အခုတေလာ စာတိုက္ႀကီးကို မၾကာခဏ ဆက္သြယ္ေနရတယ္။ က်မတို႔ အိမ္လိပ္စာနဲ႔ ေရာက္လာတဲ့ စာေတြ ေဘးအခန္းက စာတိုက္ပံုးထဲ မၾကာခဏ ေရာက္သြားတတ္လို႔။ သူတို႔ကေတာ့ ျပန္လာေပးၾကပါတယ္။
ဒီမွာက အားလံုး ဖာသိဖာသာ ေနတတ္ၾကတာေလ။ သေဘာေကာင္းတဲ့ အိမ္နီးခ်င္းေၾကာင့္ စာေတြ မေပ်ာက္ေပမဲ့ တျခား အခန္းက စာတိုက္ပံုးကို ေရာက္သြားရင္ ျပန္ေပးပါ့မလား။ အေရးႀကီးတဲ့စာ ဆိုရင္ တကယ့္ ျပသနာပါပဲ။
စာတိုက္ပံုးေတြက တိုက္ေအာက္မွာ အခန္းနံပါတ္ အလိုက္ စီထားတာ။ စာပို႔သမား က စာေတြ အားလံုး တၿပိဳင္တည္း ေ၀တာဆိုေတာ့ အဲဒီမွာ မွားေတာ့တာပဲ။
ေဘး အခန္းက လူေတြကိုလည္း ေတြ႔တိုင္း ႏႈတ္ဆက္၊ ၿပံဳးျပ လုပ္လို႔၊ ကိုယ့္စာေတြ ျပန္ေပးခ်င္ေအာင္ မ်က္ႏွာခ်ိဳေသြးရတာ အေမာ။ ကံေကာင္းတာက သူတို႔က ေန႔တိုင္း စာတိုက္ပံုး ဖြင့္တယ္။ မွားေရာက္သြားတာနဲ႔ ခ်က္ခ်င္း ျပန္ရတာေပါ့။
သံုးေစာင္ေျမာက္ မွားပို႔ၿပီးတဲ့ အခါ အေတာ္ စိတ္တိုလာတယ္။ စာတိုက္ႀကီးရဲ့ Website ထဲက Feedback မွာ ေရးလိုက္တယ္။ က်မ Email ထဲကို Auto-reply ၀င္လာတယ္။ ဘာမွ ထပ္မျပန္ဘူး။ ေနာက္တပတ္ အၾကာမွာ တစ္ေစာင္ ထပ္မွားပို႔တယ္။ Feedback မွာ ထပ္ေရးလိုက္တယ္။
အဲဒီေတာ့မွ စာတိုက္ႀကီးက မန္ေနဂ်ာ တေယာက္က က်မကို ဖုန္းဆက္တယ္။ သူတို႔ ေျဖရွင္းေပးပါမယ္တဲ့။ သူ႔ကို တိုက္ရိုက္ ဆက္သြယ္ရမဲ့ ဖုန္းနံပါတ္ နဲ႔ Email ကိုလည္းေပးတယ္။ က်မကလည္း အေရးႀကီးတဲ့စာ၊ အထူးသျဖင့္ အစိုးရ ကိစၥနဲ႔ ပတ္သက္တဲ့ စာေတြ အတြက္ စိတ္ပူတဲ့ အေၾကာင္း၊ သိေအာင္ ေျပာျပလိုက္တယ္။
က်မဆီကို Email ျပန္ပို႔တယ္။ ေနာက္ထပ္ ဒီလို မျဖစ္ေစရေၾကာင္းေပါ့။ အဲဒီ အမ်ိဳးသမီး ကိုယ္တိုင္ကလည္း က်မတို႔ ၿမိဳ႔နယ္ အတြက္ စာေ၀ဌာနက မန္ေနဂ်ာ ဆိုေတာ့ ထိထိ ေရာက္ေရာက္ ေျဖရွင္းမွာပဲ ဆိုၿပီး စိတ္ခ်သြားတာ မွားပါေပါ့လား။ ေနာက္ႏွစ္ရက္ အၾကာမွာ တစ္ေစာင္ ထပ္မွားပို႔ပါေလေရာ။ ဒီတခါ ငါးေစာင္ေျမာက္ ျဖစ္သြားၿပီ။ အိမ္နီးခ်င္းကိုေတာ့ အားလည္းနာ ေက်းဇူးလဲ တင္ေပါ့။
အဲဒီ မန္ေနဂ်ာဆီ တခါ email ပို႔၊ မွားေရာက္သြားတဲ့ စာအိတ္ကိုပါ scanလုပ္ၿပီး တြဲပို႔လိုက္တယ္။ အစိုးရ ဆီက စာေတြ အထူးသျဖင့္ Immigrationက ပို႔တဲ့ စာေတြ ေပ်ာက္ရင္ က်မတို႔မွာ တာ၀န္မရွိပဲ စာတိုက္မွာသာ တာ၀န္ရွိေၾကာင္း ကိုပါ ေရးလိုက္တယ္။
စာတိုက္ရဲ့ ၀န္ေဆာင္မႈကေတာ့ အံ့မခန္းပဲ။ သံုးေလးရက္ ၾကာတဲ့ အထိ အေၾကာင္းမျပန္ဘူး။ မနက္ေစာေစာ ရံုးဖြင့္စမွာပဲ အဲဒီ မန္ေနဂ်ာမကို ဖုန္းဆက္လိုက္တယ္။ သူတို႔ စံုစမ္း စစ္ေဆးၿပီး ျဖစ္ေၾကာင္း၊ စာပို႔သမား မွားတဲ့ အေၾကာင္း အစရွိသျဖင့္ လွည့္ပတ္ေျပာေနေတာ့တာ အေတာ္စိတ္မရွည္ စရာပါပဲ။ သူတို႔ Procedure အရ ဘယ္လိုလုပ္လုပ္၊ ေနာက္ဆံုး က်မတို႔စာေတြ အားလံုး စာတိုက္ပံုးထဲ ေရာက္ေအာင္လုပ္ေပးပါ လို႔ပဲ ေျပာလိုက္တယ္။
အခုေတာ့ ႏွစ္ပတ္ေလာက္ၾကာသြားၿပီ။ ေဘးအခန္းက စာလာ မေပးေသးဘူး။ စာပို႔သမား မမွားေတာ့တာပဲ ျဖစ္ပါေစေတာ့။ ေနာက္တခါ ထပ္ျဖစ္ရင္ေတာ့ စာတိုက္ကို အေၾကာင္းမၾကားေတာ့ပဲ သတင္းစာက လူထုေအာ္သံကို ေရးပို႔ရင္ ေကာင္းမယ္လို႔ ထင္မိတယ္။
ဒီရက္ပိုင္းမွာ ေန႔တိုင္း စာတိုက္ပံုးဖြင့္၊ ေဘးအခန္းက လူေတြကို အေ၀းႀကီး ကတဲက ၿပံဳးျပ ႏႈတ္ဆက္နဲ႔။ ကိုယ့္စာမ်ား ျပန္ေပးရေအာင္ေပါ့ေလ။
သတိထားမိတာ သံုးေလးလေလာက္ေတာ့ ရွိေနၿပီ။ Starhub က တယ္လီဖုန္း Bill ေရာက္ ေရာက္လာေနတာ။ လိပ္စာရွင္က ျမန္မာေယာက်ၤား နာမည္နဲ႔၊ အိမ္မွာလည္း ဒီနာမည္နဲ႔လူ တခါမွ မေနခဲ့ဘူး။
လိပ္စာေတာ့ မွန္တယ္။ သိပ္ ေခါင္းရႈပ္ မခံေတာ့ပဲ Return mail box ထဲ သြားထည့္တာ အၾကိမ္ေပါင္း မနဲေတာ့ဘူး။ ဒါလည္း ဆက္လာ ေနတုန္းပဲ။ မေန႔က စာတိုက္ပံုးဖြင့္ေတာ့ ေတြ႔ျပန္ေရာ။ စာအိတ္ကို ဖြင့္လိုက္ေတာ့ ေနာက္ဆံုးလ အထိကို Bill ေပးထားတာ ေတြ႔ရတယ္။ ဒီလူ ဘာသေဘာနဲ႔ က်မတို႔ အိမ္လိပ္စာ သံုးတာပါလိမ့္။
အိမ္ထဲေရာက္ေတာ့မွ စဥ္းစားမိတယ္။ Bill မွာ သူ႔ဖုန္းနံပါတ္ ပါသားပဲ။ ဖုန္းေခၚလိုက္တယ္။ မိန္းကေလး တေယာက္ေျဖတယ္။ ဒီလူနာမည္နဲ႔ Bill ေတြ ေရာက္လာတယ္။ ဘာေၾကာင့္ က်မတို႔ လိပ္စာ သးံုရတာလဲလို႔ ခပ္ဆတ္ဆတ္ပဲ ေမးလိုက္တယ္။ စာပို႔သမားနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး စိတ္တိုေနတယ္ ဆိုကာမွ။ ဟိုဘက္ကလဲ အင္း ... အဲ ... နဲ႔၊ ဘာေျဖရမွန္း မသိ ျဖစ္ေနေရာ။
သူကေမးတယ္။ ဘယ္က ဖုန္းေခၚတာလဲတဲ့။ က်မတို႔ အိမ္လိပ္စာကို ေျပာလိုက္တယ္။ အိပ္ခန္းထဲက အိမ္ငွား ညီမေလးတေယာက္ ဖုန္းကိုင္ရက္နဲ႔ ေျပးထြက္လာတယ္။ ဧည့္ခန္းထဲက က်မနဲ႔ အိပ္ခန္းထဲက သူတို႔ အျပန္ အလွန္ ဖုန္းေျပာေနတာကိုး။
ရန္ေတြ႔ ပစ္လိုက္မယ္ ႀကံထားတာလည္းေပ်ာက္၊ တဟားဟား ရယ္သံေတြနဲ႔ ဇာတ္ရည္ လည္ေတာ့တယ္။ တကယ္ဆို ဒီနာမည္နဲ႔ Phone Bill လာမယ္ဆိုတာ က်မတို႔ကို ႀကိဳေျပာထားသင့္တာေပါ့။ သူကလည္း Bill မလာလို႔ Starhub ကိုဆက္၊ က်မတို႔ကလည္း အိမ္သား မဟုတ္လို႔ စာေတြ ျပန္ပို႔နဲ႔ေလ ...။
စာပို႔သမားက တတိုက္လံုး အတြက္ စာေ၀တယ္။ က်မက အိမ္သားေတြကို စာျပန္ေ၀တယ္။ စာေ၀ျခင္း အႏုပညာ နက္နဲ သိမ္ေမြ႔လွပါလားေနာ္...။
မခ်ိဳ (ပန္းခရမ္းျပာ)
Thursday, November 26, 2009
စာေ၀ျခင္း အႏုပညာ
Saturday, November 21, 2009
ေမြးေန႔ရွင္ ဆရာညိဳ
ဆရာညိဳ ဆိုလို႔ ပုဆိုး အကြက္တံုးနဲ႔ တိုက္ပံု ၀တ္၊ ေဆးတံခဲ၊ အိတ္ႀကီးလြယ္ထားတဲ့ ေက်ာင္းဆရာလား၊ ေဆးဆရာလား ရယ္လို႔ေတာ့ မထင္လိုက္ၾကပါနဲ႔။ ညီမေတာ္ မညိဳရဲ့ ေမြးေန႔ပါ။ ဆရာညိဳလို႔ အမည္တြင္သြားတဲ့ ရာဇ၀င္ေလးကိုလည္း သိခ်င္ၾကမွာေပါ့။
ရန္ကုန္မွာ ေနတုန္းက သူ႔ခမ်ာ ခလုတ္တိုက္၊ ေခ်ာ္လဲ၊ မၾကာခဏ ျဖစ္တတ္ပါတယ္။ တေန႔ တေန႔ ခလုတ္ မတိုက္ရေသးလွ်င္ ေနမ၀င္ေသးလို႔ပဲ မွတ္လိုက္ပါေတာ့။
ဒီမွာ ေက်ာင္းလာတက္မယ္ ဆိုေတာ့ အေရးႀကီးတဲ့ မွာတမ္း ေခြၽရပါတယ္။ စကၤာပူမွာ ေဆးကုသစရိတ္ အလြန္ႀကီးတယ္။ ေခ်ာ္လဲလို႔ ေျခက်ိဳး၊ လက္ကိ်ဳး ျဖစ္ရင္ ေဆးရံု စားရိတ္နဲ႔ မြဲေရာပဲ။ ေဟာ္ကာစင္တာေတြ (Food court) မွာ လူၾကပ္တယ္။ အေငြ႔ တေထာင္းေထာင္းနဲ႔ စားစရာေတြ ဗန္းႀကီးနဲ႔ သယ္လာရင္း ေခ်ာ္လဲရင္၊ သူမ်ားကို ၀င္တိုက္မိရင္ အပူေလာင္မယ္။ အစရွိသျဖင့္ ေဆာင္ရန္ ေရွာင္ရန္ေတြေပါ့။
ဒီေ၇ာက္လာေတာ့ အိမ္က စထြက္ကတည္းက သတိေပး၊ ေဟာ္ကာစင္တာထဲ ၀င္တာနဲ႔ သတိေပးနဲ႔ .... ၾကာလာေတာ့ "ရဲေဘာ္ ... သတိ" ဆိုလိုက္တာနဲ႔ သိေနၿပီ။
ဒီလိုနဲ႔ တျဖည္းျဖည္း တိုးတက္လာလိုက္တာ ေဒါက္ျမင့္ ဖိနပ္နဲ႔ေတာင္ ေျပးႏိႈင္တဲ့ အဆင့္ ေရာက္လာတယ္။ ဒီေတာ့ ရဲေဘာ္ကေန ရာထူးတက္ၿပီး တပ္ၾကပ္ႀကီး ျဖစ္သြားေရာ။ ရဲေဘာ္ညိဳ အျဖစ္ကေန ဆရာညိဳ အမည္တြင္သြားတာေပါ့။
စစ္တပ္မွာ ရဲေဘာ္ ရာထူးတက္ရင္ တပ္ၾကပ္ႀကီး ျဖစ္၊ မျဖစ္ေတာ့ မသိပါ။ ကိုယ္ပိုင္တပ္မွာ ထင္သလို ရာထူး ေပးပစ္လိုက္တာပါပဲ။
ဆရာညိဳ အလုပ္ စ၀င္ကတည္းက လခထုတ္တိုင္း မိဘေတြဆီကို ပို႔တယ္၊ အစ္မကို ကန္ေတာ့တယ္။ သူ႔ ေခြၽးနဲစာေတြကို ကိုယ္ မသံုးရက္ဘူး။ စာအုပ္ၾကားထဲမွာ သူ႔ ဓာတ္ပံုနဲ႔ အတူ သိမ္းထားတယ္၊ ဒီေန႔ေတာ့ အံေပါင္း အိတ္ေလးထဲ ထည့္ၿပီး သူ႔အတြက္ ေမြးေန႔လက္ေဆာင္ အျဖစ္ ေပးလိုက္မယ္။
ဆရာညိဳကို ေမြးေပးခဲ့တဲ့ အတြက္ ေက်းဇူးပါ ေဖေဖနဲ႔ ေမေမ ....
