတယ္ ဆိုတဲ့ အေၾကာင္း လက္တို႔လိုက္ပါရေစ။ <br /><br /><a href="http://2.bp.blogspot.com/_LKveBigMDWQ/S3eiJcNPMZI/AAAAAAAAAzc/sjR3_4uOf0M/s1600-h/lunch.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 207px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_LKveBigMDWQ/S3eiJcNPMZI/AAAAAAAAAzc/sjR3_4uOf0M/s320/lunch.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5437993358147400082" /></a><br />ေန႔လည္စာကေတာ့ ရွယ္ အုန္းႏို႔ေခါက္ဆြဲ …။ ဘေလာ့မ်ားမွ ျမင္ဆရာမ်ားကို ေက်းဇူးတင္ပါ၏။ မနက္ျဖန္ေတာ့ အသုပ္စံု လုပ္ဘို႔ အစီစဥ္ ဆြဲထားပါတယ္။ <br /><br />အိပ္ယာႏိုးခ်ိန္ အေပၚ မူတည္မွာ ျဖစ္တဲ့ အတြက္ ဧည့္သည္မ်ားကို ဖိတ္စာ မပို႔ရဲေသးပါ။ ဒီည ေနာက္ဆံုးရထားအမွီ အိမ္ျပန္နိႈင္ခဲ့ရင္ေပါ့။<br /><br /><br />Happy CNY !!!!!!!<br /><br /><br /><br />မခ်ိဳ (ပန္းခရမ္းျပာ)<br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2025717139190702787-6878194937763570370?l=pan-khayan-pyar.blogspot.com' alt='' /></div>ပန္းခရမ္းျပာhttp://www.blogger.com/profile/11606085010237265074noreply@blogger.com15tag:blogger.com,1999:blog-2025717139190702787.post-39028471625316747172010-02-04T13:31:00.002+08:002010-02-07T20:50:58.189+08:00ေရႊအိုေရာင္ ပိုးခ်ိတ္လံုခ်ည္ေလး တစ္ထည္ သူမ ပိုင္ဆိုင္ခဲ့ဘူးပါတယ္။ လည္လည္၀ယ္၀ယ္ရွိတဲ့ သူငယ္ခ်င္းကို အေဖၚျပဳလို႔ မဂၤလာေစ်းမွာ ၀ယ္ခဲ့တာပါ။ လိုက္ဖက္မဲ့ ပိုးအကႌ်စေလးပါ တခါတည္း၀ယ္ၿပီး လွည္းတန္းေစ်းက အပ္ခ်ဳပ္ဆိုင္မွာ ၀င္အပ္ခဲ့တယ္။ ပြဲထိုင္ပံု ေကာင္းေကာင္းေလး ခ်ဳပ္ေပးပါလို႔ေတာင္ ဆိုလိုက္ေသး။<br /><br />အၿမဲတမ္း အိမ္ထဲ ကုပ္ေနတဲ့ သူမ... အင္းစိန္၊ မဂၤလာေစ်း၊ လွည္းတန္း ... သြားရတာ ေမာတယ္မထင္၊ လန္းဆန္း တက္ၾကြလို႔ ... ေလာကႀကီးမွာ အရာ အားလံုး လွပေနတဲ့ အခ်ိန္တုန္းကေပါ့ ...။<br /><br />တခါမွ ဆိုင္မွာ ဆံပင္၊ မိတ္ကပ္ မျပင္စဘူးမို႔ သူမပံုကို မွန္ထဲမွာ ၾကည့္မ၀ ျဖစ္ေနရပါလား။ ပိုးခ်ိတ္နဲ႔ လိုက္ဖက္မဲ့ ဒန္႔စင္းေလဒီ သစ္ခြ ၀ါ၀ါေလးေတြ ဆံထံုး ေသးေသးေလးမွာ ေ၀လို႔ ....။အားလံုး ေပ်ာ္ၾကလြန္းလို႔ အၿပံဳးခ်င္း ၿပိဳင္ေနၾကသလားေတာင္ ထင္မိတယ္။ သိပ္မရယ္နဲ႔ သိပ္မၿပံဳးနဲ႔ အိျႏၵနဲ႔ေန လို႔ သတိေပးတာကိုေတာင္ သူမ လွ်စ္လ်ဴရႈမိခဲ့တယ္ေလ။<br /><span id="fullpost"><br />အဲဒီေန႔ ၿပီးေတာ့ ပိုးခ်ိတ္လံုခ်ည္ေလးကို ဗူးေလးထဲထည့္ ပရုပ္လံုးေတြနဲ႔ အတူ သူမရဲ့ ဘီဒို အသစ္ထဲမွာ သိမ္းထားလိုက္တယ္။<br /><br />ခ်ိတ္လံုခ်ည္ေလးရဲ့ ေနာက္ဆက္တြဲမ်ား ျဖစ္ၾကတဲ့ .... အိမ္ေရွ့ လဘက္ရည္ဆိုင္က မနက္တိုင္း ဖြင့္တဲ့ ခင္ေမာင္တိုးရဲ့ ေစာင္းႀကိဳးရိႈက္သံ နဲ႔အတူ ႏိုးထလာတဲ့ မနက္ခင္းေတြ ... ပထမဆံုးရတဲ့ လက္ေဆာင္မို႔ ခဏခဏ ဖြင့္နားေထာင္မိတဲ့ ေဟမာေန၀င္းရဲ့ ခြင့္လႊတ္ေနာ္ သီခ်င္းေခြ ... ဒီလို ခ်ိဳၿမိန္တဲ့ အရာေတြေရာ၊ ခါးသက္သက္ အရာေတြပါ သူမ ဘ၀ထဲ ဆက္တိုက္ ေရာက္လာပါေရာ ...<br /><br />ေရျခားေျမျခားကို ထြက္ခဲ့ရတဲ့ အခါမွာေတာ့ အဲဒီ ခ်ိတ္လံုခ်ည္ေလး ကို ထားခဲ့ရတယ္။ တႀကိမ္တခါသာ ၀တ္ခဲ့ဘူးေပမဲ့ သူ႔တာ၀န္ ေက်ပါတယ္ေလ။ ႏွစ္ေတြ အေတာ္ေတာင္ ၾကာေနၿပီဆိုေတာ့ အရင္ကလို အဆင္အေသြးမ်ား ရွိပါဦးမလား။ ပိုင္ရွင္ကိုေရာ မွတ္မိေသးပါရဲ့လား။<br /><br />မွတ္မိေနတုန္းပဲ ဆိုရင္ ေရႊအိုေရာင္ ပိုးခ်ိတ္လံုခ်ည္ေလးကို သူမ ေမး စမ္းပါရေစ။ နွစ္ရာေပါင္းမ်ားစြာက ေရစက္ေလးတစက္ ဒီကမၻာေျမျပင္ေပၚကေန ခန္းေျခာက္ ေပ်ာက္ကြယ္ သြားမွာလား။ ေပ်ာက္ကြယ္ သင့္သလား။ ေပ်ာက္ကြယ္ေစခ်င္ သလားလို႔ ....ပါ။<br /><br />ဒီခ်ိတ္လံုခ်ည္ေလးရဲ့ ပိုင္ရွင္ သူမကေတာ့ အခုခ်ိန္မွာ ကိုင္ဇာရဲ့ ရံုးေတာ္က ႏွစ္ႀကိမ္ေျမာက္ ဆင္းလာ သီခ်င္းကို တိုးတိုးေလး ဆိုညည္းမိေနပါတယ္။<br /><br /><br />မခ်ိဳ (ပန္းခရမ္းျပာ)<br /><br /><br />********************<br /><br /><span style="color:#ff0000;">ေပါက္၊ မသီတာ၊ မသက္ေ၀၊ မခ်စ္ေအးတို႔ ရဲ့ ကိုယ့္အႀကိဳက္ကို ဖတ္ရတာ ေပ်ာ္စရာ၊ လွလွ ပပ ထမီပံုေလးေတြနဲ႔ ...။ က်မကေတာ့ ရွိစုမဲ့စု ပိုးကိုက္သြားတဲ့ ထမီေလး တစ္ထည္နဲ႔ စာဖတ္သူ စိတ္မ၇ႊင္ေအာင္ ဇတ္လမ္းဆင္လိုက္ပါေၾကာင္း။ မခ်ဳိုသည္ လူ႔ဂြစာ ...အဲ ဂြစာဘေလာ့ဂါ သာ ျဖစ္ပါသည္။ ေသြးတိုးေၾကာက္၍ Tag စာကို အၿမဲေရွာင္ေနေသာ္လည္း လာေကြၽးသူကို ခ်စ္လို႔ ေန႔မကူးခင္ အ၀ စားလိုက္ပါၿပီ။ ေက်နပ္ပါေလ မသက္ေ၀ ...။<br /></span><br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2025717139190702787-3902847162531674717?l=pan-khayan-pyar.blogspot.com' alt='' /></div>ပန္းခရမ္းျပာhttp://www.blogger.com/profile/11606085010237265074noreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-2025717139190702787.post-28442400280721666482010-02-02T13:34:00.004+08:002010-02-02T13:40:49.103+08:00<a href="http://2.bp.blogspot.com/_LKveBigMDWQ/S2e5riwSuQI/AAAAAAAAAyU/nkBqr_VoB2c/s1600-h/West+Coast.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 240px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_LKveBigMDWQ/S2e5riwSuQI/AAAAAAAAAyU/nkBqr_VoB2c/s320/West+Coast.