ဘေလာ္ဂါ ပီသေအာင္ ဘဲဥဟင္း ခ်က္တဲ့ အေၾကာင္း စာလုပ္ ေရးလိုက္ဦးမယ္။ စာမေရးတာ ၾကာေတာ့လည္း ေရးဘို႔ တယ္ မသြက္ေပးဘူးကိုး။ ေပါ့ေပါ့ ပါးပါး စာေလးနဲ႔ပဲ ျပန္ေရးဘို႔ အရွိန္ ယူေနပါတယ္။
သိၾကတဲ့ အတိုင္း စကၤာပူမွာ ဘဲဥအစိမ္း အလြန္ ရွားပါးပါတယ္။ အရင္ကေတာ့ Wet market ေတြမွာ ဝယ္လို႔ရေသးတယ္။ ခုေတာ့ မရတာ ၾကာပါေပါ့လား။ ၾကက္ဥ ခ်ဥ္ရည္ … ၾကက္ဥေၾကာ္ ေတြနဲ႔ပဲ အစားထိုး ေနရတာေလ။
ဒီဘဲဥကေတာ့ ျမန္မာျပည္က တကူးတက သယ္ခဲ့ရတာပါ။ ေဖေဖၚဝါရီလ ရန္ကုန္ ျပန္တုန္းကေပါ့။ စကၤာပူကို ျပန္မဲ့ မနက္ေစာေစာမွာ ညီမေတာ္က ဖုန္းဆက္ရင္းနဲ႔ ေမးတယ္။ ဘဲဥ ျပဳတ္ ထည့္လာမွာလားတဲ့။ အဆင္သင့္ မရွိလို႔ မယူလာေတာ့ဘူးပဲ ျပန္ေျဖလိုက္တယ္။
အဲဒီမွာပဲ ဖခင္ႀကီးက ငါ့သမီးေလး စားခ်င္တာ ေကၽႊးၾကပါဟဲ့ ဆိုၿပီး ကမန္းကတန္း ေျပးဝယ္။ ေယာင္းမေတာ္က ျပဳတ္။ သတင္းစာနဲ႔ ပတ္… ပလပ္စတစ္အိတ္နဲ႔ ထုပ္ … စားစရာအိတ္ထဲ ထည့္သယ္ခဲ့ရတယ္။
ေလဆိပ္မွာ ခ်က္ကင္ လုပ္ေတာ့ အိတ္ကို Fragile ကပ္ေပးပါဆိုေတာ့ စတစ္ကာ ကုန္ေနလို႔ မကပ္ေပးႏိႈင္ပါတဲ့ …။ ငါ့ဘဲဥေတြေတာ့ ကြဲကုန္ပါၿပီ။ အံမယ္ … ဒီေရာက္ေတာ့ အားလံုး အေကာင္းပကတိ အက္ရာေတာင္ မရွိဘူးဗ်ိဳ႔ …
ကဲ …MAI မေကာင္းဘူးလို႔ ဘယ္ေျပာရမပါ့မလဲ။ ဘဲဥ မကြဲဘူး။ ငယ္ငယ္က အတန္းထဲမွာ အၿမဲတန္း သံုည ရတဲ့လူေတြကို ဘဲဥ မကြဲဘူးလို႔ ေျပာေလ့ ရွိၾကတာကိုေတာင္ သတိရမိေသးတယ္။
ဒီျပန္ေရာက္ေတာ့လည္း ဟင္း မခ်က္ျဖစ္ဘူး။ ဘဲဥ ျပဳတ္ အတိုင္းပဲ စား စားလာလိုက္ၾကတာ … ေနာက္ဆံုး လက္က်န္ နွစ္လံုးပဲ ရွိေတာ့တယ္။ ဟင္းျဖစ္ေအာင္ေတာ့ ခ်က္ဦးမွ။ အမွား အယြင္းမရွိ အပ်က္ အစီး အေလအလြင့္ မရွိေအာင္ ဂရုစိုက္မွ …။ ေနာက္ထပ္ရဘို႔ မလြယ္ေပဘူး။
ခါတိုင္းလို အေရာင္တင္မႈန္႔နဲ႔ အလြယ္ မခ်က္ပဲ ငရုတ္သီး အေတာင့္ကိုေထာင္း … ပုဇြန္ေျခာက္ အမႈန္႔ထည့္ … ကုလားေလး မဆလာထည့္ … ရန္ကုန္က သယ္လာတဲ့ မန္က်ည္းသီးကို ေရေႏြးနဲ႔ စိမ္.. အသင့္ၿပင္ထားတယ္။ ဘေလာ့ အတြက္ ဓါတ္ပံုလည္း ရိုက္ရင္းေပါ့။
မတူးေအာင္ မကပ္ေအာင္ သတိထား ေၾကာ္မွ … ဆီေပါက္တာကို အမႈမထားနဲ႔ လက္ အေရျပား ေလာင္သြားရင္ အသစ္ထြက္လာလိမ့္မယ္။ တူးသြားလွ်င္ သြားထပ္ဝယ္လို႔ မရႏိႈင္ေပဘူး။
အမွား အယြင္း အျပစ္ အနာ အဆာ မရွိ ဘဲဥ ခ်ဥ္ရည္ဟင္း ရလာပါၿပီ။ တြဲဖက္ အစာ အျဖစ္ ရန္ကုန္ျပန္ အေျခာက္ အခ်မ္းေတြထဲကပဲ ေရြးလိုက္တယ္။ ငါးက်ည္းေၾကာ္၊ ဂ်ဴးျမစ္ ပဲပုပ္ေၾကာ္၊ ငါးေျခာက္ေၾကာ္၊ ဝက္အူေခ်ာင္း၊ ငါးပိေထာင္း ၊ ငံျပာရည္ေၾကာ္၊ ေရႊပုဇြန္က လဖက္သုပ္ ….. ။
မခ်ဳိ (ပန္းခရမ္းျပာ)
Monday, March 5, 2012
ဘေလာ္ဂါရဲ့ ဘဲဥဟင္း
Tuesday, November 15, 2011
အေပၚထပ္နဲ႔ ေအာက္ထပ္ ဇာတ္လမ္း
စာေရး စာဖတ္လို႔ မေကာင္းဘူး။ အျမင္ မၾကည္လင္ဘူး။ မႈန္၀ါး၀ါး ျဖစ္ေနတယ္။ လက္ရွိ စာၾကည့္ မ်က္မွန္က မျဖစ္စေလာက္ ဒီဂရီ နည္းနည္းေလးနဲ႔ ဆယ္နွစ္နီးပါး အသံုးေတာ္ခံေနတာ။ မ်က္မွန္ အသစ္ လုပ္ဘို႔ အခ်ိန္ ေရာက္လာၿပီ ထင္ပါရဲ့။
အိမ္နားက Shopping Mall မွာ ဆိုင္ေတြ အေတာ္မ်ားမ်ား စံုစမ္းၿပီး သကာလ Better Vision မွာပဲ မ်က္မွန္ အပ္လိုက္တယ္။ အေရာင္း မန္ေနဂ်ာကလည္း အေျပာ ေကာင္းလြန္းတာကိုး။
မ်က္စိကို စစ္လိုက္ေတာ့ ဒီဂရီေတြလည္း တိုး ... အနီးၾကည့္၊ အေ၀းၾကည့္ ႏွစ္မ်ိဳး စလံုး လိုအပ္ေနပါသတဲ့။ မွန္တခုထဲမွာပဲ အနီး အေ၀း ေပါင္းထားတဲ့ Progressive lens လုပ္ပါတဲ့ေလ။
ေစ်းမ်ားလြန္းလို႔ ေ၀ခြဲမရ ျဖစ္ေနတုန္း Calculator ကို ဟိုႏိွပ္ ဒီႏွိပ္ၿပီး ေစ်းနဲနဲ ထပ္ေလွ်ာ့ ပါေလေရာ။ ေျပာလိုက္ေသးတယ္ ....
"I give you children price. Not because of your age. It’s because of your look."