ႏွစ္သစ္မွာ ဆရာညိဳ ကိုယ္စိတ္ႏွစ္ျဖာ ခ်မ္းသာၿပီး လိုရာဆႏၵ ျပည့္၀ႏိႈင္ပါေစ။
မမ
မခ်ိဳ (ပန္းခရမ္းျပာ)
Tuesday, November 3, 2009
ေယာဂီ ဒိုင္ယာရီ (၃)
မနက္ ၅ နာရီ ထိုးတာနဲ႔ တရားခန္းမမွာ ေယာဂီေတြ စံုေနၿပီ။ တရားျပဆရာ ဘုန္းဘုန္းရဲ့ ညႊန္ၾကားခ်က္ အတိုင္း တရားစထိုင္ၾကတယ္။ အိပ္ေရး မ၀ တာရယ္၊ မနက္ အိပ္ယာ ထထခ်င္း တခုခု စားၿပီးမွ လႈပ္ရွားႏိႈင္တဲ့ အက်င့္ဆိုးရယ္ေၾကာင့္ တရားထိုင္ရတဲ့ တစ္နာရီဟာ ပူေလာင္လြန္းလွတယ္။ မေန႔ညကလို ေ၀ဒနာ ေပ်ာက္သြားၿပီး မၿမဲတဲ့ တရားကို ဆင္ျခင္မိတဲ့ အသိကို ရခ်င္တဲ့ ေလာဘ ရွိေနတာေၾကာင့္လဲ ပူပူေလာင္ေလာင္ အေတာ္ ခံစားရတယ္။
ဘုန္းဘုန္း တရားျပတာကို ႀကိဳးစား လိုက္နာေပမဲ့ တစ္နာရီ ျပည့္တဲ့ အထိ မတည္ၿငိမ္ေသးဘူး။ ကိုယ္တင္မဟုတ္၊ အားလံုး ဒီလိုပဲ ျဖစ္ေနၾကပံု ရတယ္။ ဘုန္းဘုန္းက ေနာက္ထပ္ ငါးမိနစ္ ဆက္ထိုင္ပါ။ မိဘေတြ အတြက္ ရည္ရြယ္ပါလို႔ ေျပာတယ္။ အဲဒီ အခ်ိန္ေလးမွာ ကိုယ္ ေကာင္းေကာင္း ရႈမွတ္လို႔ ရတယ္။ စိတ္ၿငိမ္လာတယ္။ နာက်င္တဲ့ ေ၀ဒနာေတြ လံုး၀ ေပ်ာက္မသြားေပမဲ့ ခံႏိႈင္ရည္ရွိလာတာ အံ့ၾသစရာပါပဲ။
၆ နာရီမွာ အာရံုဆြမ္း စားရတယ္။ ၾကက္သား ဆန္ျပဳတ္ တပြဲဟာ အလြန္႔ အလြန္ တန္ဘိုး ရွိလွပါလား။ အေတာ္ အားျပည့္ၿပီး လန္းလန္း ဆန္းဆန္း ျဖစ္လာတယ္။ အလႈရွင္နဲ႔ အတူ ေ၀ယ်ာ၀ိစၥ အဖြဲ႔ကို ေက်းဇူး တင္ပါရေစ။
ဒီစခန္းမွာ တရားစစ္တာေတာ့ မေတြ႔မိဘူး။ တရားျပ ဘုန္းဘုန္းကို အေမး အျမန္းထူတာေတာ့ ကိုယ္တေယာက္ပဲ ရွိမယ္ထင္တယ္။ မနက္ေစာေစာက တရားထိုင္လို႔ မရတာကို ေလွ်ာက္တင္တယ္။ ဘုန္းဘုန္းက ေလာဘစိတ္ကို မမွတ္လို႔ ျဖစ္ရတာတဲ့။
ရ နာရီမွာ ဆရာေတာ္ႀကီး တရားေဟာတယ္။ တရားထိုင္ရာကေန ဥာဏ္အသိရေအာင္ ဘယ္လိုလုပ္ရမယ္ဆိုတာ လမ္းညႊန္ ေဟာၾကားေတာ္မူတယ္။ အဲဒါ ကိုယ္အလိုခ်င္ဆံုး၊ အသိခ်င္ဆံုးပါပဲ။ မ်က္ေစ့မိွတ္၊ အာရံုစူးစိုက္ၿပီး တရားနာေနတဲ့ၾကားက တခ်က္ တခ်က္ အိပ္ငိုက္သြားတယ္။
မ်က္ေစ့ဖြင့္ ဆရာေတာ္ႀကီးကို စူးစိုက္ၾကည့္ၿပီး တရားနာေတာ့မွ မငိုက္ေတာ့ဘူး။ ဟိုဟုိဒီဒီ ၾကည့္မိေတာ့ အ့ံစရာ ျမင္ကြင္းတခု ေတြ႔လိုက္ရတယ္။ ေရွ့ဆံုးမွာ ထိုင္ေနတဲ့ ဦးေလးႀကီး တေယာက္ ငိုေနပါလား၊ ေဘးတျခမ္းေစာင္း ျမင္ေနရတယ္။ ငိုတာမွ အသံမထြက္ပဲ ၾကိတ္ၿပီး ရိႈက္ႀကီး တငင္နဲ႔။
ဆရာေတာ္ ေဟာေနတာက ရုပ္နဲ႔ နမ္ ခြဲျခားသိဘို႔၊ ဒီအသိဟာ စည္းစိမ္ေတြ အားလံုးထက္ ျမင့္ျမတ္တဲ့ အေၾကာင္း။ အဲဒီ ဦးေလးႀကီးကေတာ့ ဆရာေတာ္ ေမးသမွ် လိုက္ေျဖရင္း မ်က္ရည္ေတြ ေပါက္ေပါက္ က်ေနေလရဲ့။ အဲဒါေတြ လိုက္ၾကည့္ရင္း အေတာ္ အိပ္ခ်င္ေျပသြားတယ္။ တရားဆံုးတဲ့ အထိ အာရံုစိုက္ နာျဖစ္တယ္။ ဘယ္သူ႔ကို ေက်းဇူးတင္ရမွန္းေတာင္ မသိေတာ့ဘူး။
တစ္နာရီၾကာ တရားေဟာၿပီးေနာက္ နာရီ၀က္ တရားထိုင္ၾကတယ္။ ဒါၿပီးရင္ စခန္းသိမ္း တရား ေဟာေတာ့မယ္။ အလြန္ တရားရႈမွတ္လို႔ ေကာင္းလွခ်ည္လား။ တရားျပ ဘုန္းဘုန္း ညႊန္ၾကားတဲ့ အတိုင္း ေနာက္ဆံုးပိတ္ အိတ္နဲ႔လြယ္မိၿပီေပါ့။ နာရီ၀က္ဟာ ကိုယ့္အတြက္ နည္းလြန္းလွတယ္။
စခန္းသိမ္း တရား နာၿပီးတဲ့ေနာက္ ေန႔ဆြမ္း စားၾကတယ္။ အလႈရွင္ေတြ ေစတနာ ေကာင္းလိုက္ၾကတာ။ ဟင္းပြဲေတြကို စံုလို႔။ ေ၀ယ်ာ၀ိစၥ အဖြဲ႔ကလဲ တာ၀န္ေက်လြန္းလို႔၊ အနားမွာ ေစာင့္ၿပီး လိုသမွ် ခ်က္ျခင္း လုပ္ေပးတာ မေနတတ္ေအာင္ ပါပဲ။
ဒီေနရာမွာ သတိရမိတာေလး တခုရွိတယ္။ ဆြမ္းေကြၽးတခု သြားတုန္းကေပါ့။ ဘုန္းႀကီးေတြ ဆြမ္းစားေနတာကို လူေတြ အမ်ားႀကီး အနားမွာ ေစာင့္ၾကည့္ ဟင္းထည့္ေပးနဲ႔။ လူေတြ မ်က္ခ်ည္ မျပတ္ ေစာင့္ၾကည့္တာ ခံရတဲ့ ဘုန္းႀကီးေတြ ဆြမ္းစားရတာ သက္ေတာင့္ သက္သာ ရွိပါ့ မလားလို႔ေလ။
ခုလဲ ဒီလိုပဲ။ ေ၀ယ်ာ၀ိစၥ အဖြဲ႔က အနားမွာ ေစာင့္ေန၊ လိုတာ ခ်က္ျခင္းလုပ္ေပးနဲ႔၊ တာ၀န္ေက်လြန္းလို႔ အားနာမိတယ္။ သူတို႔ ကိုယ္နဲ႔ သိလို႔ မဟုတ္ဘူး။ ကိုယ္ဟာ ေယာဂီ တေယာက္မို႔ ဒီလို လုပ္ေပးတာ၊ ဒီေတာ့ ေယာဂီ ပီသေအာင္ေနလို႔ ကိုယ့္ဘာသာ သတိေပးရင္း ဟင္းမ်ိဳးစံုကို သြားရည္က်ေနတဲ့ စိတ္ကို ေဖ်ာက္ရတာေပါ့။
ဆြမ္းစားၿပီးတဲ့ေနာက္ ျပန္လို႔ရၿပီ။ ပစၥည္းသိမ္း၊ ျပန္ဘို႔ အဆင္သင့္ ျဖစ္ၿပီ ဆိုေတာ့မွ အနီးအနား တ၀ိွက္ လွည့္ပတ္ ၾကည့္မိတယ္။ တိုက္အေရွ့ဘက္ပန္းၿခံမွာ ရွိတဲ့ ေလွခါးထစ္ေတြ တေလွ်ာက္ ဆင္းသြားတာနဲ႔ ပင္လယ္ကမ္းစပ္ကို ေ၇ာက္သြားၿပီ။ ရႈခင္းေတြက လွလိုက္တာ။ အသင့္ပါလာတဲ့ ဟန္းဖုန္း ကင္မရာနဲ႔ပဲ ရိုက္လိုက္ရတယ္။
ကားဂိတ္နဲ႔ အေတာ္လွမ္းတဲ့ ေနရာမို႔ Taxi ကိုပဲ ေခၚလိုက္တယ္။ တညပဲ ေနမယ္ ဆိုေပမဲ့ အိတ္နွစ္လံုး၊ ေခါင္းအံုး တခုနဲ႔ ဖရိုဖရဲ ျဖစ္ေနလို႔ေလ။ လမ္းတေလွ်ာက္ မိုးတဖြဲဖြဲနဲ႔။ ငိုက္လာရင္း အိမ္ကို ေရာက္လာပါေတာ့တယ္။ အိတ္ေတြကို ကမန္းကတန္းခ်၊ အိပ္ခန္း တခါးကို အေျပးအလႊား ဖြင့္မိတယ္။ ဟင္း … ငါ့အိပ္ယာေလး ... ငါ့အိပ္ယာ အဖိုးတန္ေလး… ။
ပန္းခရမ္းျပာ
(ဆရာေတာ္ႀကီးနွင့္ တရားျပဆရာ ဘုန္းဘုန္း ဦးေကသရ တို႔ကို ဤစာစုျဖင့္ ရွိခိုး ပူေဇာ္ ကန္ေတာ့ပါ၏။)
Monday, November 2, 2009
ေယာဂီ ဒိုင္ယာရီ (၂)
ဆယ္နာရီေလာက္မွာ အိပ္ဘို႔ျပင္တယ္။ ေစာေစာ အိပ္ယာဝင္ၿပီး အိပ္ေပ်ာ္ေအာင္ ႀကိဳးစားမယ္လို႔ေပါ့။ ဒီအခန္းထဲမွာ အိပ္မဲ့သူ အမ်ားစုက ေဝယ်ာဝိစၥ အဖြဲ႔ဝင္ေတြ … ဝင္ခ်ည္၊ ထြက္ခ်ည္နဲ႔ သူတို႔ခမ်ာလည္း အလုပ္ ရႈပ္ေနၾကရွာတယ္။ အိပ္ခန္းနဲ႔ တြဲလွ်က္ ေရခ်ိဳးခန္းမွာလည္း လူအဝင္အထြက္ မ်ားေနတာနဲ႔ပဲ သြားမတိုက္ျဖစ္ေတာ့ဘူး။ Air-con ေအးေအးနဲ႔ ေစာင္ၿခံဳေကြးၿပီး အိပ္ေပ်ာ္ေအာင္ ႀကိဳးစားေနရတယ္။
အိပ္ယာေျပာင္းရင္ အိပ္မေပ်ာ္တတ္တဲ့ အက်င့္ဆိုးကို ျပင္လို႔ မရေသးဘူး။ အဲ … ၾကယ္ငါးပြင့္ ဟိုတယ္ ဆိုရင္ေတာ့ သိုးေနေအာင္ အိပ္မိမွာပဲ။ ညသန္းေကာင္ေက်ာ္ေတာ့ အခန္းထဲမွာ လူစံုေနၿပီ။ အားလံုး အိပ္ေမာက်ေနၾကၿပီ ထင္ပါရဲ့ေလ။
အသက္ရႈ မ၀သလို ျဖစ္လာတယ္။ Air-con ပိတ္ထားတာကိုး။ ေလေအး မခံႏိႈင္တဲ့လူ အခန္းထဲမွာ ရွိလို႔ ထင္ပါရဲ့။ ေရခ်ိဳးခန္း အနားက တံခါးေသးေသးေလး တေပါက္ပဲ ဖြင့္ထားတယ္။ ဘယ္မွာလဲ ေလ၀င္ ေလထြက္ရယ္။ ဒီၾကားထဲ အလြန္ျပင္းတဲ့ ပရုပ္ဆီနံ႔က အခန္းထဲမွာ မႊန္လို႔။
လမ္းမီးေရာင္ေၾကာင့္ အခန္းထဲ ျမင္ေနရတယ္။ ကုတင္ေပၚမွာ ထတိုင္လိုက္ရင္း အခန္းထဲကို ၾကည့္မိတယ္။ ၾကမ္းျပင္မွာ မိန္းကေလး ရွစ္ေယာက္ ... ၾကပ္ၾကပ္တည္းတည္းေပမဲ့ အတံုးအရံုး အိပ္ေနၾကေလရဲ့။ Air-con ဖြင့္ဘို႔ ခလုပ္ရွိရာ စမ္းတ၀ါး၀ါး သြားတာနဲ႔ သူတို႔ကို တက္နင္းမိေတာ့မွာပဲ။
ပူေလာင္ မြန္းၾကပ္တဲ့ ဒဏ္ကို မခံႏိႈင္ေတာ့တဲ့ အဆံုး ကိုယ့္ေခါင္းရင္းက လိုက္ကာ အထူကို ဆြဲဖယ္၊ ျပဴတင္းေပါက္ တံခါး ဖြင့္လိုက္တယ္။ အျပင္ ျမင္ကြင္းက ေျခာက္ျခားစရာ။ ညသန္းေကာင္ေက်ာ္၊ လူသူ မရွိ၊ သစ္ပင္ႀကီးေတြ၊ ပန္းၿခံဳေတြနဲ႔၊ ခပ္ေ၀းေ၀းမွာ တိုက္တလံုး။