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5433515633160665346" /></a>ဆယ္စုႏွစ္ တစု ေက်ာ္တဲ့အထိ အေနၾကာေပမဲ့ မေရာက္ဘူးေသးတဲ့ West coast ကို သြားဘို႔ အေၾကာင္းဖန္လာတယ္။ အၿမဲဆံုေနၾက သူငယ္ခ်င္းေတြ အုပ္စုထဲမွာ စကၤာပူ အေနာက္ဖက္ျခမ္းမွာ ေနသူေတြက လူမ်ားစုေလ။ ဒီေတာ့ West coast park မွာ လူစုတာကို ျဖစ္ေအာင္သြား လိုက္ရတယ္။ လာမဲ့ ရံုးပိတ္ရက္ရွည္မွာ ရန္ကုန္ျပန္မဲ့သူေတြလည္း အေတာ္မ်ားသား။ ဒီပြဲကိုမွ မသြားလိုက္ရင္ ရြာျပန္ စားစရာေတြ ေခၚမေကၽြးမွာ စိုးတာလည္း ပါတာေပါ့။ <br /><br /><span id="fullpost"><br />Clementi ဘူတာကေန Taxi စီးသြားလိုက္တယ္။ ခရီးတိုေလးပဲ။ ကားခ ၅က်ပ္ေက်ာ္ ေပးရတယ္။ ပင္လယ္ ကမ္းေျခနဲ႔ မတူပဲ ပန္းၿခံ ေနရာက်ယ္က်ယ္ တခု… အိမ္နားက Sembawang park နဲ႔ေတာင္ ခပ္ဆင္ဆင္ရယ္။ စကိတ္စီးေနၾကသူေတြ။ စြန္လႊတ္ေနၾကတဲ့သူေတြ။ ကစားကြင္းထဲက ကေလး၊လူႀကီးေတြ၊ ရြက္ဖ်င္တဲေလးေတြလည္း အေတာ္မ်ားမ်ား ေတြ႔ရတယ္။ <br /><br />ဂစ္တာတီး၊ သီခ်င္းဆိုၾက၊ ျငင္းခံု၊ စကားေျပာ ေမာၾကတဲ့ အခါ ဂဏန္းတြက္ကုန္ၾကၿပီ။ သခ်ၤာညံ့လို႔ မတြက္တတ္တဲ့ သူေတြက McDonald's ထဲေရာက္သြားတာေပါ့။ ျပသနာရဲ့ အစက အဲဒီမွာပဲ။ မနက္ကတဲက Flu ျဖစ္ခ်င္သလိုလို ဟပ္ခ်ိဳးေခ်လိုက္ ေခ်ာင္းဆိုး လည္ေခ်ာင္းနာလိုက္ ျဖစ္ေနတာ ။ McDonald's က အာလူးေၾကာ္ အလိမ္ေလးေတြက စားခ်င္စရာ…။ အေျဖာင့္ေတြထက္ ျပား၅၀ ပိုေပးရမယ္တဲ့။ ေပးမွာေပါ့။ အထုပ္ အႀကီးဆံုး Large ေပးပါ။ မိုင္လို အပူ တစ္ခြက္ ေပးပါ။ လည္ေခ်ာင္းနာေနလို႔ အေအးေသာက္လို႔ မျဖစ္ေပဘူး။ <br /><br />စားေသာက္ၿပီး ကမ္းနားမွာ လမ္းေလွ်ာက္၊ ဓာတ္ပံုရိုက္၊ ေန၀င္ခ်ိန္ေလာက္မွာပဲ ျပန္လာခဲ့တယ္။ အိမ္ေရာက္တာနဲ႔ ငုပ္လိုက္ ေပၚလိုက္ ျဖစ္ေနတဲ့ Flu က ထင္ထင္ ရွားရွား ျဖစ္လာတာပဲ။ တညလံုး ဆိုးလိုက္တဲ့ ေခ်ာင္း၊ လည္ေခ်ာင္းေတြ ကြဲအက္ ကုန္ၿပီလားေတာင္ မသိ။ မီးစႀကီး လည္ေခ်ာင္းထဲ ေရာက္ေနသလိုလို။ <br /><br /><a href="http://2.bp.blogspot.com/_LKveBigMDWQ/S2e6BEp0tJI/AAAAAAAAAyc/GT_4-vz4nVI/s1600-h/Medicine.JPG"><img style="float:left; margin:0 10px 10px 0;cursor:pointer; cursor:hand;width: 200px; height: 150px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_LKveBigMDWQ/S2e6BEp0tJI/AAAAAAAAAyc/GT_4-vz4nVI/s200/Medicine.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5433516003037590674" /></a>တနလၤာေန႔ မနက္ ရံုးေရာက္ေတာ့ လည္ေခ်ာင္းနာတာ ပိုပို ဆိုးလာတယ္။ သည္းမခံႏိႈင္ေတာ့တဲ့ အဆံုး ေဆးခန္း ေျပးရေတာ့တာေပါ့။ ေဆးခြင့္နွစ္ရက္ ပါတဲ့ေလ။ ဝမ္းသာ အားရ … အဲ … ေဝဒနာ ေပ်ာက္ေတာ့မွာမို႔ ဝမ္းသာမိတာပါ။ <br /><br />အိမ္နားေရာက္ေတာ့ ေန႔လည္စာ စားခ်ိန္ေတာင္ နီးပါေရာလား။ တစ္ရက္ခြဲ လံုးလံုး အိမ္ေပၚကေန အိမ္ေအာက္ မဆင္းဘို႕ ဆံုးျဖတ္ၿပီး စားစရာ ျပည့္စံုေအာင္ ဝယ္သြားတယ္။ <br /><br />ဆရာဝန္ညႊန္ၾကားခ်က္ အတိုင္း ေဆးေသာက္ၿပီး နားေနပါတယ္။ ဘေလာ့ မေရးရလို႔ ညႊန္ၾကားခ်က္ထဲမွာ မပါတဲ့ အတြက္ ေဆးရွိန္ တန္ခိုးနဲ႔ အိပ္ေပ်ာ္မသြားခင္မွာ ပို႔စ္ တပုဒ္ ျဖစ္ေအာင္ ေရးမိပါတယ္။ ေရာက္လာတဲ့ စာဖတ္သူမ်ားကို ဧည့္ဝတ္ ေက်ခ်င္လြန္းလ႔ိုပါ။<br /><br /><br />မခ်ိဳ (ပန္းခရမ္းျပာ)<br />၀၁.၀၂.၂၀၁၀<br /><br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2025717139190702787-2844240028072166648?l=pan-khayan-pyar.blogspot.com' alt='' /></div>ပန္းခရမ္းျပာhttp://www.blogger.com/profile/11606085010237265074noreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-2025717139190702787.post-78578152389749286882010-01-26T13:39:00.009+08:002010-02-02T10:11:57.326+08:00<a href="http://1.bp.blogspot.com/_LKveBigMDWQ/S16Af6rZ9fI/AAAAAAAAAxc/Cx7xf_xhRxI/s1600-h/MacR+1.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5430919486471009778" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; CURSOR: hand; HEIGHT: 217px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_LKveBigMDWQ/S16Af6rZ9fI/AAAAAAAAAxc/Cx7xf_xhRxI/s320/MacR+1.JPG" border="0" /></a><br />တိမ္ျပာျပာ ဆန္းေဒး ေန႔တေန႔မွာ <a href="http://www.nparks.gov.sg/cms/index.php?option=com_visitorsguide&amp;task=naturereserves&amp;id=49&amp;Itemid=75">MacRitchie Reservoir</a> ကို ေရာက္ခဲ့တယ္။ ေရျပင္က်ယ္ရယ္၊ သစ္ပင္ ပန္းပင္ ေတာအုပ္ ေတာင္ကုန္းေလးေတြရယ္ေၾကာင့္ အပန္းေျဖသူေတြနဲ႔ အေတာ္စည္ကားတဲ့ ေနရာပါပဲ။ ဘတ္စ္ကားဂိတ္ကလည္း ပန္းၿခံ ၀င္ေပါက္ တည့္တည့္မွာဆိုေတာ့ သြားလာေရးလည္း အဆင္ေျပတာေပါ့။<br /><br />ေျခာက္နာရီေလာက္ ေရာက္ေအာင္သြား၊ ခုနစ္နာရီသာသာမွာ ျပန္၊ လမ္းမွာ ညစာ အတူစား မယ္ ... ဒီလို အစီစဥ္နဲ႔ သြားတာဆိုေတာ့ အိတ္ထဲမွာ ေရတစ္ဗူးပဲ ပါသြားတယ္ေလ။ ေန႔လည္တစ္နာရီက ႏွစ္ပန္းကန္စားထားတဲ့ ထမင္းက ပန္းၿခံ အ၀ ေရာက္တာနဲ႔ ကုန္သြားသလား ေအာင့္ေမ့ရတယ္။<br /><br /><span id="fullpost"><br />ဘာမ်ား စားစရာရွိမလဲ အေရးေပၚ လိုက္ရွာရေရာ။ ကံေကာင္းစြာနဲ႔ အေၾကြေစ့ ထည့္ၿပီး အေအးဗူး ၀ယ္လို႔ရတဲ့ စက္ေတြ႔တယ္။ ထပ္ကံေကာင္းတာက သူ႔အိတ္ထဲမွာ ပိုက္ဆံ အေၾကြေတြ ရွိေနတာပဲ။ မိုင္လို တစ္ဗူး ကယ္ေပလို႔ ေရကန္ေပၚ ကုန္းအတက္လမ္း အတြက္ အားရွိသြားတယ္။<br /><br /><a href="http://4.bp.blogspot.com/_LKveBigMDWQ/S16A5U0uVCI/AAAAAAAAAxk/FkMw5aZk9Ok/s1600-h/MacR+2.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5430919922986144802" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; CURSOR: hand; HEIGHT: 240px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_LKveBigMDWQ/S16A5U0uVCI/AAAAAAAAAxk/FkMw5aZk9Ok/s320/MacR+2.JPG" border="0" /></a><br />မ်က္ေစ့တဆံုး ျမင္ေနရတဲ့ ကန္ေဘာင္ရိုး ... ဘယ္သူ႔လက္ကိုမွ မတြဲဘဲ လြတ္လြတ္လပ္လပ္ေလွ်ာက္၊ တ၀ႀကီးေလရႈ ၊ ခံုတန္းလွ်ားေလးေတြမွာ အေမာေျဖလို႔ ရေသးတယ္။<br /><br />ေနရာက်ယ္သေလာက္ အေတာ္စည္ကားတဲ့ ပန္းၿခံပါပဲ။ ကေလး လူႀကီး အရြယ္စံု။ က်န္းမာေရးအတြက္ ေျပးၾကတဲ့သူေတြလည္း အေတာ္မ်ားတယ္။ စကၤာပူက လူေတြ ေျပးတာ အေတာ္ ၀ါသနာပါၾကတယ္။ ေနရာေလး နဲနဲက်ယ္တာနဲ႔ အလုအယက္ ေျပးၾကတာပဲ။<br /><br />ေခြးေတြ အေကာင္မ်ိဳးစံု အရြယ္စံု ကန္ေဘးမွာ ေလညွင္းခံေနလိုက္ၾကတာ။ ေရွ့က ေလွ်ာက္သြားတဲ့ စံုတြဲ ... ပခံုးေပၚက အေကာင္က ပ်င္းလိုက္တာ။ လမး္မေလွ်ာက္ပါလား။ ေသေသျခာျခာ ၾကည့္လိုက္ေတာ့မွ အေမႊးဖြား ေၾကာင္ႀကီး ... အဲဒါႀကီးထမ္းၿပီး အေ၀းႀကီး ေလွ်ာက္ေပေရာ့။<br /><br />ေၾကာင္ထမ္း လမ္းေလွ်ာက္ျခင္းဆိုတဲ့ ပို႔စ္ေရးခ်င္လို႔ ဓာတ္ပံုကို ခပ္ေ၀းေ၀းကပဲ မသိမသာ ရိုက္လိုက္ရတယ္။ မထင္မရွား ၀ါးေနေတာ့လည္း အမွတ္တရပဲ သိမ္းထားရလိုက္တာေပါ့။<br /><br /><a href="http://4.bp.blogspot.com/_LKveBigMDWQ/S16BGdCO38I/AAAAAAAAAxs/qhh7kK4qOXU/s1600-h/MacR+3.