ကဲ ... အေျမွက္ မႀကိဳက္တဲ့ မိန္းမ ဒီကမၻာေပၚမွာ ရွိပါဦးမလား။ 
မ်က္မွန္ သြားယူတဲ့ေန႔မွာေတာ့ မ်က္မွန္ တပ္ၿပီး လမ္းေလွ်ာက္ခိုင္းတယ္။ ေအာင္မယ္ေလး ...ေလး ....ၾကမ္းျပင္က အရမ္း နိမ့္ေနပါေရာလား။ ေျခ မလွမ္းရဲဘူး။ လမ္းေလွ်ာက္နည္း သင္ေပးတယ္။ ေခါင္းငိုက္စိုက္ခ် .... မွန္ အေပၚပိုင္းနဲ႔ ၾကမ္းကိုၾကည့္ ... ဒီေတာ့မွ ပံုမွန္ ျဖစ္သြားေတာ့တယ္။
စာပြဲေပၚကို စာရြက္တင္ ... မွန္ ေအာက္ပိုင္းနဲ႔ဖတ္ ... ၾကည္လင္ ျပတ္သားလို႔ ... အဲ မ်က္ေစ့နဲ႔ တတန္းထဲ စာေတြကို ဖတ္ေတာ့ ေကာင္းေကာင္း မျမင္ရေတာ့ဘူး။ ေခါင္းေမာ့ ေမးထိုး မွန္ေအာက္ပိုင္းထဲ ၀င္ေအာင္ထည့္ၿပီး ဖတ္မွ ျမင္ရေတာ့တယ္။
ညာဘက္၊ ဘယ္ဘက္ မ်က္လံုးေစြၾကည့္ခိုင္းတယ္။ မျမင္ရဘူး။ မူးလာတယ္။ ညာဘက္ ၾကည့္ဘို႔ ေခါင္းကို လွည့္ ... မ်က္လံုး တည့္တည့္ထား ၾကည့္။ ဘယ္ဘက္ကိုလည္း ဒီ အတိုင္းပဲ ၾကည့္ပါတဲ့။
ပထမဆံုး သံုးရက္ ဒီမ်က္မွန္ကို ရံုးခန္းထဲမွာပဲတပ္ မ်က္ေစ့ အသားက်ေအာင္ က်င့္ပါလို႔ ဆိုတယ္။ တျဖည္းျဖည္းနဲ႔ ၾကည့္ရတာ အဆင္ ေျပလာပါ့မယ္တဲ့။
ေနာက္တေန႔မွာ မ်က္မွန္ အသစ္နဲ႔ အလုပ္စရႈပ္ၿပီေပါ့။ အေ၀းကို မွန္ အေပၚပိုင္းနဲ႔ၾကည့္၊ အနီးကို မွန္ ေအာက္ပိုင္းနဲ႔ ၾကည့္၊ အဲ ... မနီး မေ၀း ... ကြန္ျပဴတာ စကရင္ႀကီးကို က် ဘာနဲ႔ ၾကည့္ရပါ့။ ၀ါးလိုက္ ၊ ၾကည္လိုက္နဲ႔ အခက္ေတြ႔ေရာ။
ဆိုင္ကိုျပန္သြား စစ္လိုက္ေတာ့ မွန္ေအာက္ပိုင္းနဲ႔ ၾကည့္ရမယ္တဲ့။ မ်က္မွန္ကိုင္းကို ျပန္ခ်ိန္ေပးလိုက္ေတာ့ အဆင္ေျပသြားေရာ။
ဒါဆို အားလံုး အိုေကၿပီထင္ေနတာ ေနာက္ျပႆနာတခု ထပ္ေပၚလာျပန္ေရာ။ စားပြဲေပၚမွာ စာရြက္ နွစ္ရြက္ခ် ႏိႈင္းယွဥ္ဘို႔၊ မွန္ မမွန္ စစ္ဘို႔ လုပ္ၿပီဆိုတာနဲ႔ ေစြၾကည့္လို႔ မ၇တဲ့ ဒုကၡ။
ေရွ့တည့္တည့္က စာရြက္ကို ဖတ္လို႔ေကာင္းတယ္။ ေနာက္တရြက္ကို ဖတ္ဘို႔ မ်က္ေစ့ ေရွ့တည့္တည့္ ေရာက္ဘို႔ ေခါင္းလွည့္၇ေတာ့တာေပါ့။ ေခါင္းကို ဘယ္ညာ အခ်က္က်က် လွည့္ေနလိုက္၇တာ သီခ်င္းမ်ားဖြင့္ထားရင္ က ေနတယ္လိုေတာင္ ထင္ခ်င္စရာ။
အခု တေလာမွာေတာ့ ၾကည့္စရာ တခုခုေတြ႔ရင္ မွန္အေပၚပိုင္းနဲ႔ ေအာက္ပိုင္းနဲ႔ လား အျမန္ ဆံုးျဖတ္။ စိတ္ဆိုးတိုင္း မ်က္ေစာင္း မထိုးရဲ၊ ေခၚသံၾကားရင္ သမင္လည္ျပန္၊ ဘဲလည္လိမ္ နဲ႔ ဟန္ေရးျပလို႔မရ။ ေရွ့တည့္တည့္ ၾကည့္ ... သတိ ...ျဖစ္ေနရပါတယ္။
မခ်ိဳ (ပန္းခရမ္းျပာ)
Photo : ပန္းခရမ္းျပာ
Friday, November 11, 2011
တစ္ေျခာက္လံုး ေသာၾကာ
မနက္ မိုးလင္းသည္ႏွင့္ ဖုန္း မက္ေဆ့မ်ား တတီတီနွင့္ ေရာက္လာသည္။ ၁၁.၁၁.၂၀၁၁ ဆုေတာင္းမ်ားေပကိုး။ ဆယ့္တစ္မိနစ္ အတြင္း လူ ဆယ့္တစ္ေယာက္ကို ပို႔ရမည္ ဆိုသည္လည္းပါ၏။
ေဗဒင္၊ ဖုန္းေရႊ၊ ဂဏန္းမ်ားကို နားမလည္ပါ။ သို႔ေသာ္ ဆယ့္တစ္ရက္ေန႔ဖြား ျဖစ္ေသာေၾကာင့္ ဒီေန႔ကို ရင္ မခုန္႔ တခုန္ ျဖစ္သလိုလို ရွိသည္ကေတာ့ အမွန္ …။ ဟိုေရာက္ ဒီေရာက္ ပို႔စ္ တပုဒ္ျဖင့္ စာေရးခ်င္စိတ္ ေပၚလာ၏။ သည္းခံ ဖတ္ၾကပါေလ။
အိႏၵိယ ဆိုင္မွ ေန႔လည္စာ ျဖစ္သည္။ မိတ္ဆက္ရေသာ္ ၾကက္သားဟင္း၊ ပန္းေဂၚဖီႏွင့္ အားလူး အေရာ၊ ပဲဟင္းရည္၊ သံပုရာသီး သနပ္တို႔ ျဖစ္သည္။ လူထူထူတြင္ ဖုန္းကင္မရာျဖင့္ ရိုက္ေသာေၾကာင့္ ပံုမေကာင္းေခ်။
ရံုးျပန္ေ၇ာက္ေသာ္ ကုမၸဏီ ဒင္နာ တက္ရန္ အတြက္ လက္မွတ္မ်ား ေဝေန၏။ ေနာက္တစ္ပတ္ထဲတြင္ ျဖစ္သည္။ အခုထိ ဘာဝတ္၇မည္ မသိေသး။ ရွိၿပီးေသာ အဝတ္မ်ားကို ညီမေတာ္က ပံုတံုးေတြဟု Reject လုပ္ထား၍ ရံုးပိတ္၇က္ အတြင္း သင့္ေတာ္ရာ ရွာေပရဦးမည္။
ညေန ရံုးဆင္းေသာအခါ ပင္နီစူးလားသို႔ သြားသည္။ ေလးထပ္တြင္ လဘက္ အေၾကာ္စံု ဝယ္သည္။ အျခား ဆိုင္မ်ားတြင္ ရႏိႈင္လွ်က္ႏွင့္ ေလးထပ္ အထိ ဘာေၾကာင့္ သြားရသလဲ ေမးစရာ ျဖစ္ေနေပမည္။
လြန္ခဲ့ေသာ တစ္ပတ္က သူတို႕ ဆိုင္ထဲတြင္ စားစရာ အထုပ္ အသစ္ ေတာ္ေတာ္ မ်ားမ်ား ထည့္ေနသည္ကို ေတြ႔ေသာေၾကာင့္ အသစ္ေရာက္ေသာ အေၾကာ္စံု ထုပ္ဝယ္သည္။ အလြန္ၾကြပ္ရြ လတ္ဆတ္ သျဖင့္ တကူးတက ထပ္ဝယ္ရျခင္း ျဖစ္သည္။
မိတ္ေဆြ အန္တီ တစ္ေယာက္နွင့္ ေတြ႔၍ စကားရပ္ေျပာသည္။ မိန္းမပ်ိဳေလးကဲ့သို႔ ျပင္ဆင္ထားေသာ သူ႔ကို လွေၾကာင္း ေျမွက္ပင့္ ေျပာရင္း အက်ီ ၤ ဘယ္က ဝယ္လည္းဟု ေမးမိကာမွ ပို ဆိုးေတာ့သည္။ စပိန္က လာသည္ ဆိုပါလား။
လြိဳင္ႏိုင္းသို႔ ေရာက္ေသာ အခါ ထူးထူး ျခားျခား ခံုလြတ္ တခ်ိဳ ႔ ေတြ႔ရ၏။ ရွမ္းေခါက္ဆြဲ စားသည္။ ရွမ္းနွစ္သစ္ကူးပြဲသို႔ မလာေသာေၾကာင့္ စိတ္ေကာက္ေနေသာ ရွမ္း သူငယ္ခ်င္းအား သတိ၇မိသည္။ လွ်မ္းလွ်မ္းေတာက္ ေၾကာ္ၾကားေနသူ အဘို႔ အားေပးသူမ်ား မရွားပါေခ်။ ေလာေလာဆယ္ ခပ္ရွမ္းရွမ္းျဖင့္ စားၿပီး ပိုက္ဆံ မေပးပဲ ထြက္ မသြားမိေစရန္သာ သတိထားေနရသည္။
City Link ထဲတြင္ ဝင္းဒိုး ေရွာ့ပင္း လုပ္သည္။ ဆိုင္အားလံုး ၾကည့္ဖန္မ်ားလြန္း ၍ အလြတ္ ရလုနီးပါးပင္ …. ။လူထူထူၾကားတြင္ ဓါတ္ပံု ရိုက္ရသည္မွာ အဆန္း မဟုတ္ေတာ့။ ေဖ့စ္ဘြတ္ သားေကာင္၊ ဘေလာ့ သားေကာင္မ်ား မ်ားသထက္ မ်ားလာေခ်ၿပီ။
ဘေလာ့၏ သားေကာင္ တစ္ေယာက္သည္လည္း အိမ္ျပန္၍ ၁၁.၁၁.၂၀၁၁ အမွီ ပို႔စ္တစ္ပုဒ္ကို တင္ႏိႈင္ရန္ ရထား ဘူတာရံုသို႔ အလွ်င္ အျမန္ သုတ္ေခ်တင္ေလေတာ့သည္။
မခ်ဳိ (ပန္းခရမ္းျပာ)
Photo : ပန္းခရမ္းျပာ
Saturday, September 24, 2011
ဖံုးခ်င္ေသးလား မဘေလာ္ဂါ