ေတာင္ကုန္းကို ေျမညိွ ေဆာက္ထားတာမို႔ အေပၚစီးကၾကည့္ရင္ ကိုယ့္အိပ္ယာကို နီးနီးကပ္ကပ္ ျမင္ႏိႈင္တယ္။ အေကာင္ႀကီးေတာ့ ၀င္မလာႏိႈင္ပါဘူး။ ျပဴတင္းတံခါး အတြင္းမွာ အကာ တထပ္ ရွိေသးသားပဲ။ ေလေအးေအးေလး ၀င္လာေတာ့ ေခြၽးတိတ္သြားၿပီး အသက္ရႈမွန္လာတယ္။ အိပ္ေပ်ာ္ပါေစ။
ဇိမ္ယူ မလို႔ ႀကံခါရွိေသး။ မေမွ်ာ္လင့္တဲ့ အေကာင္ ေရာက္လာပါလား။ လက္ေမာင္းတေလွ်ာက္ ခံစားရတဲ့ အထိ အေတြ႔၊ တျဖည္းျဖည္းနဲ႔ မ်က္ႏွာနား ေရာက္လာၿပီ။ နား၀မွာ တ၀ီ၀ီနဲ႔ ျခင္ေတြေပါ့။ ရိုက္တာလား၊ ေျခာက္တာလားမသိ၊ လက္ကို ေ၀ွ႔ရမ္းမိၿပန္ေရာ။
မ်က္လံုးက်ယ္ၿပီး အိပ္ခ်င္စိတ္ ေပ်ာက္သြားၿပီ။ အာရံုက အခန္းထဲ ျပန္ေရာက္လာတယ္။ နံရံကို မ်က္ႏွာမူၿပီး တေစာင္းလွဲေနေပမဲ့ အသံေတြက္ု ၾကားေနရတယ္။ ကိုယ္အပါအ၀င္ ဆယ့္ႏွစ္ေယာက္ရွိတဲ့ အခန္းထဲမွာ လူဆယ့္တစ္ေယာက္ရဲ့ အမ်ိဳးမ်ိဳးေသာ အသက္ရႈသံ၊ ေဟာက္သံေတြ ... တေယာက္တမ်ိဳး နားဆင္လို႔ မရိုးရပါလား။
ႏွာေခါင္းနဲ႔ ရႈလို႔ ထြက္လာတဲ့ အသံ၊ ပါးစပ္ဖ်ားက မႈတ္ထုတ္လိုက္တဲ့ ေဟာက္သံ၊ လည္ေခ်ာင္းထဲက ထြက္လာတဲ့ ေဟာက္သံ၊ ရင္ေခါင္းထဲ ခြၽဲသံၾကားက ထြက္လာတဲ့ ေဟာက္သံ၊ အေဟာက္ၿပိဳင္ပြဲ က်င္းပတဲ့ ေနရာမ်ား ေ၇ာက္ေနသလားလို႔ ထင္စရာ။ ေဟာက္သံေတြကို ခြဲျခမ္းစိတ္ျဖာ သုေတသန လုပ္ခ်င္သူမ်ားအတြက္ အလြန္ တန္ဘိုးရွိမဲ့ အခ်ိန္ပါပဲ။ တခါတရံ အိပ္ရင္းနဲ႔ ေယာင္ၿပီး စကားေျပာသံေတာင္ ပါလိုက္ေသး။
ေဘးတေစာင္းအိပ္၊ ပြင့္ေနတဲ့ နားတဖက္ကို ေခါင္းအံုး အေပ်ာ့နဲ႔ ဖိပိတ္ ထားလိုက္တယ္။ ဟန္က်လိုက္တာ။ အသံေတြ တိုးသြားၿပီ။ အိပ္ပါရေစ။
ေဟာက္သံ တသံ ခပ္စူးစူး ၾကားလိုက္ရတယ္။ အဆန္းပဲ။ ဒီလို ေဟာက္တာမ်ိဳး တခါမွ မၾကားဘူးေသး။ နားကို ပိတ္ထားတဲ့ ေခါင္းအံုးကို အသာဖယ္ၿပီး နားေထာင္လိုက္တယ္။ ေအာ္ ... သစ္ပင္ေပၚက ညဥ့္ငွက္ေအာ္သံကိုး ... မနက္ ႏွစ္နာရီေက်ာ္ၿပီ။ အိပ္မေပ်ာ္ေသးပါ။ ငါ့ႏွယ္ ... တရားသေဘာ ႏွလံုး မသြင္းႏိႈင္ေသးပါလား။
ေမွးကနဲ အိပ္ေပ်ာ္သြားသလိုပဲ။ အလြန္သာယာ နာေပ်ာ္ဘြယ္ေကာင္းတဲ့ တီးလံုးသံေၾကာင့္ လန္႔ႏိုးသြားတယ္။ ေလးနာရီ ထိုးၿပီ။ အားလံုး အိပ္ေမာက်ေနဆဲ။ တီးလံုးသံ က်ယ္သထက္ က်ယ္လာၿပီး နားမခံႏိႈင္ေလာက္ေတာ့မွ ႏိႈးစက္ ပိတ္သြားတယ္။ ေ၀ယ်ာ၀ိစၥ အဖြဲ႔ေတြ အိပ္ယာထၾကၿပီ။ ေရခ်ိဳးခန္းမွာ လူစည္ကားေနတာေပါ့။
ငါးနာရီမွာ တရားထိုင္ရမယ္။ အိပ္ယာထ ေတာ့မွ။ ကိုယ့္ အလွည့္က်တာနဲ႔ အျမန္ သြားတိုက္၊ ျမန္ျမန္ ေရေလာင္းရံုေလးပါပဲ။ အိမ္က သယ္လာတဲ့ ဆပ္ျပာရည္ ႏွစ္မ်ိဳး၊ မ်က္ႏွာသစ္ဆပ္ျပာ၊ ေခါင္းေလွ်ာ္ရည္ကေတာ့ အိတ္ထဲကကို မထုတ္ျဖစ္ေသးပါဘူး။ အ၀တ္ အစားလဲၿပီးခ်ိန္မွာ တရားခန္းမက ေၾကးစည္သံ ၾကားေနရၿပီ။
(ဆက္ေရးပါဦးမယ္)
ပန္းခရမ္းျပာ
(အပိုင္း ၃ မွာ တရားစခန္း သိမ္းပါမယ္)
Friday, October 30, 2009
ေယာဂီ ဒိုင္ယာရီ (၁)
အေတာ္ ညဥ့္နက္တဲ့ အထိ အိပ္လို႔ မရေသးပါ။ လူးလြန္႔စရာ ေနရာမရွိ။ ကုတင္ တခုတည္းမွာ အတူအိပ္ေနတဲ့ သူစိမ္း အမ်ိဳးသမီးကေတာ့ ႏွစ္ႏွစ္ခ်ိဳက္ခ်ိဳက္ အိပ္ေပ်ာ္လို႔။ ကိုယ့္အိမ္၊ ကိုယ့္အိပ္ယာမွာ မဟုတ္၊ တရားစခန္းကို ေရာက္ေနတာပါ။
တရားစခန္း ၀င္ခ်င္ေနတာ ၾကာၿပီ။ ကံေကာင္းခ်င္ေတာ့ ၇ ရက္ စခန္း တခုမွာ ရံုးပိတ္ရက္ ႏွစ္ရက္ ၀င္ဘို႔ ျဖစ္လာတယ္။ တက္တက္ၾကြၾကြနဲ႔ အထုပ္အပိုး ႀကိဳတင္ျပင္လို႔။ ဇီဇာေၾကာင္လြန္းတဲ့ ကိုယ့္ကိုယ္ကို အသိဆံုး။ လူအမ်ားနဲ႔ စုေ၀း အိပ္ရမွာ ပထမဆံုး အႀကိမ္မို႔ ခပ္ေၾကာက္ေၾကာက္၊ အဲဒီလို တြန္႔ဆုတ္ဆုတ္ ျဖစ္ေနရတဲ့ အထဲ နီးလာမွ တရားစခန္း ဖုန္းဆက္ၾကည့္ေတာ့ အိပ္ဘို႔ေနရာ အဆင္ မေျပတာနဲ႔ပဲ မသြားျဖစ္ေတာ့ဘူး။
အတူ စခန္း၀င္မဲ့ သူကေတာ့ ျဖစ္ေအာင္ သြားတယ္။ ဟိုေရာက္ေတာ့ သူစိတ္ခ်မ္းသာတယ္။ သူမသိေသးတာေတြ သိျမင္လာတယ္တဲ့။ ဒါေၾကာင့္ ျဖစ္ေအာင္ လာပါဆိုၿပီး တက်ီက်ီနဲ႔ နားပူ ဖုန္းပူေတာ့တာပါပဲ။ သည္းမခံႏိုင္တဲ့ အဆံုး သြားဘို႔ ျပင္ရေတာ့တာေပါ့။ တနလၤာေန႔ည ေရာက္၊ အဂၤါေန႔ ျပန္၊ အဂၤါေန႔က စခန္းသိမ္းမို႔ ေန႔တ၀က္ပါပဲတဲ့။ စိတ္ညစ္ညစ္နဲ႔ပဲ အလုပ္မွာ ခြင့္စာတင္၊ အထုပ္အပိုးဆြဲ ထြက္ရေတာ့တာေပါ့။
ညေန ေျခာက္နာရီေလာက္မွာ Resort ကို ေရာက္လာတယ္။ ေတာင္ကုန္းေပၚမွာ ႏွစ္ထပ္တိုက္ႀကီးေတြ ဟိုတလံုး ဒီတလံုး ခပ္ႀကဲႀကဲနဲ႔။ တရားစခန္းေရွ့ကို ေရာက္ေတာ့ အထဲကို မ၀င္ခ်င္လို႔ ေပကပ္ကပ္ လုပ္ေနမိေရာ။ နာဇီ အက်ဥ္းစခန္းကို ပို႔ေနတာ မဟုတ္ပါဘူးကြာ ဆိုတဲ့ သူ႔ အေျပာကို ရယ္ခ်င္ေပမဲ့ ေအာင့္ထားလိုက္တယ္။
အေပၚထပ္ကိုေရာက္ တာ၀န္ရွိတဲ့လူနဲ႔ ေတြ႔ေပးၿပီးေတာ့ သူ႔တာ၀န္ ၿပီးၿပီေပါ့ေလ။ ေနရမဲ့ အခန္းထဲကို ၀င္လိုက္တယ္။ တေယာက္အိပ္ ကုတင္ ႏွစ္လံုးနဲ႔ Queen size တလံုး ေခ်ာင္ေခ်ာင္ခ်ိခ်ိ ေနရာယူထားတယ္။ ဒီအခန္း ၁၂ ေယာက္ ေနရမွာတဲ့။ ကိုယ္က Queen size ကုတင္ေပၚမွာ ေနာက္တေယာက္နဲ႔ အတူ အိပ္ပါတဲ့။ က်န္တဲ့ လူေတြကေတာ့ ေက်ာက္ျပားခင္း ၾကမ္းျပင္ေပၚမွာ ေကာ္ေဇာ ခင္းအိပ္မွာတဲ့ေလ။
အိတ္ေတြ ကမန္းကတန္းခ်ၿပီး ကယ္တင္ရွင္ကို လိုက္ရွာတယ္။ ဆင္၀င္ေအာင္မွာ သူ ... ကားစက္ႏိႈးေနၿပီ။ အိပ္ရမဲ့ပံုကို ငိုခ်င္းမခ်ရံု တမယ္ ရွင္းျပမိတယ္။ ခါတိုင္း အၿမဲ အရႊန္းေဖာက္တတ္တဲ့ သူက ဒီတခါ ရုပ္တည္ႀကီးနဲ႔။ ေပ်ာ္ပြဲစား ထြက္လာသလိုေတာ့ အဆင္ မေျပႏိႈင္ဘူး၊ သည္ခံၿပီး တရား အားထုတ္ပါတဲ့ေလ။ ကယ္မဲ့သူ ေ၀းၿပီေပါ့။
၇ နာရီမွာ ဆရာေတာ္ႀကီး တရားေဟာတယ္။ ၈ နာရီမွာ တရား စထိုင္တယ္။ တရားျပ ဆရာ ဘုန္းဘုန္းက ဒီေန႔မွ ေရာက္လာတဲ့ ကိုယ့္ကို ဦးတည္ၿပီး လမ္းညႊန္ေပးတယ္။ ကိုယ့္ဘာသာ ဆိုရင္ အလြန္ဆံုး နာရီ၀က္ေတာင္ အေတာ္ႀကိဳးစား ထိုင္ရတာ။ ခုေတာ့ တရားျပ ဆရာ ေရွ့မွာ ျဖစ္ေနတာရယ္။ ေတာက္ေလွ်ာက္ လမ္းညႊန္ေပးေနတာရယ္ေၾကာင့္ ဇြဲနဲ႔ ႀကိဳးစားလိုက္မိတယ္။ နာက်င္ ကိုက္ခဲတဲ့ ေ၀ဒနာေတြ ေပ်ာက္သြားတယ္။ ဒါဟာ ဘ၀မွာ ပထမဆံုး အႀကိမ္ ႀကံဳဘူးတာပါ။ ၀မ္းသာ အားရနဲ႔ ဘုန္းဘုန္းကို ေလွ်ာက္၊ ေက်းဇူးတင္စကား ဆိုမိတယ္။
စိတ္ထဲမွာ ပီတိျဖစ္ေနေတာ့ အရာရာကို အေကာင္း ျမင္လာ တာေပါ့။ ၾကပ္ၾကပ္တည္းတည္း အိပ္ရမွာကိုလည္း မမႈေတာ့ဘူး။ ေ၀ယ်ာ၀ိစၥ လုပ္တဲ့ အဖြဲ႔ကလည္း လိုေလးေသးမရွိ ဂရုစိုက္ၾကေတာ့ အားတက္လာတာလည္း ပါမွာေပါ့ေလ။ ဒါေပမဲ့ အရာရာသည္ မၿမဲဘူးဆိုတာ ေမ့ထားမိေလသလား။ ၀မ္းသာ ပီတိဆိုတာလည္း ျဖစ္ၿပီး မၾကာခင္ ပ်က္မွာကို ႀကိဳတင္ ဆင္ျခင္ဘို႔ ေကာင္းပါတယ္ေလ။
(ဆက္ေရးပါဦးမယ္)
ပန္းခရမ္းျပာ
(အပိုင္း(၂)မွာ တရားစခန္းရဲ့ ညလံုးေပါက္ အေတြ႔ႀကံဳကို ေရးပါမယ္။)
Monday, October 19, 2009
ဟိုဟို ဒီဒီ Deepavali