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5430920148528586690" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; CURSOR: hand; HEIGHT: 240px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_LKveBigMDWQ/S16BGdCO38I/AAAAAAAAAxs/qhh7kK4qOXU/s320/MacR+3.JPG" border="0" /></a><br />ကန္ေဘာင္ရိုး လမ္းဆံုးသြားရင္ ေရလည္ေဆာင္ေလးကို ေရာက္လိမ့္မယ္။ တံတားေလးက ၀ကၤဘာလို အေကြ႔အေကာက္နဲ႔။<br /><br /><a href="http://3.bp.blogspot.com/_LKveBigMDWQ/S16BS4zrErI/AAAAAAAAAx0/dFonEcTwytU/s1600-h/MacR+4.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5430920362142143154" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; CURSOR: hand; HEIGHT: 190px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_LKveBigMDWQ/S16BS4zrErI/AAAAAAAAAx0/dFonEcTwytU/s320/MacR+4.JPG" border="0" /></a><br />ေနာက္တဖက္ကမ္း ေရာက္တာနဲ႔ ေတြ႔ရမွာက လမ္းရွည္ေလးတစ္ခု ... တဖက္က ကန္ေရျပင္ ... ေရစပ္မွာ ပန္းၿခံဳေလးေတြ ... ေနာက္တဖက္မွာ ေတာင္ကုန္းေလး ....။<br /><br /><a href="http://2.bp.blogspot.com/_LKveBigMDWQ/S16Beh9Xp1I/AAAAAAAAAx8/DVKvU1qd7Z4/s1600-h/MacR+5.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5430920562167228242" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; CURSOR: hand; HEIGHT: 196px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_LKveBigMDWQ/S16Beh9Xp1I/AAAAAAAAAx8/DVKvU1qd7Z4/s320/MacR+5.JPG" border="0" /></a><br />ခုေနအခါမ်ား နာစီလာမတ္ တထုပ္ေလာက္ ပါလာရင္ အဲဒီမွာ ထိုင္စားလို႔ အေကာင္းဆံုးပဲ။ အေအးေလး တစ္ဗူးနဲ႔ ဗိုက္မ၀လို႔ အစားအေၾကာင္း စဥ္းစားေနမိတာ။ က်န္းမာေရး အတြက္ ေျပးေနၾကတဲ့ သူေတြမွ အားမနာ။<br /><br /><a href="http://4.bp.blogspot.com/_LKveBigMDWQ/S16Bt4NwrNI/AAAAAAAAAyE/oEBKdRxBI_U/s1600-h/MacR+6.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5430920825839594706" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; CURSOR: hand; HEIGHT: 240px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_LKveBigMDWQ/S16Bt4NwrNI/AAAAAAAAAyE/oEBKdRxBI_U/s320/MacR+6.JPG" border="0" /></a><br />ေရစပ္က လူသြားလမ္းေလး ... သစ္သားေတြ စီခင္းထားတယ္။ ေကြ႔ေကြ႔ေကာက္ေကာက္နဲ႔ ဘယ္မွာ ဆံုးမယ္မသိ။ လမး္တ၀က္မွာပဲ ခဏထိုင္ေနတုန္း အနားမွာရွိတဲ့ သစ္ပင္ေပၚကေန တခုခု ျပဳတ္က်သံၾကား၇တယ္။<br /><br />ေျမြမ်ားလာလို႔ အလန္႔တၾကား ထခုန္ ... ၾကည့္လိုက္ေတာ့ ေမ်ာက္တေကာင္ ... ေအးေအးေဆးေဆး ေရေသာက္ဆင္းေနတာကိုး။ အလန္႔ေျပသြားေတာ့မွ ေမ်ာက္နဲ႔ဆည္းဆာကို ဓာတ္ပံုရိုက္လိုက္ေပမဲ့ အၿမီးပိုင္းပဲ ရလိုက္တယ္။<br /><br />ေရွ့ဆက္သြားစရာေတြ ရွိေနေသးေပမဲ့ လာရာလမ္း အတိုင္း ျပန္ေလွ်ာက္လာၾကတယ္။ HSBC ႀကိဳးတံတားကေတာ့ ေနာက္တေခါက္ေပါ့။ ေကာင္းကင္မွာ တိမ္ျပာေတြ ေပ်ာက္လို႔ ဆည္းဆာခ်ိန္ တိမ္ေရာင္စံုေတြ ေတာက္ေနၿပီေလ။<br /><br /><br />မခ်ိဳ (ပန္းခရမ္းျပာ)<br /><br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2025717139190702787-7857815238974928688?l=pan-khayan-pyar.blogspot.com' alt='' /></div>ပန္းခရမ္းျပာhttp://www.blogger.com/profile/11606085010237265074noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-2025717139190702787.post-1026971902622016562010-01-21T07:00:00.001+08:002010-01-21T07:00:02.347+08:00“ဟဲ့ ... ခ်စ္တယ္လို႔ ေျပာလိုက္ေလ”<br />“ခ်စ္တယ္လို႔ ေျပာလိုက္ေတာ့ေလ”<br /><br />“ဟုတ္တယ္... ျမန္ျမန္ေျပာ ... ျမန္ျမန္ေျပာ”<br /><br />ညသန္းေကာင္ေက်ာ္ အိပ္ေမာက်ေနတဲ့ အခ်ိန္ ... ဆူဆူညံညံ အသံေတြေၾကာင့္ လန္႔ႏိုးလာတယ္။ ဘာေတြ ျဖစ္ကုန္ၾကၿပီတုန္း။ မိန္ကေလးေတြခ်ည္း စုေနတဲ့အိမ္ ... ညဆယ္နာရီေက်ာ္ရင္ ဧည့္သည္မလာရ စည္းကမ္း ထုတ္ထားၿပီးသား။ ဘယ္ အမ်ိဳးေကာင္းသားမ်ား အိမ္ေပၚတက္လာၿပီး ခ်စ္အေျဖ ေတာင္းေနပါလိမ့္ ...။<br /><br />ကမန္းကတန္း ဧည့္ခန္းကို ထြက္ႀကည့္လိုက္ေတာ့ ကြန္ျပဴတာေရွ့မွာ မေခ်ာႏွစ္ေယာက္ ... ရုပ္ရွင္ၾကည့္ေနၾကတာကိုး ...။<br /><br /><span id="fullpost"><br />သူတို႔ေလးေတြက အႏုပညာကို အျပည့္အ၀ ခံစားတတ္ၾကတယ္။ အားလံုး TV စုၾကည့္ၾကရင္လည္း ေ၀ဖန္သံေတြ စီစီညံလို႔ ...။ တခါကမ်ား ကိုးရီးယားကားထဲမွာ ဇာတ္သိမ္းခန္း ေရာက္ေနၿပီ။ မင္းသမီးရဲ့ ခႏၶကိုယ္ထဲကို မေကာင္းဆိုး၀ါးက ပူး၀င္ၿပီး ကေလးကို သတ္၊ ယဇ္ပူေဇာ္ဘို႔ လုပ္ေနတာ ... ။ ဇာတ္ရွိန္တက္ေနလို႔ တထိတ္ထိတ္နဲ႔ ၾကည့္ေနရတဲ့ အခ်ိန္ ....<br /><br />“ကိုယ့္သားကို ကိုယ္သတ္မိေတာ့မယ္”<br />“ရေအာင္ ေမာင္းထုတ္ပါလားဟဲ့”<br />“သူ႔မွာ တန္ခိုးရွိရဲ့သားနဲ႔”<br /><br />အို ... လက္သီးလက္ေမာင္းတန္းၿပီး ညႊန္ၾကားခ်က္ေတြ ေပးေနလိုက္ၾကတာ ရင္ထိတ္ေနတာေတာင္ ေပ်ာက္ပါေရာ့လား။<br /><br />မိန္းမပ်ိဳေလးေတြ ျဖစ္လို႔သာ အကဲဆတ္တယ္လို႔ မဟုတ္ေသးဘူး။ အသက္ႀကီးငယ္ မေရြး အႏုပညာ ခံစားတတ္သူေတြ ခ်ည္းပါ။ က်မ မိဘမ်ားရဲ့ အိမ္နီးနားခ်င္း တခ်ိဳ႔လည္း ဒီလိုပါပဲ။ တခါတရံ အိမ္လည္လာရင္း TVၾကည့္ျဖစ္ၾကတယ္။ ရုပ္ရွင္ တခန္းေျပာင္းရင္း၊ ေ၀ဖန္ၾက၊ ျငင္းခံုလိုက္ၾကရင္းနဲ႔ေပါ့။ <br /><br />ဧည့္သည္ အဖြားက သူ႔ေျမးနဲ႔ သမီးေတြကို ရွင္းျပလိုက္ေသးတယ္။<br />“အခ်စ္စစ္ အခ်စ္မွန္ဆိုတာ ဒါမ်ိဳးေပါ့ ... အခ်စ္ဆိုတာ ... Blah ... Blah ... Blah ...”<br /><br />က်မ မိဘေတြခမ်ာ သူ႔အခ်စ္တရား နာလိုက္ရေသးတယ္။<br /><br />က်မတို႔ ခပ္ငယ္ငယ္ နယ္ၿမိဳ႔ေလးမွာ ေနတုုန္း ႀကံဳဘူးတာက တမ်ိဳး ...