လြန္ခဲ့တဲ့ ႏွစ္ရက္ေလာက္ကေပါ့ ….။ ညေနရံုးဆင္းခ်ိန္ ရထားစီးလာတယ္။ အလုပ္သစ္ ဝင္ခါစျဖစ္လို႔ ကား၊ရထား စီးရတာ အသားမက်ေသးဘူး။ တဌာနတည္း အတူ အလုပ္လုပ္တဲ့ ျမန္မာ ေမာင္ေလး တစ္ေယာက္ လညး္ပါလာတယ္။
ရထားတြဲေပၚ ေရာက္တာနဲ႔ သူ႔ သူငယ္ခ်င္းတေယာက္ကို ေတြ႔လို႔ လွမ္းႏႈတ္ဆက္တာကို ၾကည့္လိုက္ေတာ့ ကိုယ့္သူငယ္ခ်င္း ျဖစ္ေနေရာ။ ဝမ္းသာအားရ စကားေတြ ေျပာလာလိုက္ၾကတာ ဆင္းရမဲ့ ဘူတာေတာင္ ေက်ာ္သြားေတာ့မလို႔ …။ သူတို႔ ႏွစ္ေယာက္ကေတာ့ ဆက္စီးသြားၾကေလရဲ့။
ေနာက္တေန႔ ရံုးတက္ေတာ့ အဲဒီ ေမာင္ေလးက ထူးထူး ျခားျခား စကားေတြ ေျပာလာတယ္။ ဘေလာ့ အေၾကာင္း၊ ဘယ္ေလာ့ကို ေကာင္းေအာင္ ဘယ္လို ျပင္ရမဲ့ အေၾကာင္း၊ ဟိုဘေလာ့ ဒီဘေလာ့ … ဘေလာ့ ပိုင္ရွင္ေတြ အေၾကာင္း .. အစရွိသျဖင့္ေပါ့ …။
သို႔ေပမဲ့လည္း မခ်ိဳတို႔က ဖံုးခ်င္တဲ့ သူ ဆိုေတာ့ သတိ ႀကီးႀကီး ထားၿပီး ေရွာင္တိမ္းပါေသးတယ္။ ေနာက္ဆံုး ဘေလာ့ ေရးတယ္ မဟုတ္လားလို႔ ေျပာင္ဖြင့္ေမးတာေတာင္ ျငင္းပစ္လိုက္တယ္ေလ။ မေက်နပ္ဘူးထင္ပါရဲ့။ တစ္နာရီ အတြင္း ရေအာင္ ရွာျပမယ္တဲ့ … ၿခိမ္းေျခာက္ေနလိုက္တာမ်ားေနာ္။
ဒီေတာ့မွ ျဖတ္ကနဲ သတိရမိတယ္။ မေန႔က ရထားေပၚမွာ ေတြ႔ခဲ့တဲ့ သူငယ္ခ်င္း … စာသမား အခ်င္းခ်င္း ဆိုေတာ့ ဘေလာ့ ဖြင့္ကာစမွာ ေျပာခဲ့ဘူးတယ္။ အႀကံဥဏ္ ေတာင္းခဲ့ဘူးတယ္။ မေန႔က သူတို႔ အခ်င္းခ်င္း ရထားေပၚမွာ ေျပာမိၾကတယ္ ထင္ပါ့။
ထင္တဲ့ အတိုင္းပဲ ….တစ္နာရီ မၾကာဘူး။ ေရာက္လာတယ္။ ဟိုဘေလာ့၊ ဒီဘေလာ့ အေၾကာင္း စကားစပ္လာတယ္။ သူ႔ အၾကည့္က တမ်ိဳး။ ေန႔တိုင္း ေတြ႔ေနရတဲ့ လူကိုမ်ား ၾကည့္လိုက္တာ ခပ္စိမ္းစိမ္းနဲ႔ … မျမင္ဘူး သလိုလိုနဲ႔ေနာ္… ေအာင္ႏိုင္သူရဲ့ ေလသံမ်ိဳးနဲ႔ … ဒီ ဘေလာ့ကို ေရာက္ဘူးတယ္၊ ဘေလာ့ ပိုင္ရွင္ကိုေတာ့ ခုမွ ေတြ႔ဘူးတယ္ …တဲ့။
အို …စကၤာပူမွာ ဘေလာ္ဂါေတြမွ အမ်ားႀကီး … ေတြ႔ေအာင္ ရွာဘို႔ လြယ္တာမွတ္လို႔ …။
ဒီမနက္မွာ ထံုးစံ အတုိင္း ဘေလာ့ဝင္၊ ကြန္မန္႔စစ္၊ အဝင္ အထြက္ေတြ ၾကည့္လိုက္ေတာ့ … ေအာင္မယ္ေလး … ကိုယ့္ Company နာမည္ IP Address နဲ႔ ဝင္ထားတာေတြ ေတြ႔ပါေရာလား။
လာေရာက္ ေမႊေႏွာက္ ဖတ္ရႈ အားေပးသြားတဲ့ အတြက္ အထူး ေက်းဇူးပါ။
မေန႔က သူေျပာသြားတာကိုလည္း အမွတ္ရၿပီး အေတြး ဆက္ပြားမိတာက ဒီလို …
“ငါ့ အစ္မႀကီးက မထင္ရဘူး” ….တဲ့
အင္း … ငါ့စာေတြနဲ႔ ငါ့ ပံုပန္း သ႑န္က အေတာ္ ကြာဟေနပံု ရတယ္ …။
ေရးတဲ့ စာေတြက အရမ္းေကာင္းၿပီး … ငါပဲ အရမ္း ရုပ္ဆိုးေနလို႔လား …
ဒါမွ မဟုတ္ … စာ အေရးအသား ေတာ္ေတာ္ ညံ့ၿပီး … လူက အရမ္း လွေနလို႔မ်ားလား …။
အို … ဘာပဲ ျဖစ္ျဖစ္ တခုမွ အရံႈး မရွိဘူး …
စာေရးတာကိုေတာ့ ဆင္ျခင္ဘို႔ လိုအပ္လာၿပီ …။
ကေလာင္ မရမ္းပါနဲ႔ …
အဲ … ကီးဘုတ္ေပၚမွာ လက္ မသရမ္းပါနဲ႔ …. မပန္းခရမ္းျပာ ….
မခ်ိဳ (ပန္းခရမ္းျပာ)
Photo : Google
Saturday, September 3, 2011
ေမ်ာက္မုဆိုး
လူႀကိဳက္မ်ားတဲ့ Angry Birds ကစားၾကည့္ရင္း တျဖည္းျဖည္း စြဲလာတယ္။ ၿငိမ္ၿငိမ္ေလး ထိုင္ေနတဲ့ ဝက္ကေလးေတြကို အရွိန္နဲ႔ ေျပးတုိက္ၿပီး သတ္ပစ္ၾကတဲ့ ငွက္ကေလးေတြေပါ့။
ေဒါသ ႀကီးလိုက္တာလည္း လြန္ပါေရာ။ “ဂါး …………” ကနဲ အသံနက္ႀကီးနဲ႔ ေအာ္ၿပီး အရွိန္ျပင္းျပင္းနဲ႔ ပ်ံ … ေျပးတိုက္လိုက္ၾကတာ …. ဝက္လည္းေသ …. ငွက္လည္းေသ .... ရန္သူကို အေသခံတိုက္တဲ့ သူရဲေကာင္းေတြလို႔ေတာင္ အထင္ႀကီးမိေသးတယ္။
ကာတြန္းရုပ္ ဝက္ကေလးေတြ ခမ်ာ …. ငွက္ေတြ ပ်ံလာၿပီဆို မ်က္လံုး ျပဴးေၾကာင္ေၾကာင္နဲ႔ ေၾကာက္ေနၾကရွာတယ္။ သနားစရာေတာ့ ေကာင္းသား။ ဒါေပမဲ့လည္း အားတက္သေရာ သတ္ျဖတ္လာလိုက္တာ Level 5 ေရာက္လာၿပီးမွ Game Update လုပ္ရင္း မေတာ္တဆ ဖ်က္လိုက္မိေရာ။
Install လုပ္ဘို႔ ရွာေတာ့ Angry Bird ေနာက္တမ်ိဳး ထပ္ေတြ႔တယ္။ ပံုေတြ ပိုေကာင္း … ပို အသက္ဝင္ … တကယ့္ ရုပ္လံုးၾကြ ကာတြန္း ရုပ္ရွင္ ၾကည့္ေနရတဲ့ အတိုင္းပဲ။
ပထမဆံုး Level က Smuggling Den ….. ငွက္မ်ိဳးစံုကို ဖမ္း … ေလွင္အိမ္ထဲထည့္ … ဂိုေဒါင္ အပ်က္ႀကီး ထဲမွာ စုထားတယ္။ ဒါကို Angry Bird ေတြက အရွိန္ျပင္းျပင္းနဲ႔ ပ်ံ … ကိုယ္လံုးနဲ႔ ေလွင္အိမ္ကို ေျပးတိုက္ …. အဖမ္း ခံထားရတဲ့ ငွက္ေတြ လြတ္သြား … Angry Bird ကေတာ့ ေသေရာ …။
ဒီတခါေတာ့ ကိုယ့္ အမ်ိဳးကို အသက္စြန္႔ ကယ္တင္တဲ့ ဟီရိုးေတြဆိုၿပီး ဝမ္းသာ အားရေတာင္ ျဖစ္ေနမိတာ။
Level 3 ေရာက္ေတာ့ ပစ္မွတ္က ေမ်ာက္ေတြ ျဖစ္သြားၿပီ။ အလိုလိုမွ ေမ်ာက္ကို အျမင္ကပ္ေနတာ … အားပါးတရ သတ္ျဖတ္ ပစ္လိုက္တာေပါ့။
အသတ္ခံရခါနီးဆို ေမ်ာက္ေတြ ေၾကာက္လြန္းလို႔ တုန္ေနလိုက္တာ။ ရုပ္ပံုေတြက အသက္ ဝင္လြန္းလို႔ေလ။ ဝက္တုန္းက ကာတြန္းရုပ္ သက္သက္ႀကီး ဆိုေတာ့ မသိသာဘူးေပါ့။ ခုေတာ့ ေမ်ာက္ေတြကိုမ်ား ထိသြားရင္ ငယ္သံပါေအာင္ ေအာ္ၿပီး ကား ကနဲ ေသကုန္ၾကေရာ။
ေနာက္ဆံုး ေမ်ာက္ႏွစ္ေကာင္တည္း က်န္ေတာ့ တေကာင္နဲ႔ တေကာင္ အားကိုး တႀကီး ၾကည့္ၿပီး တဆတ္ဆတ္ တုန္ေနရွာတယ္။ ရင္ထဲမွာ ဆို႔နင့္နင့္ လိုလို … အားတင္းၿပီး ငွက္တေကာင္ လႊတ္လိုက္တယ္။
ေမ်ာက္တေကာင္ ေသသြားတယ္။ ေနာက္ဆံုးေမ်ာက္ကို ကာထားတဲ့ ေခါင္မိုးလည္း ပြင့္သြားၿပီ။ ႏိႈင္ဘို႔ ေသခ်ာေပါက္ပဲ။ ေနာက္ထပ္ ငွက္တေကာင္ ေျပးတိုက္တာနဲ႔ ေနာက္ဆံုး ေမ်ာက္ေသၿပီ။
ဒီေကာင္ကလည္း သူ႔ကို ကာထားတဲ့ အမိုး ပြင့္သြားကတည္းက ေၾကာက္လြန္းလို႔ … တဆတ္ဆတ္ တုန္ေနလိုက္တာ။ ငွက္ကို အသနားခံတဲ့ အၾကည့္နဲ႔ ၾကည့္လို႔ ….