စေနေန႔ ညေနခင္းမွာ East coast lagoon ကိုေရာက္သြားတယ္။ ဘတ္စ္ကား အေရာက္ေပါက္ နဲတဲ့ ေနရာျဖစ္လို႔ လူရွင္းမယ္ထင္တာ လြဲပါေရာ့လား။ လူေတြ၊ စက္ဘီးေတြ ရႈပ္ရွက္ခပ္လို႔။ BBQ အနံ႔ ေမႊးေမႊးေလးေတြကိုေတာ့ ႀကိဳက္မိသား။ တဲေလးေတြ အေတာ္မ်ားမ်ားေတြ႔ရတယ္။ အိႏိၵႏြယ္ဖြားမ်ားလည္း ဟိုတစု ဒီတစုနဲ႔၊ သူတို႔ ပြဲေတာ္ရက္ေပကိုး။
ကမ္းစပ္နားမွာ အုန္းလက္ေျခာက္ တခုတည္း သဲျပင္ေပၚ ေတြ႔ေတာ့ ထိုင္စရာေနရာ ရၿပီေပါ့။ အေပၚကို ေမာ့ၾကည့္မိေတာ့ အုန္းသီးေတြ။ ျပဳတ္က်လည္း မတတ္ႏိႈင္ဘူးေလ။ ကပ္ကပ္သပ္သပ္ ေနရာလုၿပီး အုန္းလက္ႏြားေလး စီးလိုက္ၾကဦးမယ္။ ေရလိႈင္းခတ္သံ နားစြင့္ရင္း ေရာက္တတ္ရာရာ ေျပာျဖစ္ၾကတယ္။ အနားက တံတားရွည္ႀကီးကေတာ့ တေမွ်ာ္ေခၚ။ Bedok jetty … ပါတဲ့။
တံတားေပၚမွာ ငါးမွ်ားတဲ့သူေတြ အမ်ားႀကီးပဲ။ လူေတြေရာ၊ စက္ဘီးေတြေရာ။ ေခြးေတြ အႀကီး အငယ္ အရြယ္ အလတ္ စံုလို႔။ အေမြး အျဖဴေရာင္နဲ႔ အေကာင္ႀကီး ႏွစ္ေကာင္က ထင္ထင္ရွားရွား ခ်စ္စရာ။ သူတို႔ မ်က္ႏွာႀကီးေတြ ၿပံဳးေနလိုက္တာမ်ား၊ ေပ်ာ္ေနၾကမွာေပါ့။
တံတား အဆံုးကို ေရာက္ေတာ့ ပင္လယ္ျပင္ထဲ ေရာက္ေနသလို။ ကမ္းေျခနဲ႔ အေတာ္ေ၀းသြားၿပီ။ ေန၀င္ခ်ိန္ေရာက္ေတာ့ ကင္မရာ သမားေတြ စုၿပံဳ ေရာက္လာၾကတယ္။ အားက်မခံ ေနရာ၀င္လုၿပီး ဆည္းဆာအလွကို ဓာတ္ပံု ရိုက္လိုက္တာေပါ့။
ညစာစားဘို႔ စားေသာက္ဆိုင္တန္းကို ထြက္လာၾကတယ္။ ၿမိဳ႔ထဲက ေဟာ္ကာစင္တာေတြ ထက္ေတာင္ လူၾကပ္ေနပါလား။ ထိုင္စရာ စားပြဲရႏိုင္ေခ် မရွိ။ ေခါက္ဆြဲတစ္ထုပ္၊ အုန္းစိမ္းသီး တစ္လံုး ကိုယ္စီနဲ႔ ကမ္းေျခက အမွတ္တရ ညစာ စားပြဲပါ။
ေနာက္ထပ္ တစ္ပြဲ ကူးဘို႔ ရွိေနေသးတယ္။ October born သူငယ္ခ်င္းေတြရဲ့ စုေပါင္း ေမြးေန႔ပြဲ။ ထံုးစံ အတိုင္း City hall ေရွ့က ကြင္းျပင္က်ယ္ႀကီးထဲမွာပဲေပါ့။ ေရာက္သြားေတာ့ ၉နာရီ ေက်ာ္္။ အဆ၊ို အတီး၊ အစား၊ အေသာက္ေတြနဲ႔ အေတာ္ အရွိန္ရေနၾကၿပီ။ အားလံုးကို မွီေအာင္ အျမန္ႏႈန္းနဲ႔ လိုက္ရေတာ့မယ္။ သတိတရ ဖယ္ထားေပးတဲ့ ၀ိုင္နီ အတြက္ ေက်းဇူးပါ ေမြးေန႔ရွင္။
၀ိုင္းအနားမွာ ကင္မရာသမား တစ္စုနဲ႔ ေမာ္ဒယ္ တစ္ေယာက္။ မ်က္ႏွာဖံုးအတြက္ ရိုက္ေနၾကတာလားမသိ။ မင္းသမီးဆံပင္ေတြ လြင့္ေနေအာင္ ပန္ကာ ဖြင့္ထားေပးတာကိုး။
ညသန္းေကာင္ ေက်ာ္ခါစမွာ ျပန္ဘို႔ျပင္တယ္။ Deepavali ေန႔ ကုန္ဆံုးၿပီေလ။ အဒါဖီေရွ့မွာ Taxi ေတြ႔တယ္။ ေမာင္းတဲ့သူက အမ်ိဳးသမီး။ ၀င္ထိုင္လိုက္ရင္း သြားမဲ့ေနရာ ေျပာလိုက္တယ္။ တလမ္းလံုး တိတ္တိတ္ဆိတ္ဆိတ္နဲ႔။
ညဘက္ Taxi ေမာင္းရဲတဲ့ မိန္းမ ဆိုတာ မရွိသေလာက္ပဲ။ သူ႔ၾကည့္ရတာ Taxi driver နဲ႔ မတူဘူး။ မိန္းမတေယာက္ ရံုးသြားဘို႔ ကိုယ္ပိုင္ကား ေမာင္းသြားေနသလိုလို။ ထိုင္ခံု ခါးပတ္ လံုး၀ မပတ္ဘူး။ ဒဏ္ေငြကို မေၾကာက္တာပဲလား မသိ။ ေနာက္ခန္းက ကိုယ္ကေတာ့ ခါးပတ္ ၿမဲၿမဲနဲ႔။
မိန္းမ အခ်င္းခ်င္း စကားေျပာေဖၚေတာင္ မရဘူး။ ကိုယ္ႏႈတ္ခမ္းေပၚက စပ်စ္ရည္ေၾကာင့္လား။ နီရာက ညိဳ၊ ညိဳရာက မဲလာတဲ့ ႏႈတ္ခမ္းေတြေၾကာင့္ ေသြးစုပ္ဖုတ္ေကာင္နဲ႔ တူေနလို႔ ေၾကာက္ေၾကာက္နဲ႔ ေမာင္းေနရွာတာလား။ အေတြးေတြ ပြားရင္း အိမ္ေအာက္ ေရာက္လာတယ္။ ဖုန္းကင္မရာနဲ႔ သူ႔ပံု ခိုးရိုက္လိုက္မိတယ္။ ပိုက္ဆံထုတ္ေပးရင္းနဲ႔ You are amazing လို႔ ဆိုင္ဆိုင္ မဆိုင္ဆိုင္ ေျပာလိုက္မိတယ္။
ေပ်ာ္ရႊင္စရာ Deepavali ေန႔ပါ။
ပန္းခရမ္းျပာ
Friday, October 16, 2009
ပန္းေဂၚဖီ မဆလာဟင္း
ႀကံႀကံဖန္ဖန္ ဟင္းစပ္အဆန္း တမ်ိဳး ရျပန္ၿပီ။ TV က လႊင့္တဲ့ ဟင္းခ်က္နည္း အစီစဥ္ကပါ။ ဒီက TV မွာ Channel တခုနဲ႔ တခု ဟင္းခ်က္နည္းေတြ အၿပိဳင္ အဆိုင္ ျပေနလိုက္ၾကတာ။ တရုတ္၊ မေလး၊ ကုလား၊ အေနာက္တိုင္း ဟင္းခ်က္နည္းေတြကို စံုလို႔။
တနဂၤေႏြ မနက္ပိုင္း Channel 5 မွာ လာတဲ့ Food 911 ကေတာ့ ၾကည့္လို႔ေကာင္းသား။ ဟင္းမခ်က္တတ္တဲ့ အိမ္ရွင္မေတြကို အေရးေပၚ အလြယ္ခ်က္နည္း သင္ေပးတာပါ။ ဒီတခါ ေတြ႔လိုက္ရတာက ဥေရာပသားေတြ ခ်က္တာျဖစ္ေပမဲ့ အိႏိၵယ အစားအစာလိုမ်ိဳး မဆလာ နံနံပင္ အုပ္လို႔။ သက္သတ္လြတ္စားတဲ့ မိသားစုအတြက္ ခ်က္တာဆိုေတာ့ အသားမပါပဲ ပဲထည့္ထားတယ္။
သူ႔ဟင္းခ်က္နည္း မူရင္းကိုုယူၿပီး ကိုယ့္ဘာသာ ေမာ္ဒီဖိုင္းလုပ္ဘို႔ အႀကံရတယ္။ သူတို႔လို မဆလာေတြ အမ်ားႀကီးထည္ဲ့မဲ့ အစား ဇီယာ၊ မဆလာ၊ အရာင္တင္မႈန္႔၊ ဆႏြင္းမႈန္႔ နဲနဲစီ ထည့္လိုက္မယ္။ အရသာေကာင္းေအာင္ ၀က္သားႀကိတ္သား နဲနဲပါရင္ ပဲေတြ အမ်ားႀကီး ထည့္စရာ မလိုေတာ့ဘူးေပါ့။
စိတ္ကူးတည့္သလို စပ္ဟပ္ထားတဲ့ ဟင္းပါ။ ညီမေတာ္ကေတာ့ စားေကာင္းတယ္လို႔ ေျပာတာပဲ။ အသားနဲ႔ အရြက္ေတြ ေၾကာ္လိုက္၊ ခ်ဥ္ရည္ခ်က္လိုက္နဲ႔ခ်ည္း စားေနရာက အေျပာင္းအလဲေပါ့။ ခ်က္နည္းကေတာ့ ထူးထုးျခားျခား မဟုတ္ပါဘူး။ ပံုမွန္ ဆီသတ္တာလို မဟုတ္ပဲ အစီစဥ္ နဲနဲ လႊဲလိုက္တာပါပဲ။
၀က္သား ႀကိတ္သားကို ဆားနယ္ထား၊ ၾကက္သြန္ျဖဴနီ ေထာင္း၊ အေရာင္တင္ ငရုတ္သီးမႈန္႔ကို ေရာမေထာင္းပဲ သတ္သတ္ ဖယ္ထားတယ္။ ဇီယာေစ့နဲနဲကိုေထာင္း မဆလာမႈန္႔နဲနဲနဲ႔ ေရာထားလိုက္တယ္။ ပန္းေဂၚဖီ အျဖဴကို အခိုင္ေလးေတြ အေနေတာ္ျဖတ္ၿပီး ေရေဆး၊ စစ္ထားရမယ္။
အေရးႀကီးတာက ဆင္ေခါင္းပဲေခၚမလား၊ ကုလားပဲ အလံုးလိုက္ အခြံနဲ႔ ... ၿပဳတ္ၿပီးသားကို ဗူးလိုက္ NTUC မွာ ၀ယ္လို႔ရတယ္။ သံဗူးကိုေဖါက္၊ ပဲၿပဳတ္ လက္တဆုပ္ေလာက္ကို ေရေဆးၿပီး စစ္ထားလိုက္တယ္။
ေထာင္းထားတဲ့ ၾကက္သြန္ျဖဴနီကို ဆီသတ္၊ အ၀ါေရာင္သန္းၿပီး အနံ႔ ေမႊးလာရင္ ၀က္သားထည့္ေၾကာ္ပါ။ ေရ မထည့္ရပါဘူး။ အသားက်က္ၿပီး တူးနံ႔ေလးေမႊးလာၿပီဆိုမွ အသားေတြကို ဒယ္အိုးနံရံေပၚကို တြန္းတင္၊ အလယ္မွာ ေပၚလာတဲ့ ဆီကြက္ေလးထဲကို ဇီယာနဲ႔ မဆလာထည့္ ခဏ ေမႊေပးပါ။ ၿပီးေတာ့ အေရာင္တင္ငရုတ္သီးမႈန္႔နဲ႔ နႏြင္းမႈန္႔ ထပ္ထည့္ပါ။ အေစာပိုင္းဆီသတ္တဲ့ အခ်ိန္မွာ ထည့္လိုက္ရင္ ၀က္သား အစပ္ဟင္း အနံ႔လိုမ်ိဳးၿဖစ္သြားမွာ စိုးလို႔။
ခရမ္းခ်ဥ္သီး ေသးေသး စိတ္ထားတာကိုထည့္၊ ဆီျပန္လာရင္ ပန္းေဂၚဖီ၊ ကုလားပဲလံးုျပဳတ္၊ ဆား၊ ငံျပာရည္နဲနဲထည့္ သမေအာင္ေမႊပါ။ ပန္းေဂၚဖီ နဲနဲ ႏြမ္းလာမွ ေရနည္းနည္းနဲ႔ ငရုတ္စိမ္း ထည့္ၿပီး အဖံုးအုပ္ထားလိုက္ပါ။ ဆယ္မိနစ္ေလာက္ အၾကာ ပန္းေဂၚဖီ ႏူးအိၿပီး ဆီျပန္လာရင္ စားလို႔ ရပါၿပီ။
ပန္းေဂၚဖီ၊ ၀က္သား၊ ပဲ၊ ခရမ္းခ်ဥ္သီး၊ ငရုတ္သီး၊ မဆလာ တို႔ ေရာသမေမႊထားတဲ့ ရသာစံု ဟင္းတခြက္ပါ။ ထမင္းျဖဴ ပူပူေလးနဲ႔ လိုက္ဖက္တဲ့ အလြယ္ဟင္းတမ်ိဳးေပါ့။ ေက်းဇူးကမာၻပါ Food 911 ...။
ပန္းခရမ္းျပာ
Photo : ပန္းခရမ္းျပာ
Tuesday, October 13, 2009
ကထိန္ႏွင့္ ဖရဲသီး ႏွင္းဆီပြင့္