။ အိမ္နဲ႔ ရုပ္ရွင္ရံု နီးေတာ့ မၾကာခဏ သြားၾကည့္ျဖစ္ၾကတယ္။ မင္းသမီးကို လူဆိုးေတြက ဖမ္းထားတယ္။ မင္းသား သိသြားေတာ့ ကယ္တင္ဘို႔ အေျပးလာေနတယ္။ အဲဒီလို အခန္းမ်ိဳးဆို တရံုလံုး လက္ခုပ္တီးၾကပါေရာလား။<br /><br />ဒါေတြ ေရးလို႔ မခ်ိဳ အႏုပညာနဲ႔ ေ၀းတယ္လို႔ မထင္ၾကပါနဲ႔။ နစ္နစ္နဲနဲ ခံစားတတ္ပါတယ္။ အထူးသျဖင့္ သရဲ ရုပ္ရွင္၊ သရဲ ၀တၳဳေတြပါ ... ၾကည့္ၿပီး၊ ဖတ္ၿပီးရင္ ေၾကာက္လို႔ကို မဆံုးႏိႈင္ပါဘူး။ TV မွာ သရဲ ရုပ္ရွင္ ဇာတ္လမ္းေတြကလည္း ညဥ့္နက္မွ လာတတ္တာကိုး။ ဒါရုပ္ရွင္ပဲ ... တကယ္မဟုတ္ဘူး ... ျဖစ္ေအာင္ၾကည့္မယ္ေပါ့ေလ ။ <br /><br />ေသြးဆာေနတဲ့ သရဲက အိမ္ထဲမွာ လွည့္ပတ္သြားေနတယ္။ နံရံေပၚ တြယ္တက္သြားတယ္။ မ်က္နွာၾကက္မွာ ေဇာက္ထိုး ကပ္ေနတယ္။ ၾကမ္းျပင္မွာ ရွိတဲ့ မင္းသမီးေပၚကို ခုန္ခ်ဘို႔ အသင့္ ... <br /><br />က်မရင္ခုန္သံက တဒုန္းဒုန္းနဲ႔ ...<br />အဲဒီ အခ်ိန္မွာ….<br /> “ေအာ .... ၀ူး ... ၀ူး ... ေ၀ါ ....” ဆိုတဲ့ အသံႀကီး ႀကားလိုက္ရတယ္။ <br /><br />က်မတို႔ အလန္႔တၾကား ေအာ္လိုက္သံက စီကနဲ ... စၾကည့္ကတဲက ကိုင္ထားတဲ့ ရီမုဒ္နဲ႔ TV အျမန္ ပိတ္လိုက္ရတယ္။ လမ္းမက ျဖတ္သြားတဲ့ အေရးေပၚ လူနာတင္ယာဥ္ (Ambulance) က ဥႀသ ဆြဲတာပါ။<br /><br />လူတကိုယ္ အႀကိဳက္တမ်ိဳး ျဖစ္လို႔ အႏုပညာကို လြန္လြန္ကဲကဲ ခံစား တုန္႔ျပန္ တတ္သူေတြကို အျပစ္မတင္ပါဘူး။ ဒါေပမဲ့ TV ႀကည့္တဲ့ အခ်ိန္မွာေတာ့ ဆိတ္ျငိမ္မႈေလး ရခ်င္ပါတယ္။ ဟာသ ကားေတြ မွာ ရယ္ၾကမယ္။ Reality Show ေတြလိုမ်ိဳးမွာ ထိုက္သင့္တဲ့ အားေပးမႈ၊ ေ၀ဖန္မႈေတြ ရွိၾကရမယ္ေပါ့။ <br /><br />ဒါေပမဲ့ တခန္းျပလိုက္ တမ်ိုးေ၀ဖန္လိုက္၊ ဘယ္လို လုပ္လိုက္ပါလား ဆိုတဲ့ ညႊန္ၾကားခ်က္ေတြ အားတက္သေရာ ေပးလိုက္ ... ေနာက္တခန္း ... ေနာက္တမ်ိဳး မရိုးရေအာင္ ဆိုရင္ေတာ့ ... အဲဒီ အစီစဥ္.. အဲဒီဇာတ္ကား ေတြရဲ့ ဒါရိုက္တာမ်ားကေတာ့ အထူး ေက်နပ္ ၀မ္းေျမာက္ၾကမွာပါ။<br /><br /><br /><br />မခ်ိဳ (ပန္းခရမ္းျပာ)<br /><br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2025717139190702787-102697190262201656?l=pan-khayan-pyar.blogspot.com' alt='' /></div>ပန္းခရမ္းျပာhttp://www.blogger.com/profile/11606085010237265074noreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-2025717139190702787.post-10203816367156316562010-01-13T16:40:00.003+08:002010-01-13T16:47:38.467+08:00ေငြေၾကး ေခြၽတာ စုေဆာင္းတတ္သူ တစ္ဦး ရွိတယ္။ သူ႔ဘ၀ တေလွ်ာက္လံုးမွာ အၿမဲတန္း အလုပ္ ႀကိဳးစားၿပီး ရသမွ်ေငြကို မသံုးရက္ မစားရက္ပဲ စုေဆာင္းတယ္။ ေငြမက္တဲ့သူ ဆိုပါေတာ့။ လူ႔ဘ၀မွာ ပိုက္ဆံသာလွ်င္ အဓိကလို႔ ခံယူထားတဲ့သူေပါ့။<br /><br />တေန႔ သူနာမက်န္း ျဖစ္လာတဲ့အခါ သူ႔ပိုက္ဆံေတြကို စိတ္မခ် ျဖစ္လာတယ္။ ဒါနဲ႔ သူ႔မိန္းမကို ေျပာတယ္။<br /><br />“ငါ့ပိုက္ဆံေတြကို ေနာင္ဘ၀အထိ သယ္သြားခ်င္တယ္။<br />ငါေသသြားတဲ့အခါ ပိုက္ဆံေတြ အားလံုးကို ငါ့အေလာင္း ထည့္ထားတဲ့ ေခါင္းထဲ ထည့္ေပးလိုက္ပါ။<br />ထည့္ျဖစ္ေအာင္ထည့္မယ္လို႔ ဂတိေပးပါ။”<br /><br /><span id="fullpost"><br />သူ႔မိန္းမကလည္း ထည့္ေပးလိုက္ပါမယ္လို႔ အထပ္ထပ္ အခါခါ ဂတိ ေပးလိုက္တာေပါ့။<br /><br />ဒီေရာဂါနဲ႔ပဲ သူေသသြားတယ္။ သူ႔ အသူဘ ခ်တဲ့ေန႔ ေရာက္လာတယ္။ သူ႔ အေလာင္းကေတာ့ သစ္သား ေခါင္းတလားထဲမွာ စန္႔စန္႔ႀကီး လဲေလ်ာင္းလို႔ ...။ မိန္းမကေတာ့ အနက္ေရာင္ ၀တ္စံု ၀တ္လို႔ ... သူမရဲ့ အရင္းႏီွးဆံုး သူငယ္ခ်င္းရဲ့ ေဘးမွာ ထိုင္ေနရွာတယ္။<br /><br />အသုဘ အခန္းအနား ၿပီးသြားတဲ့အခါ သၿဂီ ၤဳလ္ဘို႔ အဆင္သင့္ ျဖစ္ေနၿပီ။ အေခါင္းကို ပိတ္ေတာ့မယ္။ သူ႔မိန္းမက ခဏ ေစာင့္ပါဦး လို႔ ေျပာလိုက္တယ္။ သူမရဲ့ လက္ထဲမွာေတာ့ စကၠဴဘူး တစ္ဘူး .... အေခါင္းကို အသာအယာ ဖြင့္ၿပီး စကၠဴဘူး ကို ထည့္လိုက္တယ္။ အေလာင္းကို သၿဂီ ၤဳလ္ဘို႔ သယ္သြားၾကတယ္။<br /><br />သူမရဲ့ သူငယ္ခ်င္းက စိုးရိမ္ တႀကီးနဲ႔ ေမးတယ္။<br /><br />“ပိုက္ဆံေတြ အကုန္လံုး အေခါင္းထဲ ထည့္ေပးလိုက္တာလား။ ညည္း ဒီေလာက္ေတာ့ မမိုက္မဲပါဘူးေနာ္။”<br /><br />“က်မ သူ႔ကို ဂတိေပးၿပီးသြားၿပီ။ က်မတို႔ ကိုးကြယ္တဲ့ ဘာသာေရး အရ မလိမ္ မညာရဘူး။ ပိုက္ဆံေတြ အားလံုး သူနဲ႔ အတူ ထည့္ေပးလိုက္ဘို႔ ဂတိ အတိုင္း လုပ္လိုက္ရတယ္။”<br /><br />“ဒါ ...ဒါျဖင့္ ပိုက္ဆံေတြကို ေခါင္းထဲ ထည့္ေပးလိုက္တာေပါ့ ... ဟုတ္လား”<br /><br />“ဟုတ္တယ္”<br />“ရွိရွိသမွ် ပိုက္ဆံေတြ အားလံုးကို က်မ Account ထဲ ထည့္လိုက္တယ္။ ၿပီးေတာ့ သူ႔နာမည္နဲ႔ ခ်က္လက္မွတ္ တစ္ေစာင္ ေရးလိုက္တယ္။ ခုနက ထည့္လိုက္တာ အဲဒီ ခ်က္လက္မွတ္ေပါ့ ….”<br /><br /><br /><span style="font-size:85%;"><span style="font-size:100%;color:#ff0000;">http://www.funnyjunkz.com မွ Miser’s Final Wish ကို ဘာသာျပန္ပါတယ္။</span><br /><br /></span><br /><br /><br />မခ်ိဳ (ပန္းခရမ္းျပာ)<br /><br /><br />*********************************************<br />မူရင္းက ဒီမွာပါ။ အားလံုး ၿပံဳးႏိႈင္ၾကပါေစ။<br /><br />http://www.funnyjunkz.com/short-funny-stories/misers-final-wish/#more-688<br /><br />There was a man who had worked all of his life and had saved all of his money. He was a real miser when it came to his money. He loved money more than just about anything, and just before he died, he said to his wife, “Now listen, when I die, I want you to take all my money and place it in the casket with me. I wanna take my money to the afterlife.”<br />So he got his wife to promise him with all her heart that when he died, she would put all the money in the casket with him.<br />Well, one day he died. He was stretched out in the casket, the wife was sitting there in black next to her closest friend. When they finished the ceremony, just before the undertakers got ready to close the casket, the wife said “Wait just a minute!” she had a shoe box with her, she came over with the box and placed it in the casket.<br />Then the undertakers locked the casket down and rolled it away.