ကဲ … ဘာလုပ္ရမွာလည္း … သတ္ပစ္လိုက္ရမွလား .. . အရႈံး ခံလိုက္ရမွာလား Angry Bird ေရ ….
မခ်ဳိ (ပန္းခရမ္းျပာ)
Photo : www.google.com
Sunday, August 28, 2011
Polling Day နဲ႔ ရွမ္းပြဲေတာ္
စာ မေရးျဖစ္တဲ့ အေၾကာင္း၊ ဘေလာ့ကို ပစ္ထားမိတဲ့ အေၾကာင္းေတြနဲ႔ နိဒါန္း ခ်ီမေနေတာ့ပါဘူး ….။
မေန႔က Polling Day စကၤာပူ သမၼတ ေရြးေကာက္ပြဲေန႔ …. အားလံုး ရံုးပိတ္ၾကတယ္။ လူစုၾကတယ္။ ေပ်ာ္စရာေန႔ေလး အေၾကာင္းနဲ႔ပဲ စာ စေရးလိုက္ပါေတာ့မယ္။
လြန္ခဲ့တဲ့ ရက္အနည္းငယ္ကေပါ့။ ပင္နီစူးလားကို ေရာက္သြားတယ္။ ရွမ္းေခါက္ဆြဲ စားဘို႔ လြိဳင္ႏိုင္းကို သြားလိုက္တာ… လူအျပည့္ … ခံုေနရာလြတ္ မရွိဘူး။ မစားခဲ့ရဘူး ဆိုပါေတာ့။ အဲဒီကတည္းက ရွမ္းေခါက္ဆြဲကို စားခ်င္ေနလိုက္တာေလ။
သူေတာ္ေကာင္းေတြကို မိုးနတ္မင္းႀကီးက ပစ္မထားပါဘူး။ SMS ရလာတယ္။ စေန ညေနမွာ လူစုမယ္။ Histori ရဲ့ Boss ကိုစိုင္း ကိုယ္တိုင္ ရွမ္းေခါက္ဆြဲ ခ်က္မယ္ ဆိုပါလား …။ စားရခ်ည္ေသးရဲ့ ….။
ေနာက္တေန႔မွာေတာ့ ေက်ာင္းေနဖက္ သူငယ္ခ်င္း ရွမ္းမေလးက ဖုန္းဆက္တယ္။ စေန မနက္ သူ႔သမီးေလး ေမြးေန႔ ကို လာပါ။ ရွမ္းေခါက္ဆြဲ ေကၽႊးမယ္တဲ့ေလ။ ကဲ … စားခ်င္ဦးဟဲ့ ရွမ္းေခါက္ဆြဲ ….။
စေနေန႔ မွာေတာ့ မဲေပးတဲ့ သူေတြ ဘယ္ေလာက္ အလုပ္ ရႈပ္ၾကမလဲမသိ။ ဒီမွာေတာ့ ေမြးေန႔လက္ေဆာင္ တစ္ထုပ္၊ ညေန ပါတီ အတြက္ တစ္ထုပ္၊ အဝတ္အစား အပို တစ္စံု ျပင္ဆင္ၿပီး မနက္ကတည္းက စထြက္ရၿပီ။
ေမြးေန႔ ဆုေတာင္း ….. ကင္မရာ မယူသြားမိလို႔ ဟန္းဖုန္းနဲ႔ပဲ ရိုက္လိုက္ရတယ္။ ရွမ္းေခါက္ဆြဲကိုေတာ့ ဓါတ္ပံု မရိုက္ျဖစ္လိုက္ဘူး။
စားေသာက္ၿပီးတာနဲ႔ သူငယ္ခ်င္းတစ္စု အနီးဆံုး NTUC ဝင္ …ညေန ေနာက္တစ္ပြဲ အတြက္ စီစဥ္နဲ႔ … နာမည္ေက်ာ္ Chef အတြက္ အဆင္သင့္ ျပင္ထားေပးရတယ္ေလ။
ရွမ္းေခါက္ဆြဲ၊ တိုးဟူးေၾကာ္၊ ဝက္ေခါက္ေၾကာ္ …. မိုးလင္းကတည္းက ရွမ္းစာေတြနဲ႔ စလာလိုက္တာ ညေနအထိ၊ ရွမ္းကိုးမီးကလည္း ေတာက္ေလာင္ေနလိုက္တာမွ ေတာ္ေတာ္နဲ႔ မၿငိမ္းႏိႈင္ေတာ့ဘူး။
အိမ္ျပန္ေရာက္တာနဲ႔ TV ဖြင့္ … မဲေရတာကို ခဏ ေစာင့္ၾကည့္လိုက္ေသးတယ္။ ထင္တဲ့ အတိုင္း တိုနီ ပါပဲ ...
ထံုစံ အတိုင္းပဲေပါ့။ ဒီေန႔ တနဂၤေႏြ အိပ္ယာထ ေနာက္က်တယ္။ Breakfast, Lunch, Dinner အားလံုး အတြက္ ဒံေပါက္ တပြဲ ….။ ဒီလိုမ်ိဳး တနပ္စား ဥာဏ္ေတြ လုပ္ေနတာ ၾကာၿပီ ….။
မခ်ဳိ (ပန္းခရမ္းျပာ)
Monday, June 20, 2011
ပန္းခရမ္းျပာႏွင့္ သူ၏ ေဖေဖ
ကံဆိုးခ်င္ေတာ့ ICA ရံုးကိစၥနဲ႔ ေဖေဖ ျပန္ဘို႔ရက္ ေနာက္က်သြားတယ္။ ကံေကာင္းခ်င္ေတာ့ ေလယာဥ္ပ်ံ လက္မွတ္ကို ေစ်းသက္သက္သာသာနဲ႔ သက္တမ္းတိုးလို႔ ရသြားတယ္။
ကံ ထပ္ေကာင္းခ်င္ေတာ့ ICA မွာ ရက္ခ်ိန္း ေစာယူလို႔ ရသြားတယ္။ ကံဆိုးခ်င္ေတာ့ ေလယဥ္ပ်ံ လက္မွတ္ဘိုး ပိုက္ဆံ ေခ်ၿပီးသြားၿပီ။ လက္မွတ္ဘိုး တန္ေအာင္ ဆက္ေနရင္းနဲ႔ပဲ မေန႔က ေပ်ာ္ရႊင္စရာ Father's Day ျဖစ္သြားပါေတာ့တယ္။
အေဖႏွင့္ သမီးမ်ားရဲ့ Father's Day ေန႔လည္စာ .....
ေရာက္လာကတည္းက ေကြၽးတဲ့ အစားအစာေတြက တျဖည္းျဖည္း အဆင့္ အတန္း ျမင့္လာတယ္။ ပထမဆံုး ပန္းကန္ထဲမွာ ...။ ေနာက္ေတာ့ ေျမအိုးထဲမွာ၊ ဒန္အိုးထဲမွာ၊ သံျပား အပူေပၚမွာ ...။ အခုတခါေတာ့ စားပြဲမွာ ပံုစားတာ ျဖစ္သြားပါၿပီ။
စားၿပီး Bugis ကို ဆက္သြားၾကတယ္။ အၿမဲတမ္း လိုအပ္သမွ် ၀ယ္ေပးေနေပမဲ့ ဒီေန႔ အတြက္ အမွတ္တရ လက္ေဆာင္ ေပးရဦးမယ္ေလ။ 
OG နဲ႔ BHG မွာ အထပ္ထပ္ ေလွ်ာက္ ... ေရြး ..ခ်ယ္.. ဖြ ... သမီးႏွစ္ေယာက္ ဆင္သမွ် ေၾကာင္ၾကာင္ က်ားက်ား အဆင္ေတြကို ေဖေဖ သေဘာက် တၿပံဳးၿပံဳးနဲ႔ ေပါ့ ....
ဒါက သမီးေတြက ကိုယ့္ကိုယ္ကို ၀ယ္ေပးတဲ့ လက္ေဆာင္ ...
ေကာင္တာမွာ ေငြရွင္းၿပီးတာနဲ႔ အားလံုး Fitting Room ထဲသြား အ၀တ္ အသစ္ေတြ လဲ၀တ္ ၾကတယ္။ ဒါေၾကာင္း ရန္ကုန္ အိမ္က လူေတြ ေျပာတာ ဒီသားအဖေတြ ဆံုရင္ ကဲကို ကဲပါတယ္ဆို ....