ၿပီးခဲ့တဲ့ တနဂၤေႏြက အိမ္နားက ဘုန္းႀကီးေက်ာင္း ကထိန္ကို ေရာက္သြားတယ္။ အနီးအနားမွာပဲ ဆိုေတာ့ အေစာႀကီး အိမ္ယာထစရာ မလိုဘူးေပါ့။ စားစရာေတြ အလွ်ံပယ္ဆိုတာလည္း ႀကိဳတင္ သတင္း သတင္းရထားၿပီးသား။ ဒီေလာက္ အဆင္ေျပတဲ့ အလွဴမ်ိဳး ဒီတခါပဲ ႀကံဳဘူးေသးတယ္။
ေရာက္သြားေတာ့ အေတာ္ လူစည္ေနၿပီ။ စားစရာေတြက စံုလိုက္တာ။ ဒန္ေပါက္၊ ေထာပတ္ထမင္း၊ ၾကာဇံေၾကာ္၊ ၀က္ေခါင္းသုတ္၊ မုန္႔ဟင္းခါး၊ ၾကာဇံခ်က္၊ ေနာက္ထပ္ မေတြ႔လိုက္တာေတြလည္း ရွိဦးမွာပဲ။ လူအမ်ားႀကီးအတြက္ ဒီလို ခ်က္ျပဳတ္ႏိုင္ၾကတာ၊ အလွဴအတြက္ ေစတနာ ထက္သန္ၾကတာ ေလးစားစရာပါပဲ။
မေက်နပ္တာက ကိုယ့္ကိုယ္ကို။ ဒီေလာက္ စားစရာေတြ ေပါေနကာမွ မုန္႔ဟင္းခါး တစ္ပန္းကန္နဲ႔တင္ ဗိုက္ျပည့္သြားလို႔ေပါ့။ ကထိန္ သဃၤန္းကပ္၊ တရားနာၿပီးေတာ့ နဲနဲ လူရွင္းသြားတယ္။ အခန္းအနားကို ဓာတ္ပံုရိုက္တဲ့သူေတြ၊ ပေဒသာပင္ကို ဓာတ္ပံုရိုက္တဲ့ သူေတြ ... ဒီအထဲမွမွ ကိုယ္က ထူးထူးျခားျခား ဘေလာ့ဂါ အျမင္နဲ႔ ရိုက္ခ်င္တဲ့ ပံုကို ေတြ႔ထားၿပီးၿပီ။
ဆြမ္းေတာ္ကပ္ထားတဲ့ သစ္သီးေတြထဲမွာ ဖရဲသီးကို ပန္းပံု ေဖာ္ထားတာ။ ဘယ္သူမွ သစ္သီးဆြမ္းပြဲကို တခုတ္တရ ဓာတ္ပံုရိုက္တာ မေတြ႔ဘူး။ ဒီအထဲမွာမွ ဖရဲသီးႀကီးကို အနီးကပ္ ရိုက္ရဦးမွာ။ လူရွင္းတဲ့ အခ်ိန္ကို ေစာင့္ၿပီး ခပ္ျမန္ျမန္ ခလုပ္ႏိွပ္ လိုက္ရတယ္။ ေက်းဇူးပါ သစ္သီး အလွဆင္သူ။
အဲဒီက အျပန္ သူငယ္ခ်င္းေတြ အိမ္လိုက္လာၾကတယ္။ အိမ္မွာကေတာ့ မနက္ကတည္းက မီးခိုးတိတ္၊ ကထိန္မွာပဲ အ၀စားမယ္ဆိုတဲ့ အႀကံနဲ႔ေပါ့။ ဒါေပမဲ့လည္း ကထိန္မွာ မစားခဲ့ရတာေတြ အိမ္မွာ ဆက္စားၾကျပန္တယ္။ ပံုထဲမွာ ေတြ႔ရတာကေတာ့ ဧည့္သည္ေတြ မစားႏိုင္ေတာ့လို႔ က်န္ခဲ့တာေတြပါ။
စာမ်ားမ်ား ေရးႏိုင္ဘို႔ အရွိန္ယူေနပါတယ္။
ပန္းခရမ္းျပာ
Thursday, September 24, 2009
အိမ္သူႀကီးနဲ႔ ေသာ့၀ိဇၨာ
စကၤာပူက တိုက္ခန္းေတြက ၀င္ေပါက္ တစ္ေပါက္တည္းဆိုေတာ့ ေသာ့မရွိရင္ အခက္ေတြ႔တာပါပဲ။ ေနတဲ့ သက္တမ္း တေလွ်ာက္လံုး အိမ္ခန္းေသာ့ ျပႆနာ မရွိခဲ့ပါဘူး။
လူတိုင္း ေသာ့တစ္စံုစီ ေပးထား၊ ေသာ့အပိုလည္း ပြားထား ဆိုေတာ့ ေသာ့ဖ်က္ၿပီး ၀င္ရတာတို႔၊ ေသာ့ျပင္သမား ေခၚရတာတို႔ နဲ႔ မျဖစ္ခဲ့ရဘူးေပါ့။ သို႔ေပမဲ့လည္း အိမ္ငွားေတြထဲက ေသာ့၀ိဇၨာတစ္ေယာက္ ပညာျပလို႔ အေတာ္ ဒုကၡေရာက္ခဲ့ရတယ္။
အဲဒီ အမ်ိဳးသမီး ေရာက္ၿပီး ႏွစ္ပတ္အၾကာမွာ သူ႔အိပ္ခန္း အ၀င္တံခါးကေသာ့ ပ်က္သြားတယ္လို႔ ေျပာတယ္။ အခန္းေဖာ္ မရေသးလို႔ သူေယာက္ထဲ ေနရတဲ့ အခန္းပါ။ ေသာ့ခတ္ခ်င္ရင္ အခန္းထဲ လက္ကိုင္က ေသာ့ဘုေလးကို ႏိွပ္၊ တံခါးဆြဲပိတ္။ အျပင္က ေသာ့ေခ်ာင္းနဲ႔ဖြင့္၊ အခန္းထဲက ဒီအတိုင္းလွည့္ဖြင့္၊ လက္ကိုင္က ေသာ့ဘုေလး ျပန္ကန္ထြက္လာ၊ Unlock ျဖစ္သြားနဲ႔ ခက္ခက္ခဲခဲ မဟုတ္ပါ။
ျပႆနာက ေသာ့တံနဲ႔ျဖစ္ျဖစ္၊ အတြင္းက လက္ကိုင္ လွည့္ဖြင့္လို႔ပဲျဖစ္ျဖစ္ ေသာ့ဘုေလး ျပန္ထြက္မလာေတာ့ပါ။ တံခါးပိတ္သြားတာနဲ႔ အခန္းတြင္းက အျပင္ကို ထြက္လို႔ ရေပမဲ့ အျပင္ကေန ေသာ့တံနဲ႔သာ ဖြင့္၀င္ရလိမ့္မယ္။ အၿမဲတမ္း Lock ျဖစ္ေနတာေပါ့။
မၾကာခင္မွာပဲ အဲဒီ အခန္းကို အိမ္ငွားတစ္ေယာက္ ထပ္ရတယ္။ ေသာ့ကိစၥေၾကာင့္ ခ်က္ျခင္း ေျပာင္းေျပးပါေလေရာ။ ဘယ္သူကေရာ မီးဖိုထဲ၊ ေရခ်ိဳးခန္းထဲ သြားေလရာ ေသာ့သယ္သြားခ်င္ပါ့မလဲ။
ဒီလိုသာ ေျပးၾကရင္ ခက္ရခ်ည္ေသးရဲ့။ ေသာ့အသစ္ လဲဘို႔စီစဥ္တယ္။ ေသာ့ျပင္သမားက ေစ်း အရမ္းႀကီးတယ္။အကုန္အက်နဲေအာင္ ေသာ့အသစ္တခု၀ယ္ မိတ္ေဆြတစ္ေယာက္ လာလဲေပးသြားတယ္။ ေသာ့ကိစၥ ေအးၿပီေပါ့။
ပ်က္သြားတဲ့ ေသာ့အေဟာင္းကို လြင့္မပစ္ပဲ သိမ္းထားလိုက္တယ္။ အားတဲ့ အခ်ိန္မွာ ဒီေသာ့ တစစီ ျဖဳတ္ ဘယ္လို ပိတ္၊ဖြင့္လဲ ဆိုတာ ကိုယ္ဥာဏ္စြမ္းရွိသေလာက္ စဥ္းစားတာေပါ့။
အေပၚက ပံုက ေသာ့အေကာင္းတခု ပံုမွန္ Lock လုပ္ထားတာပါ။ ေသာ့ဘုေလး အလယ္တဲ့တဲ့မွာ ေထာင္ေနတဲ့ လိုင္းေလးကို မွ်ားျပထားပါတယ္။
အေပၚက ပံုက ေသာ့ဘုေလး ျပန္ကန္မထြက္ပဲ အၿမဲ Lock ျဖစ္ေနတဲ့ အခ်ိန္ပါ။ မွ်ားျပတဲ့ ေနရာကို အက်ယ္ခ်ဲ႔ ၾကည့္ပါ။ ေသာ့ဘု အလယ္က လိုင္းေလး ကန္႔လန္႔ျဖတ္ လဲေနပါတယ္။ တစစီျဖဳတ္ၾကည့္လွ်င္ ေသာ့ဘုကို ျပန္ကန္မထြက္ေအာင္ ေျမာင္းထဲမွာ ကန္႔လန္႔ ခံထားတာ ေတြ႔ရမွာပါ။
အေျဖက ရွင္းေနပါၿပီ။ ေသာ့ပ်က္တာ မဟုတ္ရပါ။ တမင္သက္သက္ ညာဘက္ကိုလွည့္ၿပီး အၿမဲတမ္း Lock ျဖစ္ေအာင္ လုပ္ထားတာေပါ့။ ေသာ့ဘုေလး ျပန္ထြက္လာေအာင္ေတာ့ က်မ မလုပ္ႏိႈင္ေသးပါဘူး။ ျပႆနာ မႀကီးထြားခ်င္လို႔ ဘာမွ ထပ္မေျပာေတာ့ဘူး။
ေနာက္တစ္ပတ္ အၾကာမွာပဲ အဲဒီ အခန္းကို လူငွားရတယ္။ မေရာက္လာခင္ အခန္းထဲ၀င္ သန္႔ရွင္းေရးလုပ္တဲ့ အခါ အလြန္ ေဒါသထြက္စရာ ေတြ႔လိုက္ရတယ္။ တံခါးေသာ့အသစ္ကို အရင္က လိုပဲ ထပ္ဖ်က္ထားတယ္ေလ။ ဒီလိုသာဆို လူသစ္လည္း ေျပာင္းေျပးဦးမွာပါပဲ။
အဲဒီ အမ်ိဳးသမီးကို ရွင္းရွင္းပဲ ေျပာလိုက္တယ္။ တကယ္ မပ်က္ပဲ တမင္လွည့္ထားၿပီး အၿမဲတမ္း Lock ျဖစ္ေနေအာင္ လုပ္ထားတာ က်မတို႔ သိတဲ့ အေၾကာင္း၊ ေသာ့ပ်က္ အေဟာင္းကို ယူၿပီး သူဘယ္လို လုပ္ထားတယ္ ဆိုတာျပလိုက္တယ္။
ထင္တဲ့ အတိုင္းပါပဲ။ သူမဟုတ္ဘူးလို႔ ျငင္းတာေပါ့။ တခန္းလံုး သူ တေယာက္တည္း ေနတာေလ။ ဒီေသာ့က အသစ္လဲထားတာ တစ္ပတ္ပဲရွိေသးတယ္။ က်မ ထပ္မျပင္ေပးႏိႈင္ဘူး။ ကိုယ့္ဘာသာ ေသာ့ျပင္သမား ေခၚၿပီး ျပင္ခ ေပးလိုက္ပါလို႔ ေျပာၿပီး အခန္းထဲက ထြက္လာတယ္။
က်မ အခန္း အျပင္လည္း ေရာက္ေရာ ေဒါက္ဆိုတဲ့ Unlock အသံ ၾကားရတယ္။ ေသာ့ျပန္ေကာင္းသြားၿပီ ... ေသာ့ျပင္သမား ေခၚဘို႔ မလိုေတာ့ဘူး ...တဲ့။ စိတ္ထိန္း မခိ်ဳ ... စိတ္ကို ထိန္း ... ရန္မျဖစ္နဲ႔ ... ကိုယ့္ကိုယ္ကိုပဲ ဆံုးမရတာေပါ့။
ဘာေၾကာင့္ ဒီလို လုပ္သလဲ၊ ဘာကို ေၾကာက္တာလဲ စဥ္းစားလို႔ မရပါ။ လူလတ္ပိုင္းအရြယ္ ဗမာမေတြထဲမွာ ရွာမွရွား ေထာင္ေထာင္ ေမာင္းမာင္း ထြားထြားႀကိဳင္းႀကိဳင္း အမ်ိဳးသမီးတေယာက္ ဘာေၾကာင့္မ်ား သူ႔လံုၿခံဳေရးကို အထူး စိုးရိမ္ ပူပန္ေနရတာပါလိမ့္။
ေနာက္သံုးလ အၾကာမွာ သူအိမ္ေျပာင္းသြားတယ္။ အခန္းေသာ့လည္း အေတာ္ ဒဏ္ခံလိုက္ရတယ္ ထင္ပါရဲ့။ မၾကာခဏ "ဂ်မ္း" (Jam) ျဖစ္လာတယ္။ တေန႔ ညသန္းေကာင္ေက်ာ္ မွာ အျပင္က ျပန္လာတဲ့သူ အခန္းေသာ့ ဖြင့္၀င္လို႔ မရေတာ့ဘူး။
ဆီထည့္လို႔လဲ မရ။ ညဘက္ ထုႏွက္လို႔လဲ မရနဲ႔ တအိမ္လံုးႏိုးေရာ။ ေၾကာ္ျငာထဲက ေသာ့ျပင္သမား တေယာက္ကို ဖုန္းဆက္ေခၚလိုက္ရတယ္။ ခ်က္ျခင္း ေရာက္လာၿပီး ေသာ့ဖ်က္၊ ေသာအသစ့္လဲနဲ႔ ... အိမ္သူႀကီး က်မ S$ 70 ေပးလိုက္ရပါေရာလား။
ေသာ့ျပင္သမားကိုပဲ အရင္ေနသြားတဲ့ အမ်ိဳးသမီး ေသာ့လွည့္ထားတဲ့ အေၾကာင္း၊ ဘယ္လို ျပန္ေကာင္းသြားေအာင္ လုပ္ရမယ္ဆိုတာကို ေမးထားလိုက္တယ္။