<br />Her friend said, “I hope you weren’t crazy enough to put all that money in the casket.”<br />She said, “Yes, I promised. I’m a good Christian, I can’t lie. I promised him that I was going to put that money in that casket with him.”<br />“You mean to tell me you put every cent of his money in the casket with him?”<br />“I sure did, ” said the wife. “I got it all together, put it into my account and I wrote him a cheque.<br /><br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2025717139190702787-1020381636715631656?l=pan-khayan-pyar.blogspot.com' alt='' /></div>ပန္းခရမ္းျပာhttp://www.blogger.com/profile/11606085010237265074noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-2025717139190702787.post-58948963818831522922010-01-07T08:00:00.004+08:002010-11-09T22:36:50.741+08:00က်မတို႔ ငယ္ငယ္က ေဖါင္တိန္နဲ႔ စာေရးခဲ့ၾကရတယ္။ ေဖါင္တိန္ဆိုတာ အခုေခတ္မွာ မရွိသေလာက္ ရွားသြားၿပီ။ ေဘာလ္ပန္၊ ေဆာ့ဖ္ပန္ေတြ အစားထိုးလာၿပီကိုး။ <br /><br />မွင္အိုးထဲမွာ ေဖါင္တိန္နစ္ကိုစိုက္၊ ပိုက္ေပ်ာ့ေလးထဲ မွင္၀င္ေအာင္ ညွစ္ထဲ့ၿပီး မွင္ျဖည့္ရတယ္။ ဖူးစာ မွင္ရည္ က်ဲတယ္ဆိုတဲ့စာက ေဖါင္တိန္နဲ႔ မွင္ေၾကာင့္ ေပၚလာတာ လို႔ေတာင္ ႀကံဖန္ ထင္မိေသးတယ္။<br /><br />ေက်ာင္းသား အမ်ားစုက ေဖါင္တိန္ပဲ သံုးၾကတယ္။ ေဘာလ္ပန္က ေစ်းႀကီးလြန္းတာကိုး။ <br />က်မ ငါးတန္းေရာက္ေတာ့ ေဘာလ္ပန္ အရမ္းလိုခ်င္မိတယ္။ ဒါေပမဲ့ မိဘေတြ အျမင္က အပိုကုန္မွာျဖစ္လို႔ရယ္၊ ေဖါင္တိန္နဲ႔ပဲ ေရးလို႔ ရေနေသးတာရယ္ေၾကာင့္ မ၀ယ္ေပးျဖစ္ဘူး ဆိုပါေတာ့။<br /><br /><span id="fullpost"><br /><br />အဲဒီ အခ်ိန္တုန္းက ေဖေဖက ကေလာGTI က ဆရာပါ။ ေမေမက ကေလာ အထက္တန္းေက်ာင္းက ဆရာမပါ။ လခ အျပင္ အျခား အပို၀င္ေငြ "လံုး၀" မရွိခဲ့ပါဘူး။ အဲဒီေခတ္က ေက်ာင္းဆရာ၊ ဆရာမေတြ အားလံုး ဒီလိုခ်ည္းပါပဲ။<br /><br />ေဖေဖတို႔ ေက်ာင္းက အားကစားပြဲေတြ လုပ္တဲ့အခ်ိန္မွာ မိသားစု အားလံုး သြားၾကတယ္။ ေဖေဖက အားကစား ေကာ္မတီထဲမွာ ပါေတာ့ အခ်ိန္ျပည့္ ကြင္းထဲမွာေပါ့။ ေက်ာင္းသားေတြ အတြက္ အားကစားပြဲေတြ ၿပီးသြားတဲ့ အခါ ဆရာ၊ ဆရာမေတြ အလွည့္ ေရာက္လာတယ္။<br /><br />မီတာ တစ္ရာ ေျပးပြဲမွာ ၀င္ၿပိဳင္မဲ့ ဆရာက ႏွစ္ေယာက္ပဲ ရွိတယ္။ ေပးမဲ့ဆုကို ၾကည့္လိုက္ေတာ့ တတိယဆုက ေဘာလ္ပန္ တစ္ေခ်ာင္း။ ေဖေဖရယ္ေလ .... ေျပးဘို႔ စာရင္းေပးလိုက္တယ္။ သံုးေယာက္ၿပိဳင္မွေတာ့ တတိယဆုကို ႀကိမ္းေသ ရမွာပဲ မဟုတ္လား။ <br /><br />ၿပိဳင္ပြဲၿပီးေတာ့ ေမာဟိုက္ေနတဲ့ ေဖေဖ .... က်မကို ေဘာလ္ပန္ေလး တစ္ေခ်ာင္း ေပးတယ္။ ေဖေဖ့ မ်က္ႏွာလည္း ၿပံဳးလို႔ .... က်မလည္း ေပ်ာ္လို႔ေပါ့။ ေနာက္ရက္ေတြမွာ ေဖေဖေျပာတယ္။ "ခ်ိဳႀကီး လိုခ်င္လို႔သာ ၀င္ေျပးရတာ၊ ခုထိ အေမာ မေျပေသးဘူး" တဲ့ ...။<br /><br />ကမၻာ့ တန္ဘိုး အၾကီးဆံုး၊ အဖိုးတန္ဆံုး ေဘာလ္ပန္ တစ္ေခ်ာင္းကို က်မ ပိုင္ဆိုင္ခဲ့ဘူးပါတယ္။ <br /><br />ပိုင္ဆိုင္ခြင့္ရေအာင္ ဖန္တီးေပးခဲ့တဲ့ ေဖေဖ လည္း ဒီေန႔မွာ အသက္ ၇၂ႏွစ္ ျပည့္ပါၿပီ။ ေဖေဖ ကိုယ္စိတ္ႏွစ္ျဖာ ခ်မ္းသာၿပီး လိုရာဆႏၵျပည့္၀ႏိုင္ဘို႔ ဆုမြန္ေကာင္း ေတာင္းရင္း အေ၀းေရာက္ သမီးနွစ္ေယာက္ ကန္ေတာ့ လိုက္ပါတယ္။ <br /><br />ေဖေဖ အၿမဲထာ၀ရ ေပ်ာ္ရႊင္ႏိႈင္ပါေစ ...<br /><br /><br /><br /><br />မခ်ိဳ (ပန္းခရမ္းျပာ)<br /><br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2025717139190702787-5894896381883152292?l=pan-khayan-pyar.blogspot.com' alt='' /></div>ပန္းခရမ္းျပာhttp://www.blogger.com/profile/11606085010237265074noreply@blogger.com28tag:blogger.com,1999:blog-2025717139190702787.post-20265886568860967372010-01-02T23:34:00.003+08:002010-01-02T23:40:23.075+08:00<a href="http://4.bp.blogspot.com/_LKveBigMDWQ/Sz9n_PpO8vI/AAAAAAAAAxE/9WbpZYTMR3g/s1600-h/Brani.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 216px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_LKveBigMDWQ/Sz9n_PpO8vI/AAAAAAAAAxE/9WbpZYTMR3g/s320/Brani.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5422166812606264050" /></a><br />ဒံေပါက္ ခ်က္နည္းကို ေလ့လာ ဆည္းပူးေနတာ ၾကာၿပီ။ ဒီေန႔ေတာ့ ဘဝမွာ ပထမဦးဆံုး ခ်က္တာ ေအာင္ျမင္တယ္ ဆိုရမွာပဲ။ သင္ဆရာ၊ ျမင္ဆရာ၊ ၾကားဆရာ၊ အေဝးသင္ဆရာမ်ားရဲ့ ခ်က္နည္းေတြကို ေရာသမ ေမႊလိုက္တယ္။ အေဝးသင္ဆရာ ဆိုတာ တယ္လီဖုန္းနဲ႔ သင္ေပးတဲ့ ဆရာကို ေျပာတာပါ။ <br /><br />၂၀၁၀မွာ ဒံေပါက္ ေဖါက္တတ္သြားၿပီ။ ညီမေတာ္ကေတာ့ အားေပးရွာပါတယ္။ ပ်က္သြားလဲ မပူနဲ႔ တဲ့။ အိမ္နားက ဆိုင္မွာ ၆က်ပ္နဲ႔ ဝယ္စားလိုုု႔႔႔ ရတယ္တဲ့ေလ။ <br /><br /><span id="fullpost"><br /><br /><a href="http://2.bp.blogspot.com/_LKveBigMDWQ/Sz9oTiHy0dI/AAAAAAAAAxM/kUZGwba-S2Y/s1600-h/Kiyo.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 221px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_LKveBigMDWQ/Sz9oTiHy0dI/AAAAAAAAAxM/kUZGwba-S2Y/s320/Kiyo.