ေတာ္ေတာ္ ေျခေညာင္း ပင္ပန္းေနၾကလို႔ မူလ အစီစဥ္ အတိုင္း Marina Bay Sands အထိ ဆက္ မသြားႏိုင္ၾကေတာ့ဘူး။ Bugis က QQ Noddles House မွာပဲ ညစာစား ျဖစ္တယ္။
Menu ထဲက နံပါတ္စဥ္ တစ္က ရန္ကုန္ ဆီခ်က္ ေခါက္ဆြဲ အရသာ အတိုင္း ... ဖက္ထုပ္ေၾကာ္ ... ျပည္ႀကီးငါး အၾကြပ္ေက်ာ္ လည္း ေကာင္းတယ္။ ဆာဆာနဲ႔ စားလိုက္ၾကတာ ဓါတ္ပံု ရိုက္ဘို႔ေတာင္ မမွီေတာ့ဘူး။
ဆိုင္က အထြက္က်မွပဲ ဆိုင္းဘုတ္ကို မေမ့ မေလ်ာ့ ဓါတ္ပံု ရိုက္ခဲ့ရတယ္။ ဘေလာ့ပို႔စ္ ထဲမွာ ထည့္ဘို႔ေလ ... Father's Day မွာ အတူ ရွိေနတဲ့ အတြက္ ေက်းဇူး အထူးပါ ေဖေဖ ...
မခ်ိဳ (ပန္းခရမ္းျပာ)
Photo: ပန္းခရမ္းျပာ
Thursday, June 16, 2011
သူေကာင္း ျဖစ္ေတာ့မဲ့ က်ား
တရြာ မေျပာင္း သူေကာင္း မျဖစ္တာလား။ ေသခ်င္တဲ့ က်ား ေတာ ေျပာင္းတာလားေတာ့ မသိ….။ အလုပ္ ေျပာင္းပါေတာ့မယ္။
လက္ရွိ အလုပ္မွာ စီးပြားေရးက်လို႔ အေျခအေန အေတာ္ ဆိုးေနပါၿပီ။ တိုက္ဆိုင္ လြန္းလွတယ္။ လြန္ခဲ့တဲ့ တစ္ႏွစ္ေလာက္က အင္တာဗ်ဴး သြားဘူးခဲ့တဲ့ Company ခပ္ႀကီးႀကီး တခုက ဆက္သြယ္လာတယ္။ တျခား Position အတြက္ အင္တာဗ်ဴး လာခဲ့ပါ ဆိုပဲ။
သူတို႔ကလည္း အင္မတန္ ႀကီးက်ယ္ၿပီး ဇီဇာ ေၾကာင္လြန္းလွတဲ့ သူေတြပါ။ အရင္တခါ သြားေျဖတုန္းက ပထမ အႀကိမ္မွာ တစ္နာရီ ၾကာတယ္။ ဒုတိယ အႀကိမ္ ထပ္လာဘို႔ ေခၚေတာ့ အေတာ္ အားတက္သြားတာေပါ့။ အဲဒီမွာလညး္ ႏွစ္နာရီေက်ာ္ ၾကာေအာင္ ဗ်ဴးေနၿပီး ေနာက္ဆံုးက်မွ မေရြးေတာ့ဘူးလို႔ အေၾကာင္းျပန္တယ္ေလ။
ဒါေၾကာင့္ ခုတေခါက္လည္း အေပ်ာ္ သေဘာပဲ သြားေျဖမယ္ေပါ့။ အလည္ အပတ္ ေရာက္ေနတဲ့ အေဖကိုလည္း Industrial Park ေတြထဲ ေရာက္ဘူးေအာင္ ေခၚသြားတယ္ …
ရံုး အေဆာက္အဦး လွလွေတြ ေရွ႔မွာ တေယာက္ တလွည့္ ဓါတ္ပံု ရိုက္လိုက္ၾက။ ရႈခင္းေတြ ေနာက္ခံထား ရိုက္လိုက္ၾကနဲ႔ ေနာက္ဆံုး သြားရမဲ့ ရံုးေရွ ႔ လဘက္ရည္ဆိုင္မွာ ထိုင္ … အခ်ိန္က်မွပဲ ဝင္သြားလိုက္ေတာ့တယ္။
ဌာန ႏွစ္ခုက လူေလးေယာက္နဲ႔ နာရီဝက္ၾကာ ထိုင္ စကားေျပာ .. ေပါ့ေပါ့ ပါးပါး အင္တာဗ်ဴး တစ္ခုၿပီးသြားတယ္။ စိတ္ထဲေတာ့ တယ္ မထင္ပါဘူး …။ သူတို႔ အေၾကာင္း သိေနၿပီးသားကိုး။
ေနာက္တစ္ပတ္ၾကာေတာ့ အဲဒီရံုးက HR က ဖုန္းဆက္လာေရာ ….။ ဌာန ႏွစ္ခုစလံုးက အလုပ္ ခန္႔ခ်င္တယ္။ ကိုယ္ႀကိဳက္ရာ တစ္ခုကို ေရြးပါတဲ့ေလ….။ အံ့ေရာပဲ …။ ဒုတိယ အႀကိမ္ အင္တာဗ်ဴးလဲ လာစရာ မလိုေတာ့ဘူး … တခါတည္း အလုပ္ခန္႔လိုက္ၿပီတဲ့ … သူတို႔မွာ အရင္က မွတ္တမ္းေတြ ရွိၿပီးသား ဆိုပဲ။
ေနာက္တစ္ပတ္မွာ ဖုန္းထပ္ ေခၚျပန္ေရာ။ အလုပ္ခန္႔ စာခ်ဳပ္ မွာ လက္မွတ္ လာထိုးပါတဲ့ ေလ …။
တဲတဲေလး က်န္တဲ့ အလုပ္ေဟာင္းကို သံေယာဇဥ္ျဖတ္ … သူေကာင္း ျဖစ္ေတာ့မဲ့ က်ားေလး ေတာ ေျပာင္းရပါေတာ့မယ္။ ေနရာ ေဟာင္းဆိုေတာ့လည္း သတိရစရာ၊ တြယ္တာစရာေတြကလည္း အမ်ားသား …။
အားလံုးထဲမွာ သတိရစရာ တခုက ဒီေကာင္ႀကီးပါ … 
လက္ရွိ အလုပ္က ရံုးခန္းေတြ အမ်ားႀကီး ရွိတဲ့ Industrial Building ပါ။ ေန႔လည္စာ စားခ်ိန္မွာဆို ဓါတ္ေလွခါးက အၿမဲ လူျပည့္ေနတယ္။ ဒီေကာင္က သူ႔ပိုင္ရွင္ေတြနဲ႔ အတူ ဓါတ္ေလွခါး လူၾကပ္ၾကပ္ထဲမွာ လိုက္လာတတ္တယ္။ 
ျပန္တက္ရင္ေတာ့ သူ တေကာင္တည္း … ထြက္တဲ့ သူေတြ ကုန္ေအာင္ ေစာင့္ၿပီးမွ ဝင္တယ္။ 
ဓါတ္ေလွခါးထဲမွာလည္း အဲလို အိေျႏၵ ရရ လိုက္တာ … သူ ဆင္းခ်င္တဲ့ အထပ္ေရာက္မွ ဆင္းသြားေရာ … လြမ္းေနမယ္ ေဟ့ေကာင္ႀကီးေရ ..
မခ်ိဳ(ပန္းခရမ္းျပာ)
Photo : ပန္းခရမ္းျပာ
Tuesday, June 7, 2011
တေန႔တာ အေၾကြးဆပ္ျခင္း
စာ ျပန္ေရးေတာ့မယ္ ဆိုေတာ့ အေၾကြးဆပ္ဘို႔ အရင္ဆံုး သတိရတယ္။ မသက္ေ၀နဲ႔ ညီမေလး ရႊန္းမီတို႔ တဂ္ထားတဲ့ ေန႔စဥ္ အႀကိဳက္ Daily Like ပါတဲ့။ မွတ္မိၾကပါဦး မလား မသိ။ အေတာ္ ၾကာခဲ့ၿပီကိုး။
ဒီမွာ ေန႔စဥ္ ႀကံဳေတြ႔ ေနရတာေတြထက္ ... ရန္ကုန္ျပန္တုန္းက ေန႔စဥ္ အႀကိဳက္ေလးေတြကိုပဲ ပို ႀကိဳက္ေနမိတယ္။ တေန႔တာ ႀကံဳခဲ့ရတဲ့ အႀကိဳက္ေလးေတြ ေ၀မွ်ပါရေစဦး။
မုန္႔ဟင္းခါးနဲ႔ လဖက္ရည္။ ရွစ္မိုင္ Lucky Seven မွာ စားတဲ့ ဘရိတ္ဖတ္ပါ။ မုန္႔ဟင္းခါး ေလးရာက်ပ္၊ လဘက္ရည္ သံုးရာက်ပ္။ တေနကုန္ သြားရေတာ့မယ္ဆိုေတာ့ ေစာေစာစီးစီး ႀကိဳက္တာေလး ဗိုက္ျဖည့္ထားရတာေပါ့။
အျပင္ မထြက္ျဖစ္တဲ့ ေန႔ေတြဆိုရင္ အိပ္ယာထတာနဲ႔ ဘိန္းမုန္႔နဲ႔ လဘက္ရည္က အသင့္။ ဘယ္ေလာက္ ေက်နပ္စရာ ေကာင္းသလဲေနာ္။ စကၤာပူမွာ မနက္မိုးလင္း ကိုယ္တိုင္ေဖ်ာ္ မိုင္လိုတခြက္ အျမန္ေသာက္ၿပီး ရံုးေျပးရတာေတြ ေမ့ထားလိုက္ဦး။
ၿမိဳ ႔ထဲေရာက္ေတာ့ သိမ္ႀကီးေစ်းက Wonderful မွာ ေန႔လည္စာ စားၾကတယ္။ ဒီက Food Court ေတြလို မ်ိဳးပဲ။ ပင္လယ္စာ ထမင္းေပါင္းတဲ့။ ၁၇၀၀ က်ပ္။ ႀကိဳက္လြန္းလို႔ ေရာက္တိုင္း စားျဖစ္တယ္။
စေကာ့ေစ်း ၀င္တယ္။ ၀င္းဒိုး ေရွာ့ပင္းေရာ၊ လက္ေဆာင္ပစၥည္း ၀ယ္ဘို႔ေရာေပါ့။ ေစ်းေတြကေတာ့ ထံုးစံ အတိုင္း ဆစ္ႏိႈင္မွ ေတာ္ကာၾကမည္ခ်ည္းပဲ။
ထူးထူးဆန္းဆန္း ေစ်းဆစ္ဘို႔ မလိုတဲ့ ဆိုင္ကို ေတြ႔တယ္။ အပိုစကား မေၿပာရတာကို ႀကိဳက္ ... ေစ်းဆစ္ရတာကို မုန္းလြန္းလို႔ သူ႔ဆိုင္မွာပဲ အၿမဲ ၀ယ္ျဖစ္ေရာ။
ေက်ာက္စိမ္း လက္ေကာက္ သံုးေထာင္၊ ဟန္းခ်ိန္း ႀကိဳး အေပ်ာ့ ေလးရာ၊ ျမန္မာေငြလားလို႔ ေသခ်ာေအာင္ ေမးရေသးတယ္။ တျခားေသာ ေက်ာက္စိမ္း အထည္ လက္ေဆာင္ မ်ားလည္း ထိုနည္း၄င္း ....