သာမန္ အခ်ိန္မွာ ေသာ့ဘုေလး အလယ္က လိုင္းေလး ေထာင္လိုက္အတည့္ ျဖစ္ေနရပါမယ္။ အရွည္လိုက္ လဲေနရင္ေတာ့ ညာဘက္ကို တမင္လွည့္ၿပီး အၿမဲတမ္း Lock ျဖစ္ေအာင္ လုပ္ထားတာပါ။ တံခါးလက္ကိုင္ လွည့္ဖြင့္ေပမဲ့ ေသာ့ဘု အထဲမွာပဲ အၿမဲ၀င္ေနပါလိမ့္မယ္။
ဒီလို အေျခအေနမွာ ေသာ့ဘုကို လက္မနဲ႔ ဖိၿပီး ဘယ္ဘက္ (နာရီလက္တံ ေျပာင္းျပန္) လွည့္ပါ။ လိုင္းေလး ေထာင္လိုက္ တဲ့တဲ့ ျဖစ္တဲ့ အထိ လွည့္ပါ။ ၿပီးလွ်င္ တံခါးလက္ကိုင္ကို လွည့္ဖြင့္ပါ။ ေသာ့ဘုေလး ေဒါက္ကနဲ ထြက္လာၿပီး Unlock ျဖစ္သြားပါလိမ့္မယ္။
လူအခ်င္းခ်င္း လွည့္ပတ္ျခင္းမွ ကင္းေ၀းၾကပါေစ။
ပန္းခရမ္းျပာ
Photo source: ပန္းခရမ္းျပာ
Thursday, September 17, 2009
ပင္လယ္ဓါးျပဗိုလ္
ပင္လယ္ႀကီးက က်ယ္တယ္။ ဓါးျပက တိုက္တယ္။ က်ယ္တိုက္ ႀကိဳက္တယ္တဲ့။ ဟိုးအရင္ေခတ္က ရည္းစား စကားေျပာနည္း တခုေပါ့။
အခုေတာ့ ပင္လယ္ဓါးျပ လုပ္ရတာ ေကာင္းမွန္းသိေနၿပီ။ တေန႔ေန႔ ပစ္လိုက္ရတဲ့ အေျမာက္ဆံေတြ လက္အံကို ေသလို႔။ သတ္လိုက္ရတဲ့ လူေတြလည္း မနည္းဘူး။ အေသြးအေရာင္ မ်ိဳးစံု နီနီ၊ ၀ါ၀ါ၊ ျပာျပာ၊ စိမ္းစိမ္းနဲ႔။
ပိုက္ဆံေတာ့ အေတာ္အသင့္ စုမိသား။ ဒါေပမဲ့ ေလာဘ တက္ေနတုန္းပဲ။ ေအာင္ပြဲေတြ အလီလီနဲ႔ ဓါးျပဗိုလ္ ကိုယ္တိုင္လည္း အဆင့္ေတြ တက္သြားလိုက္တာ အခုေတာ့ အဆင့္၅ေတာင္ ေရာက္ေနၿပီ။
တကယ္ ပင္လယ္ထဲေတာ့ ဘယ္ထြက္တိုက္ပါ့မလဲ။ ေရေၾကာက္လို႔ ပူေလာင္အူဘင္ကြၽန္းေတာင္ မသြားရဲဘူး။ အေျမာက္ပစ္ဘို႔အား ဆိုတာလည္း မရွိ။ ထမင္းသာ အမ်ားႀကီး စားႏို္င္တာ။ ဆန္ ၅ကီလိုအိတ္ကို နားနားၿပီး သယ္ရတာေလ။ တကယ္လူသတ္ဘို႔ကေတာ့ ေ၀းေရာ။ ေရထဲက်ေနတဲ့ ပုရြက္ဆိတ္ကိုေတာင္ တစ္ရႈးစနဲ႔ လိုက္ဆယ္တာ။ လက္နဲ႔ ဖိမိရင္ ေျခလက္ က်ိဳးသြားမွာ စိုးလို႔။
ဒီေတာ့ Facebook Blackbeard's Island မွာ ထင္တိုင္းႀကဲေနတာေပါ့။ မေက်နပ္တဲ့ သူေတြ စိတ္ထဲ ေတးမွတ္ထားၿပီး ဒီအစိမ္းလံုးေလးက ဒင္းမ်က္ခြက္ ... အဲ ... ဟိုလူ႔ မ်က္ႏွာ။ အနီတြဲႀကီးကေတာ့ မေန႔က ငါ့ကို စိတ္တိုေအာင္ လုပ္ၾကတဲ့ လူစု။ အ၀ါ မွိတ္တုပ္ မွိတ္တုပ္ကေတာ့ ဖုန္းထဲမွာ ရန္ေတြ႔သြားတဲ့ မိန္းမ။ ကဲ .... သြားေလေရာ့။ အေျမာက္နဲ႔ ထုပစ္လိုက္တယ္။
မေက်နပ္တာေတြ စုထား၊ အမွတ္ေတြ မ်ားလာေတာ့ ေလာဘတက္၊ ရာထူးတိုးလာေတာ့ လက္နက္ေတြ ပိုလိုခ်င္နဲ႔ ... အခုေတာ့ .... မခ်ိဳ ပင္လယ္ဒါးျပဗိုလ္ အႀကီးစား ျဖစ္ေနပါၿပီ။
ပန္းခရမ္းျပာ
Photo source: Facebook
Wednesday, September 2, 2009
MC, Pool and Chicken
ကိုယ္ရယ္ မင္းရယ္ ပန္းပိေတာက္ရယ္ … လို႔ေတာ့ အခ်စ္ ဇာတ္လမ္းေလး ျဖစ္မလာပါ။ “ေဆးခြင့္၊ Pool ႏွင့္ ၾကက္သား”တို႔ ေပါင္းစပ္သြားတဲ့အခါ အလြန္ အရသာရွိေသာေန႔တစ္ေန႔ ျဖစ္သြားပါတယ္။
တုတ္ေကြးျဖစ္မွာ ေၾကာက္လြန္းလို႔ ဂရုစိုက္ေနရတဲ့အထဲ ရံုးမွာ တေနကုန္ ဟပ္ခ်ိဳး ျဖစ္ေနတယ္။ ရံုက လူေတြကလည္း မသိမသာနဲ႔ ခပ္ေဝးေဝးမွာ ေရွာင္ေနၾကေလရဲ့။ ညေန အလုပ္ဆင္းမွ ေဆးခန္းသြားေတာ့ ေဆးခြင့္ တစ္ရက္ ရလိုက္ပါေရာ။
ညဘက္ ေဆးေသာက္ အိပ္၊ ေနာက္တေန႔ မနက္မွာ အေတာ္ သက္သာသြားတယ္။ ဒီတခါ ေဆးခြင့္ရတာ တန္လိုက္တာ။ သူမ်ားေတြ အလုပ္လုပ္ေနခ်ိန္မွာ ကိုယ္က ေနေကာင္းၿပီး နားေနရလို႔ေလ။ 
ကြန္ျပဴတာဖြင့္၊ ဟိုဒီ ဖတ္ရင္း Yahoo Pool Game ကို ေရာက္သြားတယ္။ မကစားျဖစ္တာ အေတာ္ၾကာသြားၿပီပဲ။ ဒီ Game ကို သေဘာက်တာက ကိုယ္နဲ႔ ကြန္ျပဴတာ ၿပိဳင္ကစားရတာ မဟုတ္ဘဲ Player ႏွစ္ေယာက္စလံုးက တကယ့္ သက္ရွိလူေတြေလ။ Chat room လိုပဲ invite လုပ္၊ ဒါမွ မဟုတ္ သူတို႔က ကိုယ့္ Table မွာ လာကစားနဲ႔။ တကယ့္ကို အျပင္က Pool table မွာ ကစားေနရသလို စိတ္ထဲမွာ ျဖစ္မိတယ္။
အျပင္မွာ ကစားခဲ့တာဆိုလို႔ မွတ္မွတ္ရရ လြန္ခဲ့တဲ့ ငါးႏွစ္ေလာက္တုန္းက City Hall မွာရွိတဲ့ အဒါဖီ ေျမေအာက္ထပ္ ရဲရင့္Pub မွာ ကစားခဲ့တာ ေနာက္ဆံုးပါပဲ။ အဲဒီေန႔က စာေမးပြဲ ေနာက္ဆံုးေန႔။ အတန္းေဖာ္ေတြနဲ႔ သြားခဲ့ၾကတာ။ လြမ္းမိပါေသးတယ္ TP က သူငယ္ခ်င္းမ်ားေရ။ 
ခုေတာ့လည္း ကစားေဖာ္ေတြနဲ႔ေရာ Pool table နဲ႔ပါ အဆက္အသြယ္ ျပတ္ေနတာ ၾကာၿပီေလ။ ၀ါသနာကိုေတာ့ မစြန္႔ႏိုင္ေသးဘူး။ အႀကိဳက္ဆံုး Pool ခ်န္ပီယံ Francisco Bustamante ရဲ့ ပံုကို ဘေလာ့ စလုပ္ကတည္းက Side bar မွာ တင္ထားလိုက္တယ္။ 
ကစားလို႔ ေညာင္းေတာ့ ႀကိဳတင္ ႀကံစည္ထားတဲ့ အတိုင္း ကုလားပဲနဲ႔ ၾကက္သားဟင္း ခ်က္တယ္။ မနက္ အိပ္ယာထကတည္းက ပဲကို ေရစိမ္ထားတယ္။ ကစားလို႔လည္း ဝ …. ပဲလည္း ပြ ….. မဆလာ ေမႊးေမႊးနဲ႔ ပဲၾကက္သားဟင္း ျဖစ္သြားပါေတာ့တယ္။
အလြန္ အရသာ ရွိေသာေန႔ပါ။
ပန္းခရမ္းျပာ
Sunday, August 30, 2009
ရုပ္ေျပာင္း ရုပ္လြဲ ပုဇြန္ဟင္း
ဒီေန႔ မနက္ အိပ္ယာထေတာ့ ေနေရာင္ျခည္ေတြဖ်ာလို႔။ မေန႔က သတင္းထဲမွာ ေတြ႔လိုက္ရတာ Showers with thunder ဆိုတာ ဘယ္မွာ မွန္လို႔တံုး။ ဒီေန႔ေတာ့ သြားခ်င္တဲ့ ေနရာေလးေတြ ေရာက္ရခ်ည္ေသးရဲ့။
ဒါေပမဲ့ မၾကာပါဘူး။ ေနေရာင္ျခည္ေတြ ခ်က္ခ်င္း ေပ်ာက္သြားတယ္။ ေကာင္းကင္တခုလံုး မဲေမွာင္ၿပီး မိုးေရာ ေလေရာ သဲသဲမဲမဲ က်လာပါေရာ။
အဲဒါမွ ဒုကၡ။ ဒီေန႔မွ ေစ်းသြားမယ္ ႀကံစည္ထားတာ။ ေရခဲေသတၱာထဲမွာေတာ့ ပုဇြန္ က်န္ေသးတယ္။ စကၤာပူမွာ ပုဇြန္ထုပ္စားလို႔လဲ ဟင္းေကာင္းလို႔ ေျပာမရပါဘူး။ ေစ်းထဲမွာ ဝက္သားက ပုဇြန္ထက္ ေစ်းၾကီးတယ္ေလ။ အရသာကလည္း ဗမာပုဇြန္လို ေလးေလးပင္ပင္ မရွိပါဘူး။
ခုတေလာ ခ်က္ရလြယ္တဲ့ ပုဇြန္ပဲ မၾကာခဏ ခ်က္ျဖစ္တယ္။ မေန႔က ရံုးမွာ Ghost 7 month ကန္ေတာ့လို႔ အလကားရတဲ့ ပုဇြန္ေတြလည္း အမ်ားႀကီး စားထားတယ္။ ဒီေတာ့ ပုဇြန္ အေကာင္လိုက္ကို မျမင္ခ်င္ေတာ့ဘူး။ 
ပုဇြန္ကို အခြံခြာ ဆားနယ၊္ ညက္ေအာင္ ေထာင္းလိုက္ေတာ့ ငါးဖယ္ျခစ္လို ေစးလာေရာ။ ငရုတ္သီး ၾကက္သြန္ျဖဴနီေထာင္း ဆႏြင္းမႈန္႔တို႔နဲ႔ ေရာနယ္လိုက္တယ္။ ငါးဖယ္ အျပားေလးေတြ လုပ္သလိုမ်ိဳး လုပ္လိုက္တယ္။ ဆီပူထဲမွာ မီးေအးေအးနဲ႔ ေၾကာ္လိုက္ေတာ့ ပုဇြန္ရုပ္ေပ်ာက္သြားတာေပါ့။ ေၾကာ္ထားတဲ့ ပုဇြန္လံုးေတြကို ပုဂံထဲမွာ ခပ္ထားလိုက္တယ္။
ဟင္းရည္ခ်က္ဘို႔ ငရုတ္သီး ၾကက္သြန္ျဖဴနီ ေထာင္းထားတာ ဆီသတ္တယ္။ ဆီသတ္ထဲကို ပုဇြန္ေခါင္းေလးေတြ ထည့္၊ ခရမ္းခ်ဥ္သီး ေသးေသးစိတ္ထားတာထည့္၊ ငံျပာရည္ထည့္ ခဏေမႊတယ္။ ၿပီးေတာ့ အသင့္ေဖ်ာ္ထားတဲ့ မန္က်ည္းရည္ထည့္ အဖံုးအုပ္ထားလိုက္တယ္။ ဆူလာရင္ ေစာေစာက ေၾကာ္ထားတဲ့ ပုဇြန္လံုးေတြထည့္လိုက္တယ္။ ခဏၾကာရင္ အေပါ့အငံျမည္း ငါးရုပ္စိမ္းေလး အုပ္လိုက္တာပါပဲ။
ပုဇြန္ ငါးဆုပ္ လံုးဟင္း ဆိုရမလား၊ ပုဇြန္ ရုပ္ဖ်က္ဟင္းလို႔ ဆိုရမလားေတာ့ မသိ။ ရံုးပတီသီးေၾကာ္ေလးနဲ႔ တြဲစားၿပီး မိုးေအးေအးမွာ တေန႔လံုး ဇိမ္ယူလိုက္တယ္။
ပန္းခရမ္းျပာ
Monday, August 24, 2009
ငါးတစ္ေကာင္၏ ေမွ်ာ္လင့္ျခင္း
လြမ္းေနရမွာလား
ပ်ားရည္ျမစ္ထဲက လရိပ္ျပာ …..