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5422167161163665874" /></a><br />ႏွစ္ဆန္း တစ္ရက္ေန႔မွာ အဝတ္အစားသစ္ ဝယ္ခ်င္တယ္။ ဒါေပမဲ့ သံရံုးသြားထားတာမွ မၾကာေသးဆိုေတာ့ မြဲေနတာေပါ့။ ကံေကာင္းခ်င္ေတာ့ အိမ္နားက ေရွာ့ပင္းစင္တာ အလည္ကြက္လပ္မွာ KIYO discount ေတြ႔တယ္။ <br /><br />အဲဒီ Brand က အသားလြတ္ ေစ်းႀကီးလြန္းလို႔ ေဝးေဝးက ေရွာင္ေနတာ။ အခု $40 ေက်ာ္ တန္ေတြကို တစ္ဆယ္နဲ႔ ေစ်းခ် ထားပါေလေရာ။ မယူလိုက္က မိုက္လို႔ထင္။ မိုက္တယ္ အထင္မခံရေအာင္ ၀ယ္လိုက္တယ္။ အရေတာ္စြ ဆိုၿပီး ညီအစ္မ ႏွစ္ေယာက္ ေက်နပ္ေနၾကတာ ဒီမနက္ အထိပါပဲ။ ညေနေစာင္း ေရွာ့ပင္းစင္တာထဲ ေရာက္သြားေတာ့ မေန႔က တစ္ဆယ္က ဒီေန႔ ငါးက်ပ္ ျဖစ္ေနပါေရာ့လား။<br /><br />မနက္က Chong Pang wet market ကို သြားတယ္။ ႏွစ္အစမို႔ စားစရာေတြ ေရခဲေသတၱာထဲ ဝယ္ျဖည့္ထားရင္ ေကာင္းမယ္ ထင္လို႔ေလ။ ကားဂိတ္လည္းေရာက္ေရာ အရင္ေရာက္ေနတဲ့ ေက်ာင္းသားေလး တစ္ေယာက္က ေမးတယ္။ ျပားေျခာက္ဆယ္ရွိလားတဲ့။ ေသခ်ာတာေတာ့ ဘတ္စကားခ လိုေနတာပဲ ျဖစ္ရမယ္။ အကူအညီေတာင္းတဲ့ ပံုမ်ိဳးမဟုတ္။ ခပ္တင္းတင္းပဲ။ သူ႔အရြယ္က ၁၄ႏွစ္ေလာက္ေတာ့ ရွိမယ္။ မရွိဘူးလို႔ ျပန္ေျပာလိုက္တယ္။ သူ႔ဆီက “ ကၽႊတ္ … “ ဆိုတဲ့ စိတ္ပ်က္သံ ထြက္လာတယ္။ ေတာက္ မေခါက္သြားတာ ေက်းဇူးပါ။ ႏွစ္သစ္ကူးမွာ စိတ္ထိန္းပါ မခ်ိဳ …။ <br /><br />ႏွစ္သစ္ကူး ဆုေတာင္း SMS ေတြအမ်ားႀကီး ရတယ္။ အႀကိဳက္ဆံုးက နွစ္သစ္မွာ ပိုက္ဆံေတြ အမ်ားႀကီး ဝင္ပါေစတဲ့။ ဆုေတာင္းေပးတဲ့ သူကိုယ္တိုင္က မၾကာခဏ ပိုက္ဆံအိတ္ ေပ်ာက္တတ္တာ ဆိုေတာ့ ခက္သားပဲ။ <br /><br />ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ရံုးပိတ္ရက္ရွည္မွာ စားလိုက၊္ အိပ္လိုက္၊ ေစ်းဝယ္လိုက္ နဲ႔ ဇိမ္က်ေနပါတယ္။ <br /><br /><br /><br /><br />မခ်ိဳ (ပန္းခရမ္းျပာ)<br /><br /><br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2025717139190702787-2026588656886096737?l=pan-khayan-pyar.blogspot.com' alt='' /></div>ပန္းခရမ္းျပာhttp://www.blogger.com/profile/11606085010237265074noreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-2025717139190702787.post-65207986083307500852009-12-29T14:15:00.001+08:002009-12-29T14:38:00.771+08:00အခုတေလာ ပို႔စ္အတင္ က်ဲေနတယ္။ ေရးစရာ အေၾကာင္းအရာေတြေတာ့ ရွိေနသား။ စာအျဖစ္ ေ၇းဘို႔ လက္ေႏွးေနတယ္ ဆိုပါေတာ့။ အရင္တုန္းက တစ္ပတ္ကို အနဲဆံုး ႏွစ္ပုဒ္ေလာက္ ျဖစ္ေအာင္ တင္လိုက္တာပဲ။<br /><br />ခုေတာ့ တျဖည္းျဖည္းနဲ႔ က်ဲလာလိုက္တာ တစ္လလံုးေနမွ သံုး၊ ေလးပုဒ္ေလာက္ပဲ ေရးႏိႈင္ေတာ့တယ္။ ကိုယ္ေရး ကိုယ္တာေတြ၊ ဟိုဟို ဒီဒီ သြားတာေတြ ေရးဘို႔ၾကျပန္ေတာ့လည္း ကိုယ့္ Privacy ကို ထိခိုက္မလားလို႔ ႀကံဖန္ အေတြးေခ်ာ္တာလည္း ပါတာေပါ့။<br /><br />ပို႔စ္ တစ္ရာေျမာက္ အမွတ္တရ ေရးမယ္ ႀကံမိေသးတယ္။ ျဖစ္သလို ေရးမိတဲ့ ပို႔စ္ေတြ၊ ဆားခ်က္တာေတြ ဖယ္လိုက္ရင္ ပို႔စ္တစ္ရာမွ ရွိပါ့ဦးမလားလို႔ အေတြး၀င္လာျပန္ေရာ။<br /><span id="fullpost"><br /><br />ဒီလိုနဲ႔ ပို႔စ္ ၁၂၅ ခု ရွိသြားပါၿပီ။ စာေတြေရာ၊ ကြန္မန္႔ေတြပါ ပရင့္ထုတ္၊ ရံုးမွာရွိတဲ့ ကတ္ထူ အဖံုးနဲ႔ ကိုယ္တိုင္ လက္ျဖစ္ စာအုပ္တစ္အုပ္ ခ်ဳပ္လိုက္တယ္။ ႏွလံုးေသြးနဲ႔ ေရးထားတဲ့ စာျဖစ္လို႔ ႏွလံုးသားရွိသူကို ေရာင္းလိုက္တယ္။ စာအုပ္တန္ဘိုးက အသည္းႏွလံုး တစ္စံုပါ။<br /><br /><a href="http://3.bp.blogspot.com/_LKveBigMDWQ/SzmjdAQPRGI/AAAAAAAAAw8/Dj_Ykv8xu2I/s1600-h/Book.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5420543345196745826" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; CURSOR: hand; HEIGHT: 176px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_LKveBigMDWQ/SzmjdAQPRGI/AAAAAAAAAw8/Dj_Ykv8xu2I/s320/Book.jpg" border="0" /></a><br /><br />ဒီအေတာ အတြင္း စာမေရးျဖစ္ျပန္ရင္လည္း အရွင္း၊ ေရးမိျပန္ရင္လည္း ပို႔စ္ေတြက ရွည္၊ စာေတြက ေလးလြန္းေနျပန္ေရာ။ <br /><br />တျခားသူေတြ ေရးထားတဲ့ ေပါ့ေပါ့ ပါးပါး အေၾကာင္းအရာေတြကို ခပ္သြက္သြက္ ျမဴးျမဴးၾကြၾကြ ေရးထားၾကတာေလးေတြ ဖတ္ရတာ သေဘာက်တယ္။ သူတို႔ကို အားက်ၿပီး ေရးခ်င္လာမိတယ္။ ၂၀၁၀ မွာေပါ့ပါး သြက္လက္တဲ့ စာတိုေပစေလးေတြ မၾကာခဏ ေရးႏိႈင္ေအာင္ ႀကိဳးစားပါဦးမယ္။<br /><br />စာဖတ္သူမ်ား နွစ္သစ္မွာ ရႊင္လန္း ခ်မ္းေျမ့ၾကပါေစ။<br /><br /><br /><br />မခ်ိဳ (ပန္းခရမ္းျပာ)<br /><br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2025717139190702787-6520798608330750085?l=pan-khayan-pyar.blogspot.com' alt='' /></div>ပန္းခရမ္းျပာhttp://www.blogger.com/profile/11606085010237265074noreply@blogger.com16tag:blogger.com,1999:blog-2025717139190702787.post-12252448727912018022009-12-17T12:43:00.004+08:002010-02-02T10:12:27.729+08:00ဘယ္ေသာအခါမွ မရိုးႏိႈင္တဲ့ စိန္႔မာတင္သြား ေတာလားကို ေရးဘို႔ရာ အေၾကာင္းဖန္လာတယ္။ လြန္ခဲ့တဲ့ ဆယ္ရက္ေလာက္က သံရံုးကို ေရာက္သြားတယ္။ ေရာက္တဲ့ အခ်ိန္က မနက္ ၇နာရီ ၄၅ …. စာရြက္မွာ နာမည္ေရးလိုက္တာ့ နံပါတ္စဥ္ ၆၅ ပါတဲ့…။ နံပါတ္ ၁၂ ရတဲ့သူကို ေမးၾကည့္ေတာ့ ည ၁၁နာရီမွာ လာေရးပါသတဲ့။ နံပါတ္ ၂၆က မနက္ ၅နာရီ … နံပါတ္ ၄၅က မနက္ ၇နာရီ … တယ္ ဝီရိယ ေကာင္းၾကေပသကိုး…။<br /><br />ေအာခ်တ္ဘူတာကေန သံရံုး အထိ လမ္းေလွ်ာက္လာရတာ အေဝးႀကီး။ အေမွ်ာ္အျမင္ ႀကီးႀကီးနဲ႔ ေျခညွပ္ဖိနပ္ အပါး စီးလာမိေပလို႔ပဲ။ ေမာေမာနဲ႔ ထိုင္ငိုက္ေနလို႔ မျဖစ္ေသးဘူး။ အနားမွာ ထိုင္ေနတဲ့သူေတြနဲ႔ စကားေျပာ။ သူတို႔ ဘာကိစၥနဲ႔ ဒီကိုလာလဲ ဗဟုသုတရွာေပါ့။ <br /><br /><span id="fullpost"><br />ေစာင့္္ေနတုန္းမွာ လိုအပ္တဲ့ Form ယူ … ျဖည့္လို႔ရေသးတယ္။ ျမန္မာသံရံုးရဲ့ Website ( http://www.mesingapore.org.sg )မွာလည္း Form ေတြအားလံုး Download လုပ္လို႔ရတယ္။ လိုအပ္တဲ့ စာရြက္စာတမ္းေတြလည္း Website မွာ ျပည့္ျပည့္စံုစံု ေရးထားတာ ေတြ႔ရလိမ့္မယ္။ သံရံုးထဲမွာရွိတဲ့ Photo copy ကေတာ့ အေၾကြေစ့ ထည့္ၿပီးသံုးလို႔၇တဲ့စက္မ်ိဳး။ ျပားနွစ္ဆယ္ေစ့ေတြ ေဆာင္လာဘို႔ လိုလိမ့္မယ္။ <br /><br />မနက္၉နာရီက စေခၚလိုက္တာ ၁၂နာရီေက်ာ္ေလာက္မွာ က်မ အလွည့္ ေရာက္လာပါၿပီ။ <br /><br />“ဘာလုပ္ခ်င္လို႔လဲ”<br />“ပတ္စပို႔ သက္တမ္း တိုးခ်င္လို႔ရယ္ … စာမ်က္ႏွာ ကုန္ေနလို႔ အသစ္ထုတ္ဘို႔ရယ္ပါ”<br /><br />“အခြန္ေဆာင္ထားတဲ့ စာရြက္ မူရင္း ျပပါ”<br />“ဟုတ္ကဲ့ … ဒီမွာပါ …. ၂၀၀၈ ေဖေဖၚဝါရီအထိ ေဆာင္ထားပါတယ္ … ေနာက္ထပ္ ဘယ္ေလာက္ ထပ္ေဆာင္ရမွာလဲ”<br /><br />“တစ္နွစ္စာ ထပ္ေဆာင္မလား”<br />“ဟုတ္ကဲ့ … ေဆာင္ပါ့မယ္ ”<br /><br />“ေန႔လည္ ႏွစ္နာရီ ေနာက္ပိုင္း ျပန္လာပါ”<br /><br />ပီယ၀ါစာ ခ်စ္ဖြယ္ေသာ စကားကို ဆိုပါ .... CPF ရံုး၊ စကၤာပူ ၀င္ေငြခြန္ရံုး၊ ဘဏ္ရံုးခြဲ တို႔မွာကဲ့သို႔ ေျပာဆို က်င့္ႀကံျခင္း မျပဳရ၊ ထိုေနရာမ်ားတြင္ သင္သည္ ညာဘက္မွာ ေနရေသာ္လည္း ဤေနရာ ဤဌာနတြင္ သင္သည္ ဘယ္ဘက္မွာ ျဖစ္သည္။ Customer is always right ဆိုတာကိုး။<br /><br />ညကတည္းက ေနရာ လာဦးတဲ့သူ၊ မနက္ ေဝလီေဝလင္းမွာ နာမည္လာေရးတဲ့ သူေတြကေတာ့ တစ္နာရီ မထိုးခင္ သူတို႔ ကိစၥေတြ ၿပီးလို႔ ျပန္သြားၾကၿပီ။ ဝီရိယ အက်ိဳး ခံစားရတာေပဘဲ။<br /><br />အနီးဆံုးက Orchard Tower ကိုထြက္လာခဲ့တယ္။ Food court မွာ ေန႔လည္စာ စားရင္း၊ အသင့္ယူလာတဲ့ မဂဇင္း တအုပ္နဲ႔ အခ်ိန္ျဖဳန္းေနလိုက္တယ္။ Shopping မသြားခ်င္ေတာ့ဘူး။ ခဏၾကာရင္ ပိုက္ဆံေတြ အမ်ားႀကီး ေပးလိုက္ရေတာ့မွာေလ ….