ဆိုင္ရွင္ကို ခြင့္ေတာင္း၊ ဘေလာ့ေပၚ တင္ခ်င္လို႔ပါ ဆိုၿပီး ဓါတ္ပံု ရိုက္လာခဲ့တယ္။ စကၤာပူျပန္ လက္ေဆာင္မ်ား အတြက္ ဦးေႏွာက္စား သူမ်ား အလြယ္တကူ သြားႏိႈင္ရန္ ...။
City Mart ဆက္သြား ... စားစရာေတြ ၀ယ္လာတယ္။ အေျခာက္အျခမ္းပဲ အားကိုးရဘို႔ အခ်ိန္နီးလာၿပီေလ။
City Mart မွာ၀ယ္ ... စကၤာပူကို သယ္လာတဲ့ ၀က္၀ံႀကီး။ ကိုးေထာင္က်ပ္။ ပရင္တာေပၚမွာ ေနရာယူ ... အားလံုးကို ၿပံဳးစစနဲ႔ ၾကည့္လို႔ ....။
တရုတ္ကား ကိုးရီးယားကား ဇာတ္လမ္းတြဲရွည္ေတြလိုေပါ့။ ေနာက္ဆံုး အခန္းမွာ အကုန္ သတ္ပစ္လိုက္တာနဲ႔ ဇာတ္သိမ္းသြားေရာ။ အခုလဲ အျမန္ နိဂံုး ခ်ဳပ္ပါေတာ့မယ္။
သတ္စရာေတာ့ မရွိ။ သို႔ေသာ္ လိုလိုမယ္မယ္ သြားရည္သိမ္းဘို႔ တစ္ရႈး ေဆာင္ထားၾကပါ။ စကၤာပူ ျပန္ေရာက္တဲ့အခန္း ကို ခုန္ေက်ာ္သြားပါၿပီ။
Duty Free က တစ္လီတာ ေရေမႊး ပုလင္း။ ျမန္မာျပည္က သယ္လာတဲ့ မရမ္းသီးကို သုပ္ ... City Mart က ဆတ္သားေျခာက္ကို ဆီဆမ္း ... စကၤာပူ အေနာက္ အရပ္မွ သူငယ္ခ်င္း တအုပ္စု .... အဲဒါေတြကိုလည္း ၾကိဳက္ပါတယ္။
မခ်ိဳ (ပန္းခရမ္းျပာ)
Photo : ပန္းခရမ္းျပာ
Monday, June 6, 2011
စာ မေရးျဖစ္တဲ့ အေၾကာင္း
အလုပ္မ်ားေနလို႔၊ ခရိးသြားေနလို႔ မဟုတ္ရပါ။ အလြန္႔ အလြန္ အားလပ္ေနပါတယ္။ အားေနေတာ့ စာမ်ားမ်ား ဖတ္ျဖစ္တယ္။ ဘေလာ့ေတြ အေတာ္ မ်ားမ်ား ဖတ္ျဖစ္တယ္။ ဒီလိုနဲ႔ပဲ စာဖတ္သူ ဘ၀ကို ႀကိဳက္သြားေရာ။ စာေရး ပ်င္းေနတာလည္း ပါတာေပါ့။
ေရးစရာ အေၾကာင္းေတြ တပံုႀကီး ရွိေနေပမဲ့ ေရးဘို႔ အာရံု စုစည္းလို႔ မရႏိႈင္ဘူး။ ေရးျပန္ေတာ့လည္း ရံုးမွာ။ ထံုးစံ အတိုင္း စာရြက္ေပၚမွာ မွင္နီနဲ႔ အရင္ ေရးတယ္။
ဖ်က္ရာ ျပင္ရာေတြ ဗလပြ၊ မွ်ားေတြ ေကြ႔ေကြ႔ ေကာက္ေကာက္ လမ္းေပ်ာက္ မတတ္ ျဖစ္ၿပီးမွသာ ကီးဘုတ္နဲ႔ စာရိုက္ ပို႔စ္ ျဖစ္ေတာ့တာ။ ပို႔စ္တိုင္းကို မွင္နီနဲ႔ ေရးလိုက္ရမွလို႔ စိတ္စြဲေနတာကလည္း တဒုကၡ ...။ 
ဘယ္သူကမွ အတင္း အၾကပ္ ေရးခိုင္းတာမဟုတ္။ ကိုယ္ေရးခ်င္လို႔ ေရးရတာ။ တပုဒ္ကို ဆယ္မိနစ္ေလာက္ အတြင္း ခ်ေရးျဖစ္ရမွာေပါ့။ အရင္က အဲလို ေရးခဲ့ဘူးတဲ့ ကိုယ့္ပို႔စ္ေတြ ျပန္ဖတ္ရင္း “ေရးအား” ျပန္ေမြးေနရတယ္။
စိတ္ထဲ ရွိသမွ် အဆင္ေျပေျပ ေရးတတ္တဲ့ ဘေလာ္ဂါေတြရဲ့ စာမ်က္ႏွာမွာ နည္းနာ ယူေနရတယ္။ ခုေတာ့ စာမေရးျဖစ္တဲ့ အေၾကာင္း ေရးလိုက္တာ စာတပုဒ္ ျဖစ္သြားၿပီ။ ဖုန္း ကင္မရာနဲ႔လည္း အေရးေပၚ ဓါတ္ပံုေတြ ရိုက္ၿပီးသြားၿပီ။
ဒီေန႔ ေကာက္ညွင္းထုတ္ ပြဲေတာ္ေန႔။ ဒီစာ ေရးေနတုန္းမွာပဲ သူေဌးက ေကာက္ညွင္းထုတ္ လာေပးသြားတယ္။ စားၿပီးမွသာ စာရိုက္ ပို႔စ္တင္ပါေတာ့မယ္။
ဟို သီခ်င္းထဲကလို အမုန္းခြန္အားကို မေတာင္းဆိုခ်င္ပါဘူး။ စာေရးဘို႔ ခြန္အားကိုသာ နည္းမ်ား မဆို ေပးသနားေတာ္မူၾကဘို႔ ေတာင္းဆိုရင္း ….။
မခ်ိဳ (ပန္းခရမ္းျပာ)
Photo : ပန္းခရမ္းျပာ
Tuesday, April 19, 2011
သႀကၤန္ မွတ္တမ္း
ဆင္ဘာ၀မ္း သႀကၤန္ကပဲ စလိုက္ၾကပါစို႔။
စေနေန႔ ည ကတည္းက ေရာက္သြားတယ္။ စတုဒီသာ အတြက္ ခ်က္ေနလိုက္ၾကတာမ်ား လူစု လူေ၀းနဲ႔ ေပ်ာ္စရာ။
ဒါေၾကာင့္ပဲလားမသိ။ ရဲကားေတြေတာင္ ေရာက္လာတယ္။ တာ၀န္ ရွိသူေတြကို ေမးျမန္းၿပီး ျပန္သြား ၾကေလရဲ့။
အရိုးကို အရြက္ မဖံုးေစနဲ႔ ... သို႔ေသာ္ ဘီယာကို ေရခဲ ဖံုးပါေစ။ ဟင္းခ်က္ေနသူမ်ား အတြက္ အားျဖည့္ အခ်ိဳရည္။
ႏွစ္ဆန္း တစ္ရက္ေန႔မွာ ငါးလႊတ္ဘို႔ စီစဥ္ၾကတယ္။ အလွေမြး ငါးေတြ ေရာင္းတဲ့ ဆိုင္မွာ ငါးႀကီးေတြ အစာ အျဖစ္ ငါး အေသးေလးေတြ ေရာင္းတယ္။ တစ္ထုပ္ကို $2 ... တိုက္တိုက္ ဆိုင္ဆိုင္ တနဂၤေႏြေန႔ ဆိုေတာ့ မထင္မွတ္ပဲ လူအုပ္ ေတာင့္သြားတာေပါ့။ 
Khatib MRT နားက Lower Seletar Reservior Park ကို သြားၾကတယ္။ ေရနက္ထဲကို လႊတ္လိုက္ရင္ ငါးႀကီးေတြ ခ်က္ခ်င္းေရာက္လာၿပီး စားသြားတတ္လို႔ ေရတိမ္ဘက္ ဆင္းၿပီး ငါးေလးေတြကို လႊတ္လိုက္တယ္။
ေရစပ္နားမွာ ကူးေနၾကတဲ့ ငါးေလးေတြ ၊ ေရေမွာ္ စားေနၾကတဲ့ ငါးေလးေတြ ... ခဏ ၾကာေတာ့ ခင္ရာ မင္ရာ အုပ္စုဖြဲ႔ ... တစုၿပီး တစု ေရနက္ဘက္ကို ကူးသြားၾကေရာ။ ေဘးရန္ ကင္းၾကပါေစ။ ဆက္လက္ အသက္ ရွင္သန္ႏိႈင္ေအာင္ ႀကိဳးစားၾကပါ။
ျမန္မာ နွစ္ဆန္း တစ္ရက္ေန႔မို႔ ျမန္မာ လဘက္ရည္ ေကာင္းေကာင္း ေသာက္ၾကရေအာင္လို႔ အဆိုျပဳၾက၊ မဲခြဲ ဆံုးျဖတ္ၾကနဲ႔ ေနာက္ဆံုး ပင္နီစူးလားကို ေရာက္လာၾကတယ္။ ျမန္မာ လဘက္ရည္ စစ္စစ္၊ ပဲျပဳပ္ ဆီထမင္း၊ စမူဆာ၊ စမူဆာသုတ္၊ ကတက္ခ်ဥ္သုတ္၊ ဆိတ္ကလီဇာ၊ စားတာေတြ ဓါတ္ပံု မရိုက္ခဲ့ရဘူး။ ရိုက္ေနရင္ ကိုယ့္ ေ၀စု ကုန္သြားမွာကိုး။
အခ်ိန္ေတြ ရွိေသးတယ္။ Esplanade ဘက္ ဆက္ၾကဦးမယ္။ ျမန္မာေတြ စုေ၀းရာ ၿမိဳ ႔ေတာ္ ခန္းမေရွ ႔က ျမက္ခင္းျပင္။
အဲဒီကေန တဆင့္ Esplanade... ျပီးေတာ့ တံတား အလိမ္ကို ျဖတ္ ... Marina Bay Sand ဆီသို႔။
အေမာ ေျဖရင္း ... ေလဆာ ေရပန္း အက ၾကည့္ရင္း ... ကိုယ့္ရဲ့ ၂၀၁၁ သၾကန္ ကာလ ေပ်ာ္စရာမ်ားကိုု မွတ္တမ္းတင္ရင္း ...