ကမ္းေျခကို ေရာက္လာမွာလား
မိုးေကာင္းကင္က ခ်စ္သူ …..
ေရျပင္ေပၚမွာ ထင္ေနတဲ့ လျပည့္၀န္း အရိပ္
တိတ္တဆိတ္ ေထြးေပြ႔ရင္းနဲ႔ပဲ
အိပ္ေတာ့မယ္ …..
ပန္းခရမ္းျပာ
(၂၂.၀၈.၂၀၀၉)
Image from http://timelessmemories.ecrater.com
Tuesday, August 18, 2009
သူ႔လက္သံ သံစံုတီး၀ိုင္း
My Paper သတင္းစာထဲက ေဆာင္းပါး တပုဒ္ကို ဖတ္ၿပီး ရင္ထဲ ကလိကလိ ျဖစ္သြားတယ္။ Say ‘hi’ to your cleaning auntie ...တဲ့။ ရံုးေတြမွာ သန္႔ရွင္းေရး အလုပ္သမား အန္တီႀကီးေတြကို အေရးတယူ စကားေျပာ၊ ႏႈတ္ဆက္သင့္တဲ့ အေၾကာင္း ေရးထားတာပါ။
ေဆာင္းပါးရွင္ အျမင္က ၀န္ထမ္း အေတာ္မ်ားမ်ားက သန္႔ရွင္းေရး အန္တီေတြကို စကားေျပာဘို႔ မလိုဘူးလို႔ သတ္မွတ္ထားၾကပါသတဲ့။ သန္႔ရွင္းေရး အန္တီေတြ ကိုယ္တိုင္ကလည္း second-class လူတန္းစားလို႔ သူတို႔ဘာသာ သိမ္ငယ္စိတ္ ၀င္ေနတယ္လို႔လဲ ဆိုပါေသးတယ္။ ၀န္ထမ္းေတြ Pantry သံုးခ်င္ရင္၊ လက္ေဆးကန္သံုးခ်င္ရင္ ခ်က္ခ်င္း ေနရာဖယ္ေပးတာတို႔၊ တံခါးဖြင့္ေပးတာတို႔ လုပ္ပါသတဲ့။ ဒါေၾကာင့္ Office cleaner ေတြကို အေရးတယူ စကားေျပာ ႏႈတ္္ဆက္ပါတဲ့ေလ။
ဖတ္ၿပီး အူထဲ အသည္းထဲက ယားက်ိကိ် ျဖစ္သြားတယ္။ က်မတို႔ ရံုးက Cleaning auntie ကို တန္းျမင္လိုက္မိလို႔ေလ။ ဒီေဆာင္းပါးရွင္ ေရးထားတာနဲ႔ ဆန္႔က်င္ဘက္ ျဖစ္ေနတယ္။ က်မတို႔ ရံုးက အန္တီ ခမ်ာမွာေတာ့ သူေဌးနဲ႔ မန္ေနဂ်ာ ၿပီးလွ်င္ သူသာလွ်င္ အာဏာ အရွိဆံုးလို႔ ထင္ေနရွာတာပါ။
သူ Pantry ထဲမွာ ရွိေနရင္ ဘယ္သူမွ ၀င္လာတာ မႀကိဳက္ပါဘူး။ ၀င္လာတာနဲ႔ သူ႔လက္ထဲမွာ ရွိသမွ် ပစၥည္းေတြ အသံျမည္ေအာင္ ေဆာင့္ခ်၊ ဒံုးဒံုး ဒိုင္းဒိုင္းနဲ႔ မေက်နပ္ေၾကာင္း ျပေတာ့တာပါပဲ။ လက္ေဆးကန္မွာ သူေဆးေနလွ်င္ေတာ့ ေ၀းေ၀းက ေရွာင္ပါေလ။ အနားမွာ သြားေစာင့္ေနတာမ်ိဳး မလုပ္မိပါေစနဲ႔။
သူ တံမ်က္စည္းလွဲ၊ ဖုန္စုပ္တဲ့ လမ္းေၾကာင္းမွာ တစံုေယာက္ ျဖတ္သြားလွ်င္လည္း သံစံုတီး၀ိုင္း ၾကားရပါလိမ့္မယ္။ သူ အိမ္သာ သန္႔ရွင္းေရး လုပ္ခ်ိန္မွာ အခန္းထဲ ေျခမခ်မိပါေစနဲ႔။ လက္ေဆးကန္မွာေတာင္ လက္မေဆးပါနဲ႔။ ကပ္လွ်က္ အိမ္သာ Cubicle နွစ္ခန္းရွိတဲ့ အထဲက တစ္ခန္း သူသန္႔ရွင္းေရး လုပ္ေနခ်ိန္မွာ ေနာက္တခန္းကို မ၀င္ပါနဲ႔။ အန္တီ့လက္သံ သံစံုတီး၀ိုင္းက ပိုျပင္းထန္ၿပီး ဘင္ထုသံ၊ သီခ်င္း ဆိုသံ ေတြပါ ၾကားရပါလိမ့္မယ္။
သူေဌးေတြ ကေတာ့ သိရက္သားနဲ ဘာမွ မေျပာပါဘူး။ သူက သူေဌးနဲ႔ မန္ေနဂ်ာေတြ ကိုေတာ့ ေကာင္းေကာင္း မြန္မြန္ ဆက္ဆံတာကိုး။ ဒါေတာင္ ၀န္ထမ္း အမ်ားစုက စကၤာပူႏိုင္ငံသား တရုတ္ေတြပါ။ ကြန္ပလိန္းက အရာ မေရာက္ပါဘူး။ ႏွစ္ရွည္ အလုပ္လုပ္လာတဲ့ အလုပ္သမားဆိုေတာ့ သူေဌးက ခြင့္လႊတ္ထားတာလည္း ပါမွာေပါ့ေလ။
ဒီေတာ့ က်မတို႔ Cleaning auntie ကို “ Hi” မလုပ္ႏိုင္ၾကပါဘူး။ တေယာက္နဲ႔ တေယာက္ မ်က္လံုးနဲ႔ပဲ တိုက္ပြဲ၀င္ေနၾကပါတယ္။ က်မ မိတ္ေဆြတခ်ိဳ႔ရဲ့ ရံုးေတြမွာလည္း ဒီျပသနာမ်ိဳး ရွိပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ တခ်ိဳ႔ရံုးေတြမွာ အလြန္ သေဘာေကာင္းတဲ့ Cleaning auntie ေတြလည္း ရွိပါတယ္။ ေဟာ္ကာစင္တာ၊ အမ်ားသံုး အိမ္သာေတြမွာလည္း ေကာင္းတဲ့အန္တီႀကီးေတြေရာ ဆိုးတဲ့အန္တီႀကီးေတြပါ ႀကံဳဘူးပါတယ္။
ဒီႏိုင္ငံက ထံုးစံ တခုကို သတိျပဳမိတယ္။ အမွားအယြင္း၊ အပ်က္အစီး တခုခု ျဖစ္ၿပီဆိုရင္ သက္ဆိုင္ရာ အဖြဲ႔အစည္း၊ဘဏ္ စတာေတြက ေျဖရွင္းခ်က္ ထုတ္တယ္။ This is an isolated case ....တဲ့။ အခု က်မတို႔ ရံုးက အန္တီႀကီးဟာလည္း Isolated case ပဲျဖစ္မွာပါ။
ပန္းခရမ္းျပာ
Friday, August 14, 2009
ခုတေလာ ေခြၽတာေရး
အေၾကာင္းရင္းကေတာ့ ပိုက္ဆံ ေခြၽတာခ်င္တာက စခဲ့တာပါ။ ရွိေနတဲ့ တခ်ိဳ႔ အ၀တ္အစားေတြ ၀တ္မရေလာက္ေအာင္ ၾကပ္လာတယ္။ ဒီေတာ့ ထပ္မ၀ယ္ရေအာင္ ခႏၶကိုယ္ကို ထိန္းဘို႔ လိုေနၿပီ။ ညီမေတာ္က သူ႔ေဘာင္းဘီ စေမာလ္ဆုိဒ္ေတြ ၾကပ္ကုန္လို႔ စိတ္ထိခိုက္၊ ကိုယ္ကေတာ့ ဆိုဒ္အႀကီးေတြခ်ည္းပဲ ေရာင္းတဲ့ အ၀တ္ဆိုင္ဆီကို ေျပးရမွာ စိုးရိမ္နဲ႔ေပါ့။
ေန႔စဥ္ ကိုယ္လက္လႈပ္ရွားမႈက အိမ္နဲ႔ MRTကို လမ္းေလွ်ာက္တဲ့ ငါးမိနစ္ ခရီးပဲရွိတယ္ေလ။ အားကစားဆိုလို႔ ငယ္ငယ္တုန္းက အိမ္ေဘး ေျမကြက္လပ္မွာ ၾကက္ေတာင္ ရိုက္ခဲ့ဘူးတာပဲရွိတယ္။ ဒီေတာ့ ၾကက္ေတာင္ ရိုက္ၾကမယ္ေပါ့။ အားကစားရံုေတြမွာ ပိုက္ဆံေပး သြားရိုက္စရာ မလိုပါဘူး။ ညဘက္ မအိပ္ခင္ အခ်ိန္ေလး အားၾကတာ။ အိမ္နား ပန္းၿခံထဲက ေျမကြက္လပ္မွာပဲ ကစားၾကတာေပါ့။
ပန္းၿခံထဲမွာ ေလ့က်င့္ခန္းလုပ္တဲ့ စက္ေတြလည္း ရွိတယ္။ ၾကက္ေတာင္ မရိုက္ခင္ ကားစတီရာရင္လို အ၀ိုင္းၾကီး ႏွစ္ခုကို စံုကိုင္ၿပီး လွည့္ၾကတယ္။ ၾကားဘူးနား၀ ေသြးပူေလ့က်င့္ခန္းေပါ့။ မဟုတ္ရင္ ေနာက္ေန႔ လက္ေမာင္း ေအာင့္ေနမွာစိုးလို႔။
ပထမ တေန႔ေတာ့ ဟုတ္လို႔ ... ေခြၽးေတြထြက္လာတာ ပီတိျဖစ္လို႔ ... ဒီၾကားထဲမွာ ေလတိုက္ေနလို႔ မွီရာ လိုက္ရိုက္ရင္း လူႏွစ္ေရာက္ ၾကက္ေတာင္ကြင္းက ပတ္ျခာလည္ေနေရာ။ တဘက္မွာ အုပ္စုတစ္စု အကသင္ေနၾကတယ္။ သူတို႔ သီခ်င္းသံ နားေထာင္ရင္း ၾကက္ေတာင္ရိုက္လိုက္ နားလိုက္နဲ႔ အဆင္ေျပေနလိုက္တာ။
ေနာက္တေန႔ လက္ေမာင္းမနာဘူး။ အားတက္လာၿပီး ဆက္သြားၾကတယ္။ ဒုတိယေန႔၊ တတိယေန႔ ဆက္တိုက္ပဲ။ ဒီလိုသာ ဆက္တိုက္ဆိုရင္ ငါတို႔ ပိန္သြားေတာ့မွာပဲ ဆိုၿပီး တက္ၾကြေနၾကတာ။
ေလးရက္ေျမာက္ေန႔ ညစာ စားၿပီးေတာ့ အရမ္း ပင္ပန္းေနသလိုပဲ။ အခုပဲ စားၿပီးေပမဲ့ အရမ္း ဆာေလာင္ၿပီး ႏံုးေနသလို ခံစားရတယ္။ ၾကက္ေတာင္ သြားမရိုက္ႏိုင္ေတာ့ဘူး။ ထပ္စားလိုက္တယ္။ ေနာက္ေန႔ မနက္မွာလည္း ဒီအတိုင္းပဲ။ စားၿပီးေပမဲ့ အရမ္းဆာၿပီး ႏံုးခ်ိေနျပန္ေရာ။ ဒီေတာ့ ခါတိုင္းထက္ ပိုစား၊ ခဏခဏ စားေပမဲ့ ထူးမလာဘူး။ ၾကက္ေတာင္ရိုက္တာကို ရပ္ထား၊ အစားပိုစားျဖစ္တယ္။ အတူကစားတဲ့ စေမာလ္ဆုိဒ္ ပိုင္ရွင္ကေတာ့ ပံုမွန္ က်န္းမာေရး ေကာင္းလွ်က္ပါပဲ။
ၾကက္ေတာင္ရိုက္ နားထားတာ သံုးရက္ၾကာသြားၿပီ။ ကိစၥတခုနဲ႔ တရုတ္ တိုင္းရင္းေဆးကုခန္းကို ေရာက္သြားတယ္။ ဆရာက လက္ေကာက္၀တ္ ေသြးစမ္းၿပီး နင္ေန႔တိုင္း အရမ္းပင္ပန္းေနပါလား။ အသက္ရႈၾကပ္ Breathless ျဖစ္ေနတယ္တဲ့။ အဲဒီေတာ့မွ အလန္႔တၾကား အသိတရား ရသြားတယ္။ ေန႔တိုင္း ျဖစ္ေနတာ ဗိုက္ဆာလို႔ ႏံုးခ်ိေနတာမွ မဟုတ္ပဲ Breathless ျဖစ္ေနတာကိုး။
စာရင္းခ်ဴပ္လိုက္ေတာ့ သံုးရက္ဆက္တိုက္ အားကစားလုပ္တယ္။ ေခြၽးထြက္တယ္။ အဆီက်တယ္။ ေနာက္သံုးရက္မွာ အရမ္းစားတယ္။ ခုေတာ့ တရုတ္ေဆးခါးခါးႀကီးကို ေန႔တိုင္းေသာက္ၿပီး ၿငိမ္ၿငိမ္ေလး ေနေနရပါေတာ့တယ္။
ၾကက္ေတာင္ Racket ႏွစ္ခုကိုေတာ့ အိတ္ထဲထည့္ ဇစ္ပိတ္ထားလိုက္ၿပီ။ ခုတေလာ အ၀တ္အစား ဆိုဒ္အႀကီး ေရာင္းတဲ့ ဆိုင္ေတြ လိုလိုမယ္မယ္ လိုက္ရွာေနပါတယ္။
ပန္းခရမ္းျပာ
Friday, July 31, 2009
သရဲ ေၾကာက္တဲ့ အိမ္သူႀကီး