။<br /><br />နွစ္နာရီထိုးျပန္ေရာက္ေတာ့ ေနာက္ေကာင္တာတခုမွာ က်သင့္ေငြ ေပးၿပီး အခြန္ေျပစာ စာရြက္ကို ရတယ္။ အဲဒီ စာရြက္ကို ေကာ္ပီကူး၊ ပတ္စပို႔ အေဟာင္း ေကာ္ပီနဲ႔ ကိုယ္ေရးရာဇဝင္၊ ဓာတ္ပံု ႏွစ္ပံုနဲ႔အတူ ပတ္စပို႔ အသစ္ထုတ္ေပးဘို႔ ေလွ်ာက္လႊာ ထပ္တင္ရတယ္။ ေနာက္တစ္ပတ္အၾကာမွာ ျပန္လာပါတဲ့….။ <br /><br />ဒီတခါ သံရံုးမွာ သိလာတာက သက္တမ္း ဆယ္ႏွစ္ေက်ာ္ေနတဲ့ ပတ္စပို႔ေတြပါ။ က်မ ပတ္စပို႔ဆို ၁၅ႏွစ္ နီးပါး ရွိေနၿပီ။ ရန္ကုန္ကို ၀င္၊ ထြက္လို႔ ရေနပါေသးတယ္။ ဒါေပမဲ့ သံရံုးကို မည္သည့္ ကိစၥနဲ႔ပဲ ျဖစ္ျဖစ္ ေရာက္လာရင္ေတာ့ အသစ္လဲခိုင္းပါတယ္။ သက္တမ္းနဲ႔ စာမ်က္နွာ မကုန္ေသးေပမဲ့လည္း အသစ္လဲခိုင္းတာ ေတြ႔ခဲ့ရပါတယ္။<br /><br />ပင္နီစူးလားမွာ ရွိတဲ့ ေအးဂ်င့္ေတြဆီ အပ္လိုက္မိရင္ေတာ့ အခ်ိန္ကုန္ လူပန္း မျဖစ္ဘူးေပါ့။ ဆယ္သြယ္ စံုစမ္းၾကည့္ေတာ့့ ကိုယ္ျဖစ္ခ်င္တဲ့ အေနအထား မဟုတ္လို႔ သူတို႔နဲ႔ မလုပ္ျဖစ္ေတာ့ဘူး။<br /><br />ခ်ိန္းထားတဲ့ ေန႔မွာ မနက္ ၉နာရီေလာက္ သံရံုးကို ေရာက္သြားတယ္။ ဒီတခါေတာ့ အေစာႀကီးလာ နာမည္ေရး၊ တန္းစီစရာ မလိုေတာ့ဘူး။ ပတ္စပို႔ အေဟာင္းကို ေပးလိုက္တယ္။ ေန႔လည္ ႏွစ္နာရီေနာက္ပိုင္း ျပန္လာပါတဲ့။ <br /><br />၉နာရီကေန ၂နာရီ အထိ ...။ အခ်ိန္ေတြ ဘယ္လို ျဖဳန္းရပါ့။ ပင္နီစူးလား သြားေနလိုက္ရံုေပါ့။ ဘူတာကေန သံရံုး အထိ ေနာက္တေခါက္ လမ္းထပ္ေလွ်ာက္ရမွာ ေမာလိုက္တာ။ ေရႊအင္းေလးမွာ ေၾကးအိုးဆီခ်က္တစ္ပြဲနဲ႔ ကိုယ့္ကိုယ္ကို ဂုဏ္ျပဳလိုက္တယ္။ ပန္းတိုင္ ေရာက္ခါနီးၿပီေလ။<br /><br />ေန႔လည္ ႏွစ္နာရီမွာ ျပန္သြားတယ္။ ပတ္စပို႔ ရေနၿပီ။ သံုးႏွစ္ သက္တမ္း။$500 ေပးရတယ္။ စာအုပ္ အေဟာင္းျပန္ရတယ္။ နာမည္စာလံုးေပါင္း၊ ေမြးေန႔ အစရွိတဲ့ ပထမစာမ်က္ႏွာကို ေသေသျခာျခာ စစ္ၾကည့္လိုက္တယ္။ စာအုပ္ အေဟာင္းရဲ့ နံပါတ္ ေရးထားတဲ့ စာမ်က္နွာကိုလည္း ေသျခာ စစ္လိုက္ေသးတယ္။ <br /><br />အားလံုး မွန္ေနပါလား၊ အျပစ္နဲနဲေတာ့ ရွာလိုက္ဦးမွ။ လက္ေရး ... ခပ္ညံ့ညံ့ မူလတန္း ကေလး တစ္ေယာက္ရဲ့ လက္ေရးလို႔ ျမင္မိတယ္။ ေနာက္ဆယ္ႏွစ္ေလာက္ သံုးရဦးမဲ့ စာအုပ္ကေလးပါေနာ္။ ေဆးေရာင္စံု လွလွပပ ဓာတ္ပံုေလးနဲ႔ေတာ့ လိုက္ဘက္ ညီေစခ်င္ေသးတာေပါ့။ Complain မတက္နဲ႔။ ရရာ ယူထားပါေလ။<br /><br />အိမ္အျပန္လမ္း တေလွ်ာက္ ရထားေပၚမွာ ငိုက္လာတယ္။ စိတ္ေရာ လူေရာ ေမာၿပီေလ။ အိပ္ေပ်ာ္မသြားေအာင္ ႀကိဳးစား အားတင္းထားရတယ္။ အိတ္ထဲမွာ အဖိုးတန္ ပစၥည္းတခုပါေနလို႔။ လူအား၊ ေငြအားနဲ႔ ရင္းထားရတာ။ ေပ်ာက္လို႔ ဘယ္ျဖစ္ပါ့မလဲ။ ဒီတခါ ေရးတဲ့ ခရီးသြားပို႔စ္က ကုန္က်စရိတ္ အမ်ားဆံုးပါပဲလား။<br /><br /><br /><br />မခ်ိဳ(ပန္းခရမ္းျပာ)<br /><br /><br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2025717139190702787-1225244872791201802?l=pan-khayan-pyar.blogspot.com' alt='' /></div>ပန္းခရမ္းျပာhttp://www.blogger.com/profile/11606085010237265074noreply@blogger.com26tag:blogger.com,1999:blog-2025717139190702787.post-48929223394681458072009-12-07T13:35:00.003+08:002009-12-07T13:43:40.219+08:00က်မတို႔ မိသားစု၀င္ အားလံုး အိမ္ေမြး သတၱ၀ါေလးေတြကို ခ်စ္တတ္ၾကတယ္။ အထူးသျဖင့္ ေခြးေလးေတြကို ပိုခ်စ္ၾကတယ္။ သူတို႔ကလည္း ခ်စ္ေအာင္ ျပဳမူေနထိုင္တတ္ၾက သကိုး။ ဒါနဲ႔ပဲ အိမ္မွာ ေခြးေတြ ေမြးျဖစ္ၾကတာပါပဲ။ တကူးတက ေစ်းႀကီးေပး ၀ယ္ေမြး တာေတာ့ မဟုတ္ဘူး။ ရပ္ကြက္ထဲ သြားေနတဲ့ ေခြးသားေပါက္ေလးေတြ ယူေမြးျဖစ္တာပါ။<br /><br />ဒီေကာင္ေတြကို ခ်စ္လြန္းလို႔၊ အလိုလိုက္လြန္းလို႔ ပ်က္စီးတာေတြလည္း ရွိပါရဲ့။ ေခြးေတြကလည္း အိမ္ေရာက္ခါစ ကိုယ္က သခင္၊ ေနာက္ေတာ့ သူတို႔က သခင္ ျဖစ္သြားေရာ။<br /><br />ေနာက္ဆံုးေမြးခဲ့တဲ့ အေကာင္ဆိုရင္ အဆိုးဆံုး။ သူထမင္းစားေနရင္ ယင္ေကာင္ မလာေအာင္ ယပ္ေတာင္တေခ်ာင္းနဲ႔ ယပ္ခပ္ ေပးေနရတယ္။ သူ႔အနား ယင္ေကာင္ ေရာက္လာရင္ ဆက္မစားပဲ အဲဒီ ယင္ေကာင္ကိုပဲ လိုက္ၾကည့္ေနလို႔ေလ။ ဒါေပမဲ့ သူ႔ဘာသာ ဆိုရင္ လမ္းေဘး အမိႈက္ပံု သြားဖြ ေနေလရဲ့။<br /><br /><span id="fullpost"><br /><br />သူတို႔ကို ခ်စ္စႏိုးနဲ႔ ေပးထားတဲ့ နာမည္ေတြလည္းစံုလို႔။ ေခြးနာမည္ ေပးတာကလည္း အေရးႀကီးတယ္။ ရယ္စရာ မဂဇင္းထဲက ၀တၳဳတပုဒ္မွာေပါ့။ အိမ္ရွင္က သူ႔ေခြးကို နာမည္ေပးထားတာ "ရဲစိန္"...တဲ့။ အေကာင္ကလည္းထြား၊ ေဟာင္လိုက္ရင္လည္း အသံ အက်ယ္ႀကီးဆိုပဲ။<br /><br />တေန႔မွာ တျခား အရပ္က ဧည့္သည္ ေရာက္လာတယ္။ ၿခံ၀ ေရာက္တာနဲ႔ ေခြးေဟာင္ပါေလေရာ။ ေဘးအိမ္ကလူ ထြက္လာၿပီး "မေၾကာက္ပါနဲ႔... ဒီေကာင္ မကိုက္တတ္ပါဘူး... ရဲစိန္လို႔သာ ေခၚလိုက္ပါ" .... ။ ဧည့္သည္က အသံက်ယ္က်ယ္နဲ႔ ေခၚလိုက္တယ္။ " ဗ်ိဳ႔ ... ကိုရဲစိန္ .... ေခြးၾကည့္ပါဦး " ... တဲ့ေလ ...