စာရႈသူ အားလံုး ႏွစ္သစ္မွာ မဂၤလာ အေပါင္းနဲ႔ ျပည့္စံုၾကပါေစ။
မခ်ိဳ (ပန္းခရမ္းျပာ)
Photo: ပန္းခရမ္းျပာ
Monday, April 4, 2011
အခ်စ္ အေၾကာင္း ၀တၳဳတို
ခ်န္ဂီ ေလဆိပ္ထဲတြင္ သူ ေရာက္ေနသည္။ ရန္ကုန္မွ ညီငယ္ တစ္ေယာက္ ေရာက္လာမည္ဆို၍ လာႀကိဳျခင္း ျဖစ္သည္။ အခ်ိန္ ေစာေနေသးသျဖင့္ ခံုတစ္လံုးမွာ ၀င္ထိုင္ရင္း လႈပ္ရွား သြားလာေနသူမ်ားကို ေငးေမာေနမိ၏။
Arrival ဆိုေတာ့လည္း ကြဲကြာေနေသာ မိသားစု၊ ေဆြမ်ိဳး၊ မိတ္ေဆြ၊ ခ်စ္သူတို႔ ျပန္ဆံုၾကသည္ဆိုေတာ့ ေတြ႔ရသမွ် ၾကည္ႏူးဖြယ္ရာ ျမင္ကြင္း ေတြခ်ည္းသာ ...။
ဟိုး ... လြန္ခဲ့ေသာ ဆယ္ႏွစ္ေက်ာ္က အျဖစ္ကို သူ သတိရမိသည္။ ထိုစဥ္က တစံုတေယာက္ကို သူ ေစာင့္ႀကိဳေနသည္။ ၀မ္းသာ၊ ရင္ခုန္၊ လိႈက္ေမာ၊ စိုးရိမ္ ပူပန္စြာျဖင့္ ...။
ဤသို႔ဆိုလွ်င္ သူ႔ အတြက္ အေရးႀကီး ပုဂၢိဳလ္တေယာက္ ျဖစ္ရမည္မွာ မလြဲ။ အေရးႀကီး ပါေသာ္ေကာ။ လက္ထပ္ၿပီးကာစ ထားရစ္ခဲ့ရေသာ ခ်စ္ဇနီး။ အခုေတာ့ သူႏွင့္အတူ ေနရန္ လာေနေခ်ၿပီ။
ေယာက္ယက္ခပ္ေနေသာ စိတ္အစဥ္ႏွင့္ အတူ သူ႔လည္ပင္းကိုလည္း မၾကာခဏ စမ္းၾကည့္ေနမိသည္။ ဆြဲႀကိဳးတစ္ကံုး ... ဇနီးသည္ အတြက္ ေရႊဆြဲႀကိဳးေလး ....။ ဘာေၾကာင့္ သူဆြဲထားလဲဟု ေမးလာေသာ သူငယ္ခ်င္းမ်ားကို အၿပံဳး ျဖင့္သာ တုန္႔ျပန္ရင္း ရွင္းမျပေတာ့။
သူ အလြန္ နေမာ္နမဲ့ ႏိုင္၍ ပစၥည္းမ်ား မၾကာခဏ ေပ်ာက္တတ္ လြန္းလွသည္။ လည္ပင္းမွာ ဆြဲထားလိုက္ေသာ အခါ ဘယ္ေတာ့မွ ေပ်ာက္ေတာ့မည္ မဟုတ္။
အျပင္ေရာက္လာေသာ ဇနီးသည္အား ဆီးႀကိဳ ေပြ႔ဖက္ၿပီး ဆြဲႀကိဳးေလးကို အလွ်င္စလို ဆြဲေပးလိုက္မိသည္။ ထိုျမင္ကြင္းကို အတူပါလာေသာ သူငယ္ခ်င္းက ဓါတ္ပံုရိုိက္ မွတ္တမ္းတင္ဘို႔ မေမ့ေခ်။
ေနာက္တေန႔တြင္ ဇနီးသည္ အတြက္ မွီခို ေနထိုင္ခြင့္ ထုတ္ရန္ လူ၀င္မႈ ႀကီးၾကပ္ေရးရံုး ICA သို႔ သြားၾကသည္။
ထိုစဥ္က ICA ရံုး အေဟာင္း ေနရာမွာပဲ ရွိေသးသည္။ Raffles Place MRT မွ ဆင္း၍ အေတာ္ လမ္းေလွ်ာက္သြားရေသးသည္။
MRT မွ ထြက္၊ OUB Centre ကိုျဖတ္ၿပီး၊ ကားလမ္းသြယ္ေလး အတိုင္း ခ်ိဳးေကြးလိုက္သည္ႏွင့္ ေတြ႔ရေသာ Delifrance ဆိုင္ထဲသို႔ ၀င္လိုက္သည္။ သူ ဒီဆိုင္ေရွ ႔မွ မၾကာခဏ ျဖတ္သြားေနေသာ္လည္း ခ်စ္ဇနီးႏွင့္မွ အတူတူစားမည္ဟု ေတးထားသည္မွာ ၾကာလွၿပီပဲ။
ေဟာ ... Belt ေပၚမွာ အိတ္မ်ား ခ်ေနၿပီ။ သူ႔ညီကို ေတြ႔လိုက္ရ၍ လက္ျပ ႏႈတ္ဆက္လိုက္သျဖင့္ အေတြးစမ်ား ျပတ္သြား၏။
ေၾသာ္ .... ဘာလိုလိုႏွင့္ Anniversary ေတာင္ ေရာက္ေတာ့မွာပါလား။ အဲဒီေန႔ကိုေတာ့ သူမေမ့ရဲ ... ေမ့သည္ႏွင့္ အဆူ အပူ ခံရေတာ့မည္။
ဒီႏွစ္ေတာ့ မိန္းမနဲ႔ သေဘာတူညီခ်က္ ရၿပီးသား။ ထူးထူး ေထြေထြ မစီစဥ္ေတာ့။ လင္မယား ႏွစ္ေယာက္ ပင္နီစူးလားမွာပဲ ညစာ စားၿပီး Boat Quay ဘက္ ေအးေအး ေဆးေဆး လမ္းေလွ်ာက္ ထြက္ၾကမည္။ အိမ္ေထာင္သက္ပဲ ၾကာျမင့္ခဲ့ၿပီကိုး။
သို႔ေသာ္လည္း စကားလံုးေလး ႏွစ္လံုးတည္းေပမင့္ ဘေလာ္ဂါေတြ အားလံုး ၀ိုင္းေရးလို႔ မၿပီးႏိႈင္ေသးေသာ “အခ်စ္” အေၾကာင္းကို သူ ေရးခဲ့ၿပီး၊ ေရးေနဆဲ၊ ထပ္ေရးေနဦးမည္သာ ျဖစ္ေပေတာ့သည္။
မခ်ိဳ (ပန္းခရမ္းျပာ)
Photo: Google
မသက္ေ၀ တဂ္ ေသာေၾကာင့္ ေရးပါသည္။
Friday, March 25, 2011
ေနျပည္ေတာ္သို႔ ဘတ္ဂ်က္ ခရီးစဥ္ (၃)
စည္ပင္ ရိပ္သာကို ျပန္ေရာက္ေတာ့ ရန္ကုန္ ျပန္ဘို႔ ျပင္ဆင္ရၿပီ။ တည္းတဲ့ အခန္းနဲ႔ အနီးဆံုး ထင္းရူးရိပ္ စားေသာက္ဆိုင္မွာ ေမးၾကည့္ေတာ့ သူတို႔ဆိုင္မွာ ကားလက္မွတ္၀ယ္လို႔ ရပါသတဲ့။ ညဆယ္နာရီ ထြက္မဲ့ကား။ ရန္ကုန္ေစ်းနဲ႔ အတူတူ ေျခာက္ေထာင္က်ပ္ပါ။
စည္ပင္ ရိပ္သာ၀င္းထဲမွာ စားေသာက္ဆိုင္တန္းေလးေတြ အစီအရီ။ အနီးဆံုး ထင္းရူးရိပ္မွာပဲ စားျဖစ္တာ မ်ားတယ္။ ထမင္းေပါင္း တစ္ေထာင့္ ခုႏွစ္ရာက်ပ္၊ မုန္႔ဟင္းခါး သံုးရာ ....။ ဆိုင္တစ္ဆိုင္ကေတာ့ ေစ်းနႈန္းေတြကို ပိုစတာႀကီးနဲ႔ ျပထားတာ။
ကားစီးဘို႔ အတြက္ ဂိတ္အစကို သြားစရာမလိုဘူး။ စည္ပင္ရိပ္သာ ၀င္းထိပ္မွာ ေစာင့္ေန လိုက္ရံုပဲ။ ကိုယ့္လို သြားမဲ့သူေတြမွ အမ်ားႀကီးရယ္။ ကားတစီးၿပိး တစီးဆိုက္ ... အုပ္စုလိုက္ တက္သြား လိုက္ၾကနဲ႔ေပါ့။