ဒီေန႔ည အိမ္ငွား အသစ္ ေျပာင္းလာလိမ့္မယ္။
ဒီအိမ္က MRT နဲ႔ နီးလို႔ လူငွား ရလြယ္တယ္။ ေၾကာ္ျငာ တင္လိုက္တာနဲ႔ မၾကာခင္ လူျပည့္သြားတာပဲ။ ဒါေပမဲ့ ခုေတာ့ ႏွစ္လေလာက္ရွိၿပီ။ တေနရာစာ လြတ္ေနတယ္။ ဒီေတာ့လည္း အိမ္လခ ကိုယ္စိုက္ေပါ့။ အိမ္သူႀကီး လုပ္ခ်င္တာကိုး။ လာၾကည့္တဲ့ သူေတြကေတာ့ ေလးငါးဦး။ တေယာက္မွ ေတာ့ မခ်ိတ္မိေသးဘူး။
ဒီထဲမွာမွ အိမ္မွာ လာငွားေနတဲ့ ေက်ာင္းသူေလးေတြထဲက က်မတို႔ အခ်စ္ဆံုး၊ သူ႔ကို အလိုလိုက္ထားဆံုး ကေလးက က်မတို႔ကို အရမ္းမုန္းတီးသြားလိုက္တာ နာရီပိုင္းေလး အတြင္းမွာပဲ။ ျပသနာလည္း ျဖစ္ၾကတာမဟုတ္။ စကား အေျခအတင္လည္း မျဖစ္၊ ဘာေၾကာင့္ဆိုတာ ခုထိ အေျဖရွာမေတြ႔ေသးဘူး။
ဒီေတာ့လည္း တမိုးေအာက္ အတူေနလို႔ မျဖစ္၊ လမ္းခြဲစကား ကိုယ္က စ ေျပာလိုက္ရတာေပါ့။ တစ္လႀကိဳ အသိေပးၿပီး ေျပာင္းခိုင္းလိုက္တယ္။ ေနာက္ဆံုး အိမ္လခကို Deposit နဲ႔ ႏွိမ္လိုက္တယ္။ ထံုးစံပဲေလ။ သူတို႔ ေျပာင္းခ်င္ရင္လဲ တစ္လႀကိဳ အသိေပးရတာပဲ။ လူတေနရာစာ လြတ္ေနရာက ႏွစ္ေနရာျဖစ္သြားၿပီ။
ထူးထူးျခားျခား သတိထားမိတာက အခုတေလာ ... မွတ္မွတ္ရရ နွစ္ပတ္ေလာက္ရွိေနၿပီ။ အသက္ေပး ခ်စ္ၾကတဲ့ က်မတို႔ ညီအစ္မ ... အေရး မပါတဲ့ ကိစၥ အေသး အဖြဲေလးေတြေၾကာင့္ မၾကာခဏ စကား မမ်ားစဖူး မ်ားၾကတယ္။ အၿမဲတမ္း ညိွညိွ ႏိႈင္းႏိႈင္းနဲ႔ နားအလည္ဆံုး သူႏွစ္ေယာက္ အခ်င္းခ်င္း စိတ္ဆိုးၾကတယ္။
ဒီေတာ့ ညီအစ္မ ႏွစ္ေယာက္သား တိုင္ပင္၊ ကိုယ္လုပ္ႏိႈင္တာ တခုက ဘုရားရွိခိုးတာ။ ေန႔တိုင္း မနက္ေစာေစာထ ဘုရားရွိခိုး၊ ေမတၱာသုတ္ကိ ုေသေသခ်ာခ်ာ အာရံုျပဳ ရြတ္ၾကတယ္။ အိမ္မွာ ေနသူမ်ားနဲ႔ ေနာက္ေရာက္လာမဲ့ အိမ္သားမ်ား က်န္းမာ ခ်မ္းသာပါေစ အာရံုျပဳ ဆုေတာင္းတယ္။
ႏွစ္ရက္ အၾကာမွာ လူငွား ရတယ္။ ပိုက္ဆံ အေၾက ေပးသြားတယ္။ တိုက္ဆိုင္တာလား။ ကံေကာင္းတာလား မသိ။ စိတ္ခ်မ္းသာတာေတာ့ အမွန္ပဲ။
ဒီေန႔ည အိမ္ငွား အသစ္ ေျပာင္းလာလိမ့္မယ္ ဆိုလို႔ ညီအစ္မ နွစ္ေယာက္ TV ၾကည့္ရင္း ေစာင့္ေနလိုက္တယ္။ က်မတို႔ အိမ္က ေဒါင့္ခန္း မဟုတ္ဘူး။ ဒီေတာ့ ေကာ္ရစ္ဒါ တေလွ်ာက္ ျဖတ္ေလွ်ာက္သြားတဲ့ သူေတြက အိမ္ထဲကို ျမင္ေနရတယ္။ က်မတို႔ကလည္း ေကာ္ရစ္ဒါေဘးက ျပဴတင္းေပါက္ေတြကို အၿမဲ ဖြင့္ထားတတ္တာကိုး။ က်မတို႔ ထိုင္ေနတဲ့ ဧည့္ခန္း ဆိုဖာကလည္း ၿပဴတင္းေပါက္နားမွာ ကပ္လွ်က္ပဲ။
ည ၉နာရီေလာက္မွာ အျပင္ကေန ေခၚသံၾကားရတယ္။ မိန္းကေလး တေယာက္ရဲ့ အသံ ခ်ိဳခ်ိဳ တိုးတိုးေလး။ ညီမရဲ့ နာမည္ကို ေခၚလိုက္တာ။ တဆက္တည္း အိမ္ရွင္တို႔ ဆိုတာပါ တြဲေခၚလိုက္ေသးတယ္။
ႏွစ္ေယာက္သား တေယာက္ မ်က္ႏွာ တေယာက္ ၾကည့္ၿပီး ... ဟင္း ... မယ္မင္းႀကီးမ ေရာက္လာပါၿပီ။ ေသာ့ေပးထားလွ်က္နဲ႔ ဖြင့္၀င္မလာဘူး။
အသံၾကားၿပီး ငါးစကၠန္႔ အၾကာမွာ က်မ ထိုင္ရာက ထ၊ ေနာက္ထပ္ သံုးစကၠန္႔ အၾကာမွာ တံခါးမႀကီး အ၀ ေရာက္၊ သံပန္းတံခါးပဲ ပိတ္ထားတာဆိုေတာ့ အျပင္ကို တန္းျမင္ေနရ။ ဟင္ .... ဘယ္သူမွ မရွိပါလား။ အိမ္၀ေရာက္မွ ေအာက္ထပ္မွာ က်န္ခဲ့တာ သြားျပန္ယူေနတာမ်ားလား။
အေတာ္ ၾကာတဲ့ အထိ ေပၚမလာဘူး။၊ လူသြား လူလာလည္း ရွင္းေနတယ္။ ညီမေတာ္ရဲ့ သူငယ္ခ်င္းေတြထဲမွာလည္း ေနာက္ေျပာက္တတ္သူ မရွိပါဘူး။ ေနၾကတာလည္း အေ၀းႀကီးမွာ။ ဒါေပမဲ့ သူ႔နာမည္ ေခၚသံကို ႏွစ္ေယာက္လံုး ၾကားရတာ။ ဒါဆို... ငါတို႔ ပရိတ္ရြတ္လိုက္တာ အိမ္ထဲ ၀င္လို႔ မရေတာ့လို႔ အျပင္ကပဲ ေခၚတာလား ....။ ႀကံဖန္ေတြး သရဲ ေၾကာက္ၾကတာေပါ့။
မနက္ ရံုးေရာက္ေတာ့ အိမ္ငွား အသစ္ကို ဖုန္းဆက္္ၿပီး မေန႔ညက ေရာက္လာေသးလား ေမးလိုက္တယ္။ .... မေန႔ညက အရမ္း ေနာက္က်သြားလို႔ မလာျဖစ္ပါ ...တဲ့။ .... ဒီေန႔ ညမွ ေျပာင္းလာပါမယ္ ...တဲ့။
ပန္းခရမ္းျပာ
******************************************************************************
ဒါေတြ ျဖစ္ၿပီး ေနာက္နွစ္ရက္ အၾကာမွာ ထပ္ျဖစ္ေသးတယ္။ အျပင္ကေန က်မတို႔ ဧည့္္ခန္းထဲကို ေဗ်ာက္အိုး တစ္ခု ပစ္သြင္းၿပီး အိမ္ထဲမွာ ေပါက္ကြဲသြားတယ္။ ေကာ္ရစ္ဒါေဘး ျပဴတင္းေပါက္ကေန ပစ္သြင္းသြားတာ။ အမွီ ေျပးလိုက္ေပမဲ့ တရားခံ မမိလိုက္ဘူး။ ဒီေတာ့မွ ဆက္စပ္ စဥ္းစားၾကည့္မိၾကတယ္။ က်မတို႔ အိမ္ေျပာင္းခိုင္းလိုက္တဲ့ ေက်ာင္းသူေလးမွာ ခပ္ဆိုးဆိုး ခပ္ေတေတ သူငယ္ခ်င္းေတြ ရွိတယ္။ ဒီအနီးအနားမွာပဲ အုပ္စုလိုက္ ေနၾကတာ။ သူတို႔ မေက်နပ္တာကို ကေလး ပီပီ ဖြင့္အံၾကတာေပါ့။ ဟိုညက ၾကားရတဲ့ နာမည္ ေခၚသံရွင္ကလည္း သူရဲ မဟုတ္ေၾကာင္း 99.999% ေသခ်ာသြားၿပီ။ အဲဒီ အခ်ိန္မွာ ေက်ာင္းသူေလးက မေျပာင္းေသးဘူး။ အိမ္မွာပဲ ရွိေနေသးတယ္။ ဒါေပမဲ့ က်မတို႔ ဟန္မပ်က္ပဲ ေနလိုက္တယ္။ အရမ္း စိတ္ဆိုးေနတာကို ေအာင့္ထားလိုက္တယ္။ သူ႔ကို ဖြင့္မေမးဘူး။ သူတို႔ တိုက္ခိုက္တာ အရာမေရာက္လို႔ ထင္ပါရဲ့။ ေနာက္ထပ္ မလာေတာ့ဘူးေလ။ ဒီလိုနဲ႔ပဲ ငါးစိမ္းတန္း ျဖစ္သြားမဲ့ အေရးက သီသီေလး လြတ္ခဲ့ရတာေပါ့။
Monday, July 27, 2009
ေဒါက္တာ ဇီးကြက္
ရံုးပိတ္ရက္မွာ အာရံုေတြ မ်ားေနလို႔ ကြန္ျပဴတာ မကိုင္မိဘူး။ မေန႔ညကမွ ဘေလာ့လည္ျဖစ္တယ္။ ကေလး ကဗ်ာေတြ ပလူပ်ံေနပါလား။ ဖတ္ရတာ ေပ်ာ္စရာ။ ငယ္ငယ္တုန္းက ဆိုခဲ့ ေအာ္ခဲ့တာေတြေလးေတြ အမွတ္ရမိတယ္။
ကေလးေတြ ဖတ္ဘို႔ဆိုၿပီး ေတဇနဲ႔ ေရႊေသြးကို လစဥ္ အိမ္မွာ ၀ယ္ထားေပးတယ္။ အဲဒီထဲက ကဗ်ာရွည္ေလး တပုဒ္ကို အခုထိ စြဲေနတုန္းပဲ။ ကေလးဆိုေတာ့လည္း ေရးတဲ့သူကို မွတ္မထားမိဘူးေပါ့။ “မင္းသု၀ဏ္” လို႔ေတာ့ ထင္တယ္။ သိတဲ့သူမ်ား ေျပာသြားၾကပါဦး။
စာအုပ္ေတြ မရွိေတာ့တာလည္း ၾကာၿပီ။ လြန္ခဲ့တဲ့ ဘယ္ႏွစ္ႏွစ္ေလာက္ကလို႔ ေျပာရင္ ကိုယ့္အသက္ကို တြက္ၾကည့္ခ်င္စရာ ျဖစ္ေနမွာလား မသိ။ မွတ္မိသေလာက္ ေရးလိုက္ပါတယ္။
ေဒါက္တာ ဇီးကြက္
ေဒါက္တာ ဇီးကြက္၊ ဦးေငြမက္
အမ္ဘီဘီအက္စ္၊ အိပ္က္စ္ ၀ိုင္ ဇက္ …..
တေန႔ နံနက္ ေစာေစာမွာ
ေမာင္ေမာင္ က်ီးညိဳ ေရာက္လို႔လာ
လုပ္ပါ၊ ထုတ္ပါ၊ ႏႈတ္ပါဦး
ကြ်န္ေတာ့ ဖင္က ေလာက္စာလံုး …..
ဘယ့္ႏွယ့္တုန္းကြဲ႔ ေမာင္ေမာင္ညိဳ
ေလာက္စာလံုးေတာင္ မေရွာင္ မ်ိဳ
ငတ္လွသကို အစားပုတ္
မအံ့ၾသေပါင္ ေမာင္၀မ္းခ်ဳပ္ …..
မဟုတ္ပါဘူး ဆရာရယ္
ကြ်န္ေတာ္ မွန္ရာ ေျပာပါ့မယ္
ႏြားေက်ာင္းသားငယ္ ေလးနဲ႔ ပစ္
ေလာက္စာ ၀င္ၿပီး ဖင္၀ တစ္ …..
ျဖစ္ရေလကြယ္ ေမာင္ညိဳရယ္
ထြက္က်လြယ္ေအာင္ ေရနဲ႔ေဆး
ဆရာ၀န္ခ သံုးဆယ္ေပး …..
ေမာင္ေမာင္ညိဳေလး ေရာဂါစင္
ေဆးကုသခ မေပးခ်င္
ညဥ့္ အခ်ိန္တြင္ ဦးဇီးကြက္
ေခါင္းလာေဖာက္လို႔ ဦးေႏွာက္ထြက္ …..
ေဒါက္တာ ဇီးကြက္၊ ဦးေငြမက္
အမ္ဘီဘီအက္စ္၊ အိပ္က္စ္ ၀ိုင္ ဇက္ …..
ပံုျပင္ထဲမွာေတာ့ က်ီးကန္းက ပညာရွိ ဇီးကြက္ဆီကို သြားတယ္။ ဇီးကြက္က က်ီးကန္းရဲ့ ေအာက္ပိုင္းကို ေရစိမ္ခိုင္းတယ္။ ဒါနဲ႔ ေလာက္စာလံုးက ေပ်ာ့ၿပီး ထြက္က်လာေရာ။ ေတာ္လိုက္တဲ့ ဆရာ၀န္ …. M.B.B.S (XYZ) တဲ့ေနာ္ ….။
ပန္းခရမ္းျပာ