။<br /><br />ဒီလိုနဲ႔ပဲ သူတို႔ မ်က္ႏွာရိပ္၊ မ်က္ႏွာကဲကို ၾကည့္ေနရေတာ့ ေခြးေတာ္ေတာ္ မ်ားမ်ားရဲ့ စိတ္ကို ဖတ္တတ္လာတယ္။ ဒီေကာင္က ေတြ႔လိုက္တာနဲ႔ ၿပံဳးျပတယ္။ ဒီေကာင္က ရန္လိုတယ္။ ဒီေကာင္က သေဘာေကာင္းႀကီး အစရွိသျဖင့္ေပါ့။ သူမ်ားေခြးေတြ ေတြ႔တိုင္းလည္း ခ်စ္စရာႀကီးေတြ၊ ခ်စ္စရာေလးေတြနဲ႔ ျမင္ျမင္သမွ် ခ်စ္ေနမိတာပါပဲ။<br /><br />ကိုယ့္ဘာသာ ေခြးအကဲခတ္ ကြၽမ္းက်င္တယ္လို႔ ထင္ေနတာ မွားေနမွန္း သိလိုက္ရတာ မၾကာေသးဘူး။ မိတ္ေဆြ တေယာက္ရဲ့ အလုပ္ ရံုးခန္းကို သြားဘို႔ ျဖစ္လာတယ္။ Industrial Building ဆိုေတာ့ အထပ္တိုင္းမွာ ရံုးခန္းေတြ အမ်ားႀကီးေပါ့။<br /><br />ေရာက္သြားေတာ့ ညရနာရီခြဲေလာက္ ရွိေနၿပီ။ ဂိတ္တဲမွာ လံုၿခံဳေရးေတြ ေစာင့္လို႔။ ၿခံတခါးကို ျဖတ္ခါနီးမွာ ေျခလွမ္း တုန္႔သြားတယ္။ ေရွ့က သြားေနတဲ့ ညီမေတာ္ ကိုလည္း အျမန္ လွမ္းဆဲြလိုက္မိတယ္။ လား ... လား ... ဂိတ္တဲ အ၀မွာ ေခြးႀကီး တေကာင္ ထိုင္လို႔ ။ ႀကိဳးခ်ည္ထားတာ မဟုတ္ဘူး။ Police Dog အႀကီးစားႀကီး။ ပါးစပ္ႀကီး ၿဖဲၿပီး အစြယ္ထုတ္ထားတယ္။<br /><br />ဟဲ့ ... ဟဲ့ ... ဆက္မသြားနဲ႔ ... အ၀မွာ ရပ္မေနနဲ႔ ... လမ္းမဘက္ကို မေျပးရံု တမယ္ သုတ္ေခ် တင္ၾကတယ္။ ေခြးဘယ္ေလာက္ ခ်စ္ခ်စ္၊ ကိုယ့္ ေျခသလံုးသားကိုေတာ့ ႏွေျမာတာေပါ့။ အထဲက ဂိတ္ေစာင့္ေတြက က်မတို႔ ညီအစ္မကို လွမ္းေခၚၾကတယ္။ က်မတို႔ မ၀င္ရဲၾကဘူး။<br /><br />ရံုးထဲက မိတ္ေဆြကို ဖုန္းဆက္ၿပီး ဂိတ္၀မွာ ေခြးႀကီး တေကာင္ ရွိေနလို႔ မ၀င္ရဲဘူးဆိုေတာ့ သူက ရယ္လိုက္တာေလ။ သူက ရယ္ ... က်မတို႔က စိတ္တိုနဲ႔ေပါ့။ ေၾကာက္ပါတယ္ ဆိုမွ ရယ္စရာလား ။ ရယ္ရင္းနဲ႔ ေျပာတာက အဲဒါ အရုပ္ႀကီးပါတဲ့။ တကယ့္ ေခြး အစစ္ မဟုတ္ပါဘူးတဲ့။<br /><br />ဒီေတာ့မွ ရွက္ရွက္နဲ႔ ၀န္းတခါးကိုျဖတ္၊ ဂိတ္တဲေရွ့ ေရာက္သြားတယ္။ ဂိတ္ေစာင့္ေတြလည္း ရယ္ၾကတာေပါ့။ အနားေရာက္မွ ေသခ်ာ ၾကည့္မိတယ္။ တကယ့္ကို သက္ရွိေခြး အေမြး အေရာင္ အရြယ္အစား အတိုင္းပါပဲ။ ညအေမွာင္ရယ္ မီးေရာင္ တ၀က္တပ်က္ရယ္ေၾကာင့္ ပိုအသက္၀င္သြားတာပဲ။ ဓာတ္ပံု မရိုက္ျဖစ္လိုက္တာ ေနာင္တရလို႔ မဆံုးဘူး။<br /><a href="http://4.bp.blogspot.com/_LKveBigMDWQ/SxyVks97YKI/AAAAAAAAAv0/jJeWERvQWRI/s1600-h/yi+xiu.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5412365309971226786" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; CURSOR: hand; HEIGHT: 207px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_LKveBigMDWQ/SxyVks97YKI/AAAAAAAAAv0/jJeWERvQWRI/s320/yi+xiu.jpg" border="0" /></a><br />Sims Avenue လမ္းေပၚက Yi Xiu Factory Building ေရာက္လွ်င္ ၀င္ၾကည့္ပါ မိတ္ေဆြ။ မခ်ိဳတို႔ ေၾကာက္လို႔ ေျပးၾကတာ မလြန္ပါဘူးလို႔ ေျပာရပါေစမယ္။<br /><br />ေခြးက်မ္းေၾကသူလည္း မွားတဲ့ အခါ မွားေပမေပါ့။<br /><br /><br /><br /><br /><br />မခ်ိဳ (ပန္းခရမ္းျပာ)<br /><br /><span style="font-size:85%;color:#ff0000;">Photo: www.streetdirectory.com.sg</span><br /><br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2025717139190702787-4892922339468145807?l=pan-khayan-pyar.blogspot.com' alt='' /></div>ပန္းခရမ္းျပာhttp://www.blogger.com/profile/11606085010237265074noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-2025717139190702787.post-57186303176395180222009-11-26T17:17:00.003+08:002009-11-28T12:30:28.318+08:00<a href="http://1.bp.blogspot.com/_LKveBigMDWQ/Sw5HwVijX6I/AAAAAAAAAvs/wPbbPt-gWMg/s1600/letterbox.jpg"><img style="float:left; margin:0 10px 10px 0;cursor:pointer; cursor:hand;width: 200px; height: 116px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_LKveBigMDWQ/Sw5HwVijX6I/AAAAAAAAAvs/wPbbPt-gWMg/s200/letterbox.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5408339098259906466" /></a>အခုတေလာ စာတိုက္ႀကီးကို မၾကာခဏ ဆက္သြယ္ေနရတယ္။ က်မတို႔ အိမ္လိပ္စာနဲ႔ ေရာက္လာတဲ့ စာေတြ ေဘးအခန္းက စာတိုက္ပံုးထဲ မၾကာခဏ ေရာက္သြားတတ္လို႔။ သူတို႔ကေတာ့ ျပန္လာေပးၾကပါတယ္။ <br /><br />ဒီမွာက အားလံုး ဖာသိဖာသာ ေနတတ္ၾကတာေလ။ သေဘာေကာင္းတဲ့ အိမ္နီးခ်င္းေၾကာင့္ စာေတြ မေပ်ာက္ေပမဲ့ တျခား အခန္းက စာတိုက္ပံုးကို ေရာက္သြားရင္ ျပန္ေပးပါ့မလား။ အေရးႀကီးတဲ့စာ ဆိုရင္ တကယ့္ ျပသနာပါပဲ။ <br /><br />စာတိုက္ပံုးေတြက တိုက္ေအာက္မွာ အခန္းနံပါတ္ အလိုက္ စီထားတာ။ စာပို႔သမား က စာေတြ အားလံုး တၿပိဳင္တည္း ေ၀တာဆိုေတာ့ အဲဒီမွာ မွားေတာ့တာပဲ။<br /><br /><span id="fullpost"><br /><br />ေဘး အခန္းက လူေတြကိုလည္း ေတြ႔တိုင္း ႏႈတ္ဆက္၊ ၿပံဳးျပ လုပ္လို႔၊ ကိုယ့္စာေတြ ျပန္ေပးခ်င္ေအာင္ မ်က္ႏွာခ်ိဳေသြးရတာ အေမာ။ ကံေကာင္းတာက သူတို႔က ေန႔တိုင္း စာတိုက္ပံုး ဖြင့္တယ္။ မွားေရာက္သြားတာနဲ႔ ခ်က္ခ်င္း ျပန္ရတာေပါ့။<br /><br />သံုးေစာင္ေျမာက္ မွားပို႔ၿပီးတဲ့ အခါ အေတာ္ စိတ္တိုလာတယ္။ စာတိုက္ႀကီးရဲ့ Website ထဲက Feedback မွာ ေရးလိုက္တယ္။ က်မ Email ထဲကို Auto-reply ၀င္လာတယ္။ ဘာမွ ထပ္မျပန္ဘူး။ ေနာက္တပတ္ အၾကာမွာ တစ္ေစာင္ ထပ္မွားပို႔တယ္။ Feedback မွာ ထပ္ေရးလိုက္တယ္။<br /><br />အဲဒီေတာ့မွ စာတိုက္ႀကီးက မန္ေနဂ်ာ တေယာက္က က်မကို ဖုန္းဆက္တယ္။ သူတို႔ ေျဖရွင္းေပးပါမယ္တဲ့။ သူ႔ကို တိုက္ရိုက္ ဆက္သြယ္ရမဲ့ ဖုန္းနံပါတ္ နဲ႔ Email ကိုလည္းေပးတယ္။ က်မကလည္း အေရးႀကီးတဲ့စာ၊ အထူးသျဖင့္ အစိုးရ ကိစၥနဲ႔ ပတ္သက္တဲ့ စာေတြ အတြက္ စိတ္ပူတဲ့ အေၾကာင္း၊ သိေအာင္ ေျပာျပလိုက္တယ္။ <br /><br />က်မဆီကို Email ျပန္ပို႔တယ္။ ေနာက္ထပ္ ဒီလို မျဖစ္ေစရေၾကာင္းေပါ့။ အဲဒီ အမ်ိဳးသမီး ကိုယ္တိုင္ကလည္း က်မတို႔ ၿမိဳ႔နယ္ အတြက္ စာေ၀ဌာနက မန္ေနဂ်ာ ဆိုေတာ့ ထိထိ ေရာက္ေရာက္ ေျဖရွင္းမွာပဲ ဆိုၿပီး စိတ္ခ်သြားတာ မွားပါေပါ့လား။ ေနာက္ႏွစ္ရက္ အၾကာမွာ တစ္ေစာင္ ထပ္မွားပို႔ပါေလေရာ။ ဒီတခါ ငါးေစာင္ေျမာက္ ျဖစ္သြားၿပီ။ အိမ္နီးခ်င္းကိုေတာ့ အားလည္းနာ ေက်းဇူးလဲ တင္ေပါ့။<br /><br />အဲဒီ မန္ေနဂ်ာဆီ တခါ email ပို႔၊ မွားေရာက္သြားတဲ့ စာအိတ္ကိုပါ scanလုပ္ၿပီး တြဲပို႔လိုက္တယ္။ အစိုးရ ဆီက စာေတြ အထူးသျဖင့္ Immigrationက ပို႔တဲ့ စာေတြ ေပ်ာက္ရင္ က်မတို႔မွာ တာ၀န္မရွိပဲ စာတိုက္မွာသာ တာ၀န္ရွိေၾကာင္း ကိုပါ ေရးလိုက္တယ္။<br /><br />စာတိုက္ရဲ့ ၀န္ေဆာင္မႈကေတာ့ အံ့မခန္းပဲ။ သံုးေလးရက္ ၾကာတဲ့ အထိ အေၾကာင္းမျပန္ဘူး။ မနက္ေစာေစာ ရံုးဖြင့္စမွာပဲ အဲဒီ မန္ေနဂ်ာမကို ဖုန္းဆက္လိုက္တယ္။ သူတို႔ စံုစမ္း စစ္ေဆးၿပီး ျဖစ္ေၾကာင္း၊ စာပို႔သမား မွားတဲ့ အေၾကာင္း အစရွိသျဖင့္ လွည့္ပတ္ေျပာေနေတာ့တာ အေတာ္စိတ္မရွည္ စရာပါပဲ။ သူတို႔ Procedure အရ ဘယ္လိုလုပ္လုပ္၊ ေနာက္ဆံုး က်မတို႔စာေတြ အားလံုး စာတိုက္ပံုးထဲ ေရာက္ေအာင္လုပ္ေပးပါ လို႔ပဲ ေျပာလိုက္တယ္။ <br /><br />အခုေတာ