ကားေပၚေရာက္တာနဲ႔ ကားဆရာက လူနဲ႔ မွတ္ပံုတင္ တြဲစစ္တယ္။ လည္ပင္းမွာ ဆြဲဘို႔ ID ကဒ္လို ဟာမ်ိုဳး လည္းေပးတယ္။ ကဒ္မွာ ေရးထားတာကေတာ့ ဒီလူကို စစ္ေဆးၿပီးေၾကာင္းပါတဲ့။
ေနျပည္ေတာ္ အထြက္ စစ္ေဆးေရးဂိတ္မွာ ကားခဏရပ္တယ္။ ကဒ္ျပားေလးေတြ ဆြဲထားဘို႔ ကားဆရာက သတိေပးတယ္။ ကားေအာက္ ဆင္းစရာ မလိုဘူး။ တယ္ဟုတ္ပါလား ရန္ကုန္ေရာက္တဲ့ အထိ အိပ္ရေတာ့မယ္ေပါ့။
ညေမွာင္ေမွာင္မွာ နိုးတ၀က္ အိပ္ တ၀က္နဲ႔ပဲ ရန္ကုန္ အ၀င္သို႔ ေရာက္ပါၿပီ။ ကားရပ္သြားတယ္။ ေရွ ႔မွာ လူေတြ ကားေတြ တန္းစီလို႔ပါလား။ အသြားတုန္းက ေနျပည္ေတာ္ အ၀င္မွာ တန္းစီရတာ ဘာ ဟုတ္ေသးလို႔တုန္း။ အခုေတာ့ စည္ကားေနလို္က္တာ ပြဲေတာ္ႀကီး တမွ်ပါပဲ။
ဒီတခါ တန္းစီရတာ နွစ္ႀကိမ္။ လက္ကိုင္အိတ္ စလင္းဘက္ေတြ ဖြင့္စစ္တဲ့ ေနရာမွာ အရင္ တန္းစီ။ ၿပီးေတာ့မွ မွတ္ပံုတင္ စစ္တဲ့ေနရာမွာ ထပ္တန္းစီ။ “အိတ္ေတြ ဇစ္ဖြင့္ထား .... အိတ္ေတြ ဇစ္ဖြင့္ထား” .... လို႔ ေအာ္ေငါက္သံေတြ ၾကားမွာပဲ ၾကည္ျဖဴစြာ အစစ္အေဆး ခံခဲ့ရပါသည္။
ရာႏွင့္ခ်ီ တန္းစီေနတဲ့ လူေတြမွာ စစ္ေဆးသူ အရာရွိက ႏွစ္ေယာက္။ မွတ္ပံုတင္ကို လက္နဲ႔ ကိုင္ၾကည့္ ... မ်က္နွာကိုၾကည့္ ... ၿပီး ေနာက္တေယာက္ အလွည့္ ...။ မ်က္ေစ့နဲ႔ Scan ဖတ္တဲ့ အတတ္ပညာမ်ား ဆည္းပူးေလ့လာ ထားၾကေလေရာ့သလား။ မွတ္ပံုတင္က ဓါတ္ပံုကေတာ့ ဆယ္ေက်ာ္သက္ အရြယ္က ပံု ...။
ရန္ကုန္ၿမိဳ႔ထဲ ၀င္လာေတာ့ လြတ္ၿပီ ကြၽတ္ၿပီေပါ့။ ေအာင္မဂၤလာ အေ၀းေျပးဂိတ္ကို ေရာက္ေတာ့ တျခား တေနရာမွာ သြားရပ္ျပန္ေရာ။ ကားကိုလည္းစစ္၊ မွတ္ပံုတင္ကိုလည္း စစ္ဦးမယ္တဲ့ေလ ... ။ အေတာ္ၾကာ ဘယ္လို ညိွလိုက္လည္း မသိ။ ကားကိုပဲစစ္ၿပီး လူေတြ ဆင္းစရာ မလိုေတာ့ဘူး။
ကိုယ့္မိဘအိမ္ ၀င္ဘို႔ေတာ့ မွတ္ပံုတင္ ထုတ္ျပစရာ မလိုဘူး။ နွစ္ညတာ ေ၀းေနရတဲ့ အိပ္ယာေလးကို ဖိုက္စတား ဟိုတယ္နဲ႔ မလဲနိႈင္ေပါင္။ အိပ္ပ်က္သမွ် အတိုးခ် အိပ္လိုက္တယ္။ အကာလ ေဆာင္းတြင္းညႀကီးမွာ စီတန္းေနတဲ့ လူေတြကို ျပန္ ျမင္ေယာင္ရင္း .... သင့္လံုၿခံဳေရးကို တာ၀န္ယူတဲ့ အတြက္ အထူး ေက်းဇူးပါ။
(အလားတူ အျဖစ္မ်ိဳးကို “ဒီမွာ” လည္း ဖတ္ႏိႈင္ပါတယ္။)
မခ်ိဳ (ပန္းခရမ္းျပာ)
Photo : ပန္းခရမ္းျပာ
Tuesday, March 22, 2011
ေနျပည္ေတာ္သို႔ ဘတ္ဂ်က္ ခရီးစဥ္ (၂)
ေနာက္ တေန႔မွာေတာ့ ရံုးကိစၥ ရွိတဲ့သူေတြ အျပင္သြားဘို႔ ျပင္ၾကတယ္။ Taxi ငွားလို႔ရတာနဲ႔ပဲ အျပင္ လိုက္သြားျဖစ္တယ္။ ကားခကေတာ့ တစ္နာရီ က်ပ္တစ္ေသာင္းခြဲ တိတိပဲ။ ေရပန္းဥယ်ာဥ္ ေရွ ႔ မွာ ကားေကြ႔ဘို႔ ခဏ ရပ္ေနတုန္း အမွီ ရိုက္လိုက္ရတဲ့ ပံုေပါ့။
ၿမိဳ ႔ေတာ္ ခန္းမ ရွိတဲ့ ရံုး၀င္းႀကီးက အစၿပဳလို႔ ဘယ္ရံုး ဝင္ဝင္ … မွတ္ပံုတင္ ထားခဲ့ ဆိုတာခ်ည္းပဲ။ ၿမိဳ ႔ေတာ္ ခန္းမကို ဓါတ္ပံု ရိုက္မယ္ဆိုေတာ့ အတူ ပါလာတဲ့ သူေတြက မ်က္ႏွာ ပ်က္ေနၾကၿပီေလ။ ထားလိုက္ပါေတာ့။
အလြန္တရာ ရင္းႏွီးခဲ့ဘူးတဲ့ စက္မႈ(၁) ဆိုတာေတာ့ မွတ္ပံုတင္ အျပင္ တယ္လီဖုန္းပါ ထားခဲ့ရမယ္တဲ့ေလ။ ေတာ္ေသးရဲ့ အိတ္ထဲက ကင္မရာကို တျပျပ မလုပ္မိေပလို႔။
ရံုးထဲ ေရာက္ေတာ့ ဖတ္စရာ မွတ္စရာေတြ မ်ားလွခ်ည္ကလား။ ေဆာင္ရန္ ေရွာင္ရန္ စာတို စာရွည္ေတြ ေနရာ အႏွံ႔ ကပ္ထား လိုက္တာမ်ား စကၤာပူက အိမ္သူႀကီးေတြ ထက္ေတာင္ ဆိုးေသး။
တယ္လီဖုန္းေတာင္ အထဲ မယူရတာ ဓါတ္ပံုရိုက္ဘို႔ ေဝးေရာ။ စိတ္ထိန္းပါ ဘေလာ္ဂါ။
သို႔ေသာ္လည္း အႀကိမ္ႀကိိမ္ မဖတ္ရလို႔ တားျမစ္ထားတာ မေတြ႔ေတာ့ ဖတ္မိေပသေပါ့။ ေနရာ အႏွံ႔မွာ ေတြ႔ေနရာကိုး။
ႀကိဳက္လြန္းလို႔ စိတ္ထဲက အလြတ္က်က္လာတဲ့ စာတမ္း တခ်ိဳ႔က ဒီလို ….
“ မိမိနွင့္ မဆိုင္သည္ကို မသိခ်င္နွင့္
သိရန္ မၾကိဳးစားႏွင့္
သိဘို႔ လိုလွ်င္ လာေျပာမည္ ” ….
“ မသမာ သူမ်ားသည္
မိမိတို႔၏ သတင္းမ်ားကို
စံုစမ္းေနသည္ ” ….
(အပိုင္း-၃ မွာ ရန္ကုန္ ျပန္ေရာက္ပါေတာ့မယ္။ လမ္းခရီး တေလွ်ာက္ ရင္သပ္ ရႈေမာ အံ့ၾသဘြယ္ အေတြ႔ အႀကံဳမ်ားကို ဆက္လက္ အားေပးၾကပါဦး။)
မခ်ိဳ (ပန္းခရမ္းျပာ)
Photo : ပန္းခရမ္